wat moet ik doen als het onweert .
ik ben daar harsike bang voor.
het liefst ren ik naar me bed kruip onder de dekens en doe me ogen en oren dicht.
hoe moet ik daar van af kommen

groetjes kelly 12 jaar

hallo,
ik ben 11 jaar en ben ook erg bang voor onweer
ik weet gewoon niet wat ik moet doen. ik ga binnekort als het onweert met mijn vader naar onweer kijken!

groetjes sanne

ik heb zeker een onweerfobie ik kruip het liefst in het donkerste hoekje vingers in de oren echt heel erg
kan er niks aan doen flitsen zie ik liever niet hou continu de buienrader in de gaten als er onweer voorspelt wordt is hier wat aan te doen heb het al van kinds af aan

gr jentje

Ik was als kind ook altijd als de dood voor onweer. We woonden op een afgelegen boerderijtje met veel hoge bomen en mijn ouders gingen als het onweerde 's nachts ook altijd uit bed om de stekker uit de TV te halen en naar het vee kijken. Ik moest er dan ook altijd uit. Ik denk dat het daar begonnen is. Mijn vriendinnetje kreeg dezelfde angst en als het maar enigzins in de verte rommelde knepen we onze ogen stijf dicht en deden onze vingers in onze oren. Maar later gingen we erover praten en gingen met onze kinderfantasie net doen of onweer en bliksem onze 'vrieden' waren die we konden sturen enzo zijn we er weer vanaf gekomen op eigen houtje. Kinderfantasie ja maar het heel goed gewerkt!

Ik heb als 5 jarig jongetje, nu 20 jaar terug, een 5 jarige buurjongentje op de camping verloren na aanleiding van een blikseminslag in een caravan, waarbij de ouders er goed van afgekomen zijn, sinds die tijd ben ik als de dood voor onweer, 't liefst ga ik de kelder in. of inderdaad onder mijn bed liggen. zodra het donkerder wordt wordt ik muisstil, zelfs mijn ademhaling gaat heel stilletjes (nachtmodes). Mijn vriendin zegt dat ik er over heen moet komen en ik wil dat zelf ook. maar hoe moet/kan ik dat aanpakken, heeft iemand daar een tip voor?

Hallo,
ik ben 9 jaar en heel erg bang voor hagel en onweer. Dat kwam door de hevige onweersbui in 2008, toen is heel veel kapotgegaan door het onweer en de harde hagel (ramen, auto's, bomen). Nu kruip ik altijd weg als de lucht donker wordt en moet ik heel hard huilen.

iK BEN ALS KIND EN NOG STEEDS ERG BANG VAN ONWEER
IK MERK OOK VAN TE VOREN DAT IK ERG ONRUSTIG WORD EN BUIKPIJN
KRIJG IK BEN 56 EN IK KOM NIET VAN DIE ANGST AF.

MARIA

Ik was vroeger als kind zijnde ontzettend bang voor onweer.
Dat werdt niet altijd begrepen door m`n familie.Er werd altijd
gezegd je stelt je aan.de test kwam toen ik een jaar of elf a twaalf was.M`n moeder moest naar d`r ouders toe en ik moest op
m`n zusje passen die zo ongeveer zes of zeven maanden was.
En natuurlijk er kwam onweer opzetten.We woonden in een dicht
bevolkte buurt in een oude woning.Ik wilde me eigen verstoppen
maar ik had ook de zorg voor m1n zusje.Dus moest ik wel gewoon
in de kamer blijven.leuk was dat niet want als je echt bang
bent valt dat niet mee.Op een gegeven moment was de bui zo heftig dat het licht was niet van de lucht en de donder knetterde door de straat,voelde ik me eigen toch rustig worden.
Want je kunt er dan toch niets meer aan doen.Ja zo rustig mogelijk blijven.en zo ben ik zelf grotendeels van m`n angst
voor onweer afgekomen.zelfs als ik nu buiten overvallen wordt
door onweer raak ik niet meer zo snel in paniek.ik probeer
natuur wel snel thuis te komen maar ik raak niet meer in paniek
Als ik thuis ben ga ik zelfs voor het raam staan om naar het
onweer te kijken.`t is een faschinerend en mooi natuurver-
schijnsel waar je wel ontzag voor moet hebben.