Zo is het maar net.
Een turflijstje het is niet meer en niet minder.
Ik kan me niet voorstellen dat adh van een turflijstje insuline wordt voorgeschreven aan een suikerpatiënt.

Zo is het maar net.
Een turflijstje het is niet meer en niet minder.
Ik kan me niet voorstellen dat adh van een turflijstje insuline wordt voorgeschreven aan een suikerpatiënt.

Jeetje, wat bezielt al die mensen? Hebben ze echt psychologie gestudeerd? Reageren ze uit ervaring? Of zijn het dan toch mensen die geen verstand van het onderwerp hebben? Ik heb ADD. Een stempel. Niks mis mee. Ben niet 'hyper' al was ik dat wel toen ik klein was. Rennen, vliegen, alles vastpakken en bekijken. Stond een keer op vier hoog aan de buitenkant van het raam op de vensterbank naar mijn moeder te zwaaien, die binnen in de huiskamer op de bank bijna een hartaanval kreeg toen ze mij zag. Rende altijd zonder te kijken de weg over (ben een geluksvogel)en heb een keer met mijn kleine zusje op een asfalt berg van een opengebroken weg met mijn zusje zitten spelen. Tot ik ineens een stuk asfalt tegen mijn zusje haar hoofd aan moest gooien (is weer helemaal goed gekomen met haar). Vele ramen zijn er gesneuveld in de buurt waar ik woonde. Mijn ouders, nette katholieke mensen wisten zich geen raad. Ze kregen zelfs brieven van familieleden dat ze liever niet hadden dat ik mee kwam op verjaardagen. (no worry, ik had er toch geen zin in haha) Maar, voor mijn ouders was het hell op aarde! ;)

Ja misschien een klein psychopaatje zou je denken... of nooit ontdekte adhd! Toen ik een jaar of 6 was was ik zeer rustig en verlegen op school. Ik zei nooit wat in de klas en kon toen, behalve rekenen, ook goed meekomen met alles. Kon zeer goed tekenen trouwens. Had veel vriendjes want kon voetballen als de beste. Moest wel natuurlijk de positie in het centrum van het midden hebben zodat ik kon wezen waar de bal was, ik bleef natuurlijk nooit op de opgestelde plek staan zoals rechtsbuiten of linksachter. Ik voelde mij op school en op de trainingen van voetbal altijd erg dom. Wat mijn vriendjes schenen te snappen (buitenspel, uitleg van de juf of meester), leek ik niet te begrijpen. Voor mij waren de feiten daar. Ik ben gewoon een beetje dom!!! Achteraf, mavo gehaald uiteindelijk op eigen houtje zonder moeite. Maar toen de meao (mbo opleiding van toen) waar al mijn vrienden ook heen gingen, kon nooit kiezen en was super jaloers op iedereen die wel wist wat hij voor opleiding wilde doen...hoe kon ik nou kiezen uit 1001 banen? Ik wil elke dag iets anders doen! Anders vind ik het saai! Maargoed, gezellig, ik ook naar de meao administratie!!! haha, yeahh right! De ellende begon weer. Rustige, lieve, verlegen jongen met een vriendenkring van jongens en meisjes die allen uiteindelijk gingen studeren. Ik kon niet mee. Het was afgelopen voor mij. De mbo kon ik niet aan. Kon mijn 'domheid niet meer verstoppen'. Mijn vrienden lachte mij smakelijk uit als ik dat over mijzelf zei. Ze wisten ook wel dat ik minstens even slim als hen was. Maar leren kon ik toch niet. Ik ging werken. Allerlei rot baantjes gehad. Bijna in elk bedrijf geschopt tot chef, leidinggevende. Toch nooit gelukkig geweest. Relaties gehad met zeer leuke meiden. Allemaal stuk gelopen. Toen ik een jaar of 22 was begon ik steeds harder te vallen en steeds vaker. Altijd veel vrienden en een lieve familie die mij altijd weer opraapte. Maar waarom val ik zo vaak? Waarom gaat alles mis? Waarom heb ik het gevoel dat ik niet zo dom ben? In discussies kan ik zeer goed meekomen, dat is als ik niet boven iedereen uitschreeuw als ik mijn mening er weer doorheen scheen te moeten rammen. Depressies kwamen, nam overal steeds ontslag, angststoornis, drugsgebruik, Yep, het monster was weer terug! Ik was vreselijk tegen iedereen om mij heen en nog erger tegen mijzelf. Zelfmoordgedachte alles ervan. PSYCHOLOOG op mijn moeders advies, ze zag op tv iets over adhd en herkende mij in de verhalen. Toen ik 29 jaar was. Zeer duidelijk, ADhD! Diagnose van huisarts, psycholoog en second opinion van een psychiater. Want ook ik was sceptisch! Nooit van adhd gehoord toen nog. Maar goed... Eerst ritalin 30 mlg per dag. Mijn wazige hoofd werd helderder. Voor het eerst in mijn leven een boek gelezen!!! (mavo boek verslagen, afkijken, daar was ik slim zat voor) Toch was ik niet klaar. Nu slik ik al jaren 54 mlg concerta per dag. De oorlog is voorbij. Ik zit goed in mijn vel en ben ook een grote verbetering voor mijn omgeving. Ik ben weer lief en rustig. Geniet al weer een lange tijd van mijn leven. Realiseer mij trouwens wel dat het waarschijnlijk deze drukke maatschappij is die mij dwingt om aan de harddrug te moeten elke dag om goed mee te kunnen.
Niet echt relevant, misschien toch, ben boven gemiddeld slim. Getest op het moment dat ik het eindelijk aan durfde... Toch niet dom! Gewoon ADD..... Mensen laat je niet gek maken!!! Maar let wel op jezelf en laat je niks aanpraten. Niet iedereen heeft het geluk dat ik heb en had.... Ik had altijd sterke mensen die ondanks ze niks van mij begrepen achter mij bleven staan. Het is half 2 geweest zie ik en ik blijf maar ratelen, hahaha PEACE TO ALL! En als je geen verstand van iets hebt...hou je er buiten AUB! Je hoeft je niet overal mee te bemoeien. En haters moeten zeer zeker een keer hun bakkes houden... En ja ik verveelde mij eventjes! ;)

Adhd'ers ik wens jullie sterkte! En de 'saaie normale mensen ook' (haha)

Als moeder van een zoon van 38 jaar waar bij ADHD bevestigt is .en gedacht dat ADHD alleen bij jonge kinderen voorkwam en Erica wat je schrijft al die ongenuanceerde meningen van mensen die er niets mee te maken hebben .fijn te lezen dat structuur en medicatie bij jou helpen helaas medicatie verdraagt mijn zoon niet slikt nu antie depresiva en slaapmedicatie maar fijn dat je weer goed in je velletje zit.

Prachtig verwoord Erica, petje af! Als moeder van een zoon met ADHD begrijp ik je helemaal. Al die ongenuanceerde meningen van mensen die er niet mee te maken hebben in het dagelijkse leven, maar wel menen te weten hoe het zit!!
Geweldig te lezen dat structuur en medicatie je zover hebben geholpen. Dat is ook wat bij ons in het gezin en voor onze zoon op school het beste werkt.Ik hoop van harte dat je nu weer lekker in je vel zit en je de tegenslagen en het verdiet een plekje hebt kunnen geven.

Ik heb zelf ADHD,
en ik weet zéker dat ik NIET verkeerd gediagnostiseerd ben.
Ik zal even mijn mening geven op de vorige reactie's:
@ Gea:

ADHD uit zich in aandachts- en concentratiestoornissen, hyperactiviteit ,
impulsief en onnadenkend gedrag.

Inmiddels is bekend dat 2 tot 5 % van alle kinderen in meer of mindere mate last heeft van ADHD.

Er werd altijd gedacht dat het bij jongens veel vaker voorkwam dan bij meisjes,
maar dat blijkt niet zo te zijn.

ADHD lijkt een kinderprobleem te zijn maar de helft van de kinderen met ADHD heeft ook op volwassen leeftijd nog last van de aandoening.

Bij volwassenen, en in mijn geval..
gaat ADHD vaak gepaard met andere stoornissen,
zoals depressie, angst ,dwang- en persoonlijkheidsstoornissen en antisociaal gedrag.

Ik begrijp niet, hoe je er bij komt,
maar ik gebruik weinig tot geen suiker en
als ik mijn medicatie niet krijg,
Stuiter ik de hele dag,
als een kip zonder kop door mijn huis.
Denk je nou écht,
dat het van chocolade, drop en suikerspinnen komt ?

Het spijt me,
maar ik begrijp niet waarom mensen dit blijven geloven.
Het doet me verdriet,
te lezen, hoe eenvoudig bepaalde mensen
oordelen over een aandoening,
die iemands hele leven volledig,
in zijn greep heeft.

Om over de ondoordachte opmerking van Heleen
nog maar te zwijgen.

Ik heb een hele tijd geen problemen gehad,
doordat ik een heel gestructureerd leven had.
Ik heb 18 jaar mijn beroep als sociaal pedagogisch werker uit kunnen voeren,
totdat ik,
even na mijn dertigste verjaardag,
na de dood van mijn ouders en ontslag vanwege economische redenen, geestelijk,
volledig afgeknapt ben.

Het is ook algemeen bekend,
dat ADHD bij volwassenen, rond deze leeftijd,
vaak een BurnOut tot gevolg heeft,
of erntige depressies op kan leveren.

Op je 18e ken je de problemen, die ADHD,
op latere leeftijd -kunnen- veroorzaken niet
en een onderzoek zal ADHD ook nooit kunnen genezen,
omdat het een aangeboren aandoening is.

Ik ben 38 jaar,
mensen:
Neem alstublieft van mij aan...


*ADHD komt niet door bepaalde kleur-,
geur- en smaakstoffen.

*ADHD is niet, leuk, modern of grappig.

*ADHD is niet te faken !
- Je hebt het, overduidelijk..
of je hebt het NIET.

Diverse onderzoeken hebben aangetoont dat de meeste kleurstoffen en ook een aantal conserveermiddelen en smaakversterkers hyperactiviteit veroorzaken.
Mensen zouden daarvan veel meer bewust moeten worden, in plaats van hun kinderen vol te stoppen met medicijnen.

ADHD is een modeverschijnsel.

Psygiaters dokters leraren noem ze maar op niemand kan het beter uit leggen dan de persoon zelf ik ga niet meer naar een psygiater of dokte wand die halen je sociaal teveel uit de maatschappij je kunt beter zelf kiezen en de keuze nie voor die mensen bewaren wand zelf kom je er ook en hun willen alleen hun zakcentje verdienen ieder mens heeft behoefte om te praten met iemand maar niet met bepaalde beperkingen wand zo druk je mensen in ieder een andere hoek mvg mathyn schraa 18 jaar lang adhd en 4 jaar mezelf en 4 jaar geen dokters

Zolang ADHD een neurologisch defect is en er geen neurologisch onderzoek plaatsvind, maar een psychisch onderzoek, kan iedereen zijn vraagtekens blijven stellen bij de diagnose aan de hand van een vragenlijstje.