Ivana: Rennen of niet rennen?

Ivana: Rennen of niet rennen?

Ivana(25) vindt hardlopen een hele opgave maar is vastbesloten om op 16 oktober acht kilometer te lopen. Het trainingsprogramma van My Asics gaat haar hierbij helpen. Regelmatig zal zij voor GezondheidsNet schrijven over haar inspanningen. Lopen, sprinten, trainen. Ik doe mijn best, maar makkelijk is het niet. Bijna elke hoek van de straat kom ik tot stilstand. De motivatie is zelfs in de maand augustus, twee maanden voor die acht kilometer, nog ver te zoeken. En inmiddels zou ik die druk eigenlijk al moeten voelen. In september loop ik namelijk de Dam tot Dam. Nou ja niet helemaal, de 4 mijl(6.4 kilometer). Een goed opstapje naar die acht. En zes kilometer zou een eitje moet zijn, want dat is maar een kilometer meer dan vijf.

Motivatiegebrek dus. Maar wat is eigenlijk motivatie? Als ik een aantal definities samenvoeg kom ik tot enthousiasme, bereidheid en een x-aantal andere factoren die bepalen of een mens een handeling verricht of laat. Iets inwendigs. Op basis van deze samengevoegde defintie kan ik concluderen dat ik eigenlijk wel  gemotiveerd ben.

In mijn koppie (en dus het inwendige) wil ik graag hardlopen (handelen). Alleen mis ik de x-aantal factoren die mij er uiteindelijk toe zetten om ook daadwerkelijk dat ene rondje te rennen (en dan graag non-stop). Ik heb voor mezelf even op een rijtje gezet wat deze x-aantal factoren zijn. Ik ben bereid, en ben enthousiast (bewijst deze blog). Maar na acht uur op het werk of ik het weekend na een lange uitslaapsessies zijn het vooral lichamelijke factoren die mij tegenhouden: loom lijf, vermoeide benen, al 30 minuten gefietst.

Eigenlijk zit het met mijn motivatie goed, maar verzin ik toch altijd weer smoezen om niet te gaan rennen. Want als ik wel ga rennen verdwijnen ook de smoezen.  Geen loom lijf meer, mijn benen zijn vederlicht en naderhand bruis ik van de energie. En voel ik me extra gemotiveerd voor die éne extra kilometer na de vijf vorige. Achteraf spreek ik dan ook altijd met mezelf af:  volgende keer GEEN smoezen.

En dat gaat best goed. Maar toch niet helemaal. Helaas word ik regelmatig genekt door een kleine blessure. Mijn kuit trek te pas en onpas in krampstand. Dat gaat bijna altijd gepaard met veel pijn en gegil. Als een echte held heft mijn man dan met tegendruk de kramp op. Kuitmassages verlichten ook enigszins. Het gekke is dat de kramp zich tijdens het hardlopen niet laat zien. Pas wanneer ik weer energiek met de dag verder wil gaan, komt deze opzetten.

Volgens de fysiotherapeut van mijn werk drink ik te weinig en heb ik mogelijk een tekort aan magnesium. Dus nu ga ik extra letten op een voldoende vochtinname en een goed dieet. Want uiteindelijk ren ik toch bijna 2 keer per week en mag ik mijzelf een sporter noemen!

Lopen, sprinten, trainen. Ik doe mijn best, maar makkelijk is het niet. Bijna elke hoek van de straat kom ik tot stilstand. De motivatie is zelfs in de maand augustus, twee maanden voor die acht kilometer, nog ver te zoeken. En inmiddels zou ik die druk eigenlijk al moeten voelen. In september loop ik namelijk de Dam tot Dam. Nou ja niet helemaal, de 4 mijl(6.4 kilometer). Een goed opstapje naar die acht. En zes kilometer zou een eitje moet zijn, want dat is maar een kilometer meer dan vijf.

Motivatiegebrek dus. Maar wat is eigenlijk motivatie? Als ik een aantal definities samenvoeg kom ik tot enthousiasme, bereidheid en een x-aantal andere factoren die bepalen of een mens een handeling verricht of laat. Iets inwendigs. Op basis van deze samengevoegde defintie kan ik concluderen dat ik eigenlijk wel  gemotiveerd ben.

In mijn koppie (en dus het inwendige) wil ik graag hardlopen (handelen). Alleen mis ik de x-aantal factoren die mij er uiteindelijk toe zetten om ook daadwerkelijk dat ene rondje te rennen (en dan graag non-stop). Ik heb voor mezelf even op een rijtje gezet wat deze x-aantal factoren zijn. Ik ben bereid, en ben enthousiast (bewijst deze blog). Maar na acht uur op het werk of ik het weekend na een lange uitslaapsessies zijn het vooral lichamelijke factoren die mij tegenhouden: loom lijf, vermoeide benen, al 30 minuten gefietst.

Eigenlijk zit het met mijn motivatie goed, maar verzin ik toch altijd weer smoezen om niet te gaan rennen. Want als ik wel ga rennen verdwijnen ook de smoezen.  Geen loom lijf meer, mijn benen zijn vederlicht en naderhand bruis ik van de energie. En voel ik me extra gemotiveerd voor die éne extra kilometer na de vijf vorige. Achteraf spreek ik dan ook altijd met mezelf af:  volgende keer GEEN smoezen.

En dat gaat best goed. Maar toch niet helemaal. Helaas word ik regelmatig genekt door een kleine blessure. Mijn kuit trek te pas en onpas in krampstand. Dat gaat bijna altijd gepaard met veel pijn en gegil. Als een echte held heft mijn man dan met tegendruk de kramp op. Kuitmassages verlichten ook enigszins. Het gekke is dat de kramp zich tijdens het hardlopen niet laat zien. Pas wanneer ik weer energiek met de dag verder wil gaan, komt deze opzetten.

Volgens de fysiotherapeut van mijn werk drink ik te weinig en heb ik mogelijk een tekort aan magnesium. Dus nu ga ik extra letten op een voldoende vochtinname en een goed dieet. Want uiteindelijk ren ik toch bijna 2 keer per week en mag ik mijzelf een sporter noemen!