Hoi Rozemarijn!
Ik herken mezelf 100% in jouw verhaal. Alles komt overeen behalve dat ik niet echt gepest ben, maar ik was allesbehalve populair.

Ik ben zelf ook op zoek naar advies en ideeen, dus ik heb daarover (nog) geen antwoord voor je, maar ik vond het zo bijzonder. Daarom mail ik even.

Liefs, Janine

Hoi mijn naam is Rozemarijn. Alvast mijn excuus voor dit lange verhaal ik hoop dat u de moeite neemt en me wilt adviseren.

Ik ben van nature een redelijk dominante persoonlijkheid. maar als een ander iemand dominanter is of meer aandacht krijgt cijfer ik mezelf weg.
Ook in een nieuwe groep weet ik vaak niet hoe ik me moet gedragen. Ik heb dan meestal vanaf het begin af aan het gevoel dat ik er niet bij hoor (Ookal zeg ik tegen mezelf dat dat onzin is).
Het gevoel komt van mijn basisschooltijd (werdt gepest) en ik denk ook dat het komt doordat ik ook redelijk serieus aangelegd ben maar toch leuk gevonden wil worden.
Vaak denk ik: had ik maar een andere persoonlijkheid. Soms verwijt ik het allemaal aan mn lichaam en mn uitstraling maar ik weet dat dat vluchtgedrag is en dat zelfs de lelijkste personen aardig behandeld worden als ze maar iets leuks uitstralen. (niet dat ik mezelf erg lelijk vind alleen een kleinbeetje te zwaar).
Zoals u wel hoort heb ik mezelf al aardig geanalyseerd, toch ben ik benieuwd wat voor advies een buitenstaander mij zou geven....
Al kan ik mn persoonlijkheid moeilijk veranderen.
Korte (positieve) omschrijving:
Geinteresseerd, meeleven, realistisch, beetje optimistisch, niet-sportief, slim, soms onverwacht grappig, nooit boos, heel gevoelig, heel openhartig, daarbij soms emotioneel, gastvrij, absoluut niet oppervlakkig ik heb duidelijk een mening maar ben er bescheiden over.....
en zo kan ik nog wel even doorgaan maar ik denk dat dit meer dan genoeg is.

somigen leren het op en harde manier
somigen weeten bij god niet wat te doen
wel tijden verdwijnen en niuew dag zal altijd
weer verschijnen wees sterk iedereen heeft zo zn eigenschapen wees asertiever in je leven anders kom je nergens

Onzekerheid en negatief zelfbeeld gaan volgens mij vrijwel altijd hand in hand, zoals in dit stukje ook wordt uitgelegd. Zolang er niets verandert aan het neagatieve zelfbeeld, is onzekerheid overwinnen vrijwel onmogelijk.

Tip: Schrijf elke avond in een schriftje (of in een heel mooi 'dag'boekje) 10 positieve dingen over jezelf op van die dag. Dat hoeven geen grote dingen te zijn. Heb je bijvoorbeeld een hekel aan afwassen en heb je die afwas toch weggewerkt, gebruik dat dan als 1 van de 10 positieve punten!

In het begin is het misschien nog moeizaam om 10 positieve dingen te bedenken. Na een tijdje zul je merken dat het als vanzelf gaat. je hoeft er nauwelijks meer over na te denken.

Zodra je op dat punt belandt, vooral doorgaan!! :-)

Houd dit minimaal 3 weken vol en verbaas jezelf...

Hartelijke groet,
Anant

Binnenkort meer tips op http://onzekerheidoverwinnen.info

Meestal is hier wel een hoop aan te doen. Je onzeker voelen komt vaak voort vanuit een negatieve kernovertuiging (b.v. ik ben minder waard dan anderen), die zich meestal al in de jeugd in het onderbewuste heeft opgeslagen en telkens weer boven komt.
Met een core belief behandeling kun je tot dit onderbewuste doordringen en de kernovertuiging transformeren naar een positieve, waardoor je je zekerder van jezelf voelt. Meer hierover kun je lezen op http://www.vitaalbalans.nl/corebelief.html

Hallo,

Ik ben 27 jaar en al sinds mijn jeugd heel erg onzeker over mezelf. In mijn pubertijd verborg ik het door juist extreem 'zeker' over te komen. Maar thuis was ik gewoon weer mezelf.
Eigenlijk ben ik dus altijd onzeker geweest, maar de afgelopen jaren is het enkel veel erger geworden.

Ik heb inmiddels 3 kinderen, ik kan mezelf niet meer aankijken in de spiegel, want ik voel me ontzettend lelijk, ik verwond mezelf daarom ook, ik heb blauwe plekken op mijn arm. Ik heb het gevoel altijd tekort te schieten en nooit ergens goed in te zijn. Ik begin ergens vol goede moed aan, maar als het even tegenzit, dan is dat voor mij een bevestiging dat ik wederom faal. Ik heb soms wel eens gedacht... ik ben het niet waard om te leven.

Ik wil hier heel graag vanaf, maar ik weet niet hoe, vandaar dat ik op zoek ben naar een oplossing, want het beperkt mijn dagelijks leven en mijn relatie met mijn man. Ik hou van mijn gezin en wil het niet kwijt, maar als het zo doorgaat vrees ik dat mijn man het op een gegeven moment niet meer trekt.
Het is niet iets waar hij de hand in heeft, dus hij staat machteloos toe te kijken.

Ik ga verder zoeken, want zo verder gaan is geen optie meer.

hallo allen,

zelfs al is dit anoniem, nog vind ik het moeilijk om mijn onzekerheid hier uit te spreken. ik heb nu iets meer dan een jaar een geweldige relatie met een fantastische meid, mijn droomvrouw. en dat is nu net het probleem. na een relatie van 6 jaar zijn m'n ex en ik uit elkaar gegaan. pas daarna kwam ik erachter dat ze niet altijd eerlijk geweest is, zeg maar gerust, ze heeft me verneukt. en waarschijnlijk is het gras bij meerdere jongens wel eens groener geweest dan bij mij. na onze relatie trof ik haar nog wel eens bij vrienden, maar alsnog ontkende wat ze had gedaan, terwijl ze niks meer had te verliezen. vervolgens ben ik 3 jaar alleen geweest en heb lekker de beest uitgehangen. veel op stap geweest in de buurt. ook hier zag ik regelmatig hoe mensen elkaar verneuken. ook degene waarvan je het nooit zou verwachten. ik heb toen ook wel eens gezegd laat me maar alleen, dan ben ik gelukkig, terwijl ik dat diep van binnen niet was. ik was alleen bang om weer verneukt te worden. iets meer dan een jaar dus mijn vriendin tegen gekomen. en echt, ze is mijn droomvrouw. het afgelopen jaar ging als een sneltrein, samenwonen, in blijde verwachting van ons eerste wonder. ze is op de hoogte van mijn onzekerheid, kent alle verhalen van mijn ex, mijn verleden (op school (basis en middelbare) regelmatig de pispaal van de klas). op moeilijke momenten zegt ze me ook steeds dat ze van me houd en me nooit meer kwijt wil. maar helaas die angst die blijft. ik baal zo van mezelf. ik wil zo graag een zekere vriend voor haar zijn, een zekere papa voor de aanstaande kleine. maar continue de angst dat iemand anders beter is, mooier is liever is, gespierder is, afijn, iedereen snapt wel wat ik nog meer wil zeggen. ik wil haar er niet steeds meer mee "lastig vallen" want zo zie ik het. ze zegt wel steeds, als er iets moet je bij me komen. maar ik ben zo bang dat juist mijn gezeur over mijn onzekerheid haar op den duur bij me wegjaagt. en das ook weer een probleem, ze voelt haarfijn aan wanneer ik me kut voel. ik zeg dan wel steeds dat er niks is, of dat ik alleen maar moe ben, maar als ik dat dan zeg dan zie ik haar al denken. dan weet ze dat er wel iets is.

heeft er iemand tips. en dan geen tips als, ga es naar een psych. of volg eens een cursus. en kom ook niet aan met dooddoeners als: mocht ze je wel verneuken dan is ze je niet waard. die ken ik allemaal wel en daar heb ik een hele koffer vol van. ik baal gewoon van mezelf en mijn onzekerheid.

groeten a

haai
ik ben een meisje van 15 en ik ben ook heel onzeker
als ik ergens alleen heen moet voelt het alsof iedereen naar me kijkt en ik voel me zo anders.
ik ben de middelste van het gezin met 2 broers met een handicap. we weten wel dat ik vroeger daardoor een beetje te weinig aandacht heb gehad.
verder ben ik twee jaar geleden laten vallen door mn (toen) beste vriendin
en vorig jaar hebben drie andere vriendinnen me laten vallen . Ik heb nooit begrepen waarom en we negeren elkaar nog steeds.
ik heb alleen een nichtje en een vriendin die heel ver weg wonen..
op school doen mensen wel aardig maar ze gaan nooit uit zichzelf met me praten en naast me zitten en ik spreek ook eigenlijk nooit af..
vroeger was dit zo anders
ik voel me eenzaam op school en ben onzeker.
heeft iemand tips?

Sinds dat ik naar de middelbare school ben gegaan (wat nu al 5 jaar geleden is) ben ik mij steeds slechter gaan voelen. Niemand ziet dit, echt helemaal niemand merkt dat ik het af en toe niet meer zie zitten. Ik voel me onzeker in elke situatie als er mensen om me heen zijn. Ik ben best sociaal en heb ook best veel vrienden waaronder 2 hele goede. maar zelfs aan hun kan ik mijn probleem niet kwijt, omdat ze mij niet begrijpen. Het zit al zo diep in me en het maakt me langzamerhand kapot. Ik ben slecht in keuzes maken omdat ik niet weet waar ik gelukkig van word. Ook al doe ik mijn uiterste best om positief in het leven te staan, lukt het me niet. Ik weet het gewoon allemaal niet meer.

x anna

Hallo,ik ben ismael 19 jaar.
Vroeger was ik heel spontaan en heel sociaal en behulpzaam en noem maar op.
Dit is allemaal veranderd sinds de afgelopen jaar,ik geniet niet meer van de dagelijkse dingen waar ik destijds wel van genoot.
Als ik over straat loop is het net alsof mensen naar me kijken en me automatisch lelijk vinden terwijl dat niet zo is. Ik maak dus eigenlijk mezelf gek voor niks!!
Wel geruststellend om te zien dat ik niet de enige ben met dit probleem...We're all in thiss!....helaas

Gr Ismael

Mijn ouders zijn in Marokko opgegroeid.Mn vader is hier gekomen als gastarbeider. En mn moeder en het gezin volgde niet lang daarna. Ik ben overigens hier in Nederland geboren. Ik voel me verscheurd tussen 2 culturen. Ik zou heel graag als Nederlandse geboren willen zijn. Mijn zelfbeschikking is nagenoeg 0. Ik mag niks voor mezelf beslissen. Mn ouders zijn heel tradtioneel en alles is gericht op het beschermen van 'goede naam', en ze houden met altijd in de gaten. Ik mag niet eens bij mn vriendin om de hoek slapen omdat ze dan 'niet weten waar ik ben'. Voor hetzelfde geld ga ik bijvoorbeeld ff naar die vriendin en gaan we samen later uit.Ik mag niet uitgaan, ik mag geen vriendje hebben,, ik moet voor het donker thuis zijn,, bepaalde kleren mag ik niet aan,, als ik iemand bel wordt er gevraagd met wie bel je? ik voel me ongelooflijk kut! :( doordat ik zo beschermd ben opgegroeid ontbreekt het me ook aan zelfvertrouwen in bepaalde social situaties,, :(

Ik ben halverwege de 30 heb een goed bestaan, alles netjes voor elkaar, goedlopend bedrijf, mooi huis, mooie auto etc.. Ik ben hartstikke handig met alles wat ik doe, sport, werk etc.. Zie er ook goed uit, maar ondanks al deze dingen voel ik me zo nu en dan hartstikke onzeker. 10 à 15 jr. terug was ik echt iemand, maar ben mezelf nu volledig kwijt geloof ik. Wacht op jullie reactie, mis. heeft iemand een gouden tip, jezelf verliezen is toch niet ok!?

ik denk altijd dat mijn leven gewoon hellemaal niks is
ik ben heel onzeker en durf hellemaal niks tegen kinderen te zeggen die populier zijn omdat ik bang ben dat ze iets onaardigs zeggen

wat moet ik daar nou meer

Ik ben ook onzeker, zo erg dat het mijn hele leven beïnvloed, mijn vrienden wilden me eerst dumpen omdat ik teveel aan hun plakte , geen eigen mening had enzoo, nu krijg ik tweede kans, weet niet hoe blij ik daarmee moet zijn, maar nu moet ik dus (snel) van mijn onzekerheid af alleen die hele situatie heeft me alleen maar veel onzekerder gemaakt :(

Je moet blijzijn met jezelf! Niet iedereen is perfect, zelfs vrouwen van tv. Het zijn juist de dingen die niet perfect zijn die jou speciaal maken. Als iedereen hetzelfde eruit zou zien, zou het nogal saai zijn. Wees blij met de dingen die je hebt.

Groetjes!

ik ben heel erg onzeker vind niks aan me zelf mooi vergelijk mezelf dagenlijk met vrouwen op tv als ik wat ouder ben en ik genoeg geld heb laat ik aallles verqanderen

Wil jij meer zelfvertrouwen, van je onzekerheid af en lekker in je vel zitten? Download dan het gratis e-book dat ik heb geschreven op onzekerheid.net. Ik wens je veel plezier en succes ermee! Eddie van der Wereld.

Vraag me iets af en hoopt dat iemand daar advies voor heeft...

Het zit namelijk zo: Ben ik single dan ben ik zeker van mezelf, lijkt alles prima te gaan, red ik mezelf, mijn huishouden en mijn werk best oke en gaat alles dus eigenlijk zoals het moet...totdat ik een leuke vent tegenkom en helemaal als die leuke vent mij dan ook nog eens leuk vindt, dan slaat bij mij de onzekerheid pas toe. En wel zo erg dat dus meteen alles in de soep loopt. Ik voel me niet meer lekker, ben constant bang dat iemand anders leuker of mooier zal zijn, waardoor ik me op mijn huishouden en mijn werk niet meer kan concentreren en steeds last van mijn maag heb enzo.
Iemand goede ideeën over hoe je je hier overheen kunt zetten?

Zo eindelijk opgezocht wat ik mankeer, en ergens wist ik het ook wel, maar ik stop het al jaren lang weg. Ik heb wel het idee dat het voor mijn omgeving steeds lastiger wordt om met mij om te gaan. Ze begrijpen het niet dat ik zo reageer. Als ik een boek zou schrijven over wat ik in mijn jeugd en later op het werk (gepest worden) heb meegemaakt wordt hij behoorlijk dik.Dat heb ik jaren met een masker op kunnen verstoppen, me anders voor doen dan wie ik werkelijk ben. En geen ouders om op terug te vallen met mijn verdriet en vragen. Ik leef nu voor mijn kinderen, maar dat masker ben ik kwijt, en die mis ik toch wel heel erg. Maar jezelf je hele leven verstoppen gaat ook niet. Ik ben niet lelijk, ik heb een goeie baan, getrouwd 2 hele leuke kinderen, fijn eigen huis, auto, mensen die mij ondanks mijn nukken toch op blijven zoeken. Alles wat ik zou wensen. Maar als mijn eigenwaarde niet beter wordt, dan zal ik er nooit van kunnen genieten, en daar baal ik van. En ik ga er nu toch maar echt een keer wat aan doen (waarschijnlijk :-0).

Waar onzekerheid vandaan komt is erg moeilijk.
Bij mij is het gekomen door pesten.
Het begon toen ik 5 jaar was, een leeftijd waarbij je nog niet over je uiterlijk nadenkt.
Oudere kinderen riepen 'je bent lelijk, een heks!'
dat deed pijn en omdat ik nooit bij mijn uiterlijk had stil gestaan geloofde ik het.
Mijn ouders waren in het stadium voor een scheiding, en thuis werd er dus nooit gezegd je bent een mooi meisje, en de moeite waard.
Nu ben ik 17 en gaat het beter, soms voel ik me nog heel rot. Ik zoek achter alles iets. Er hoeft maar iemand te kijken en het bevestigd mijn zelfbeeld, kijk maar hij vindt me ook lelijk.
Het is stom, en gaat misschien nooit weg.
Ik baal ervan dat er zoveel aandacht wordt besteed aan uiterlijk, vooral in de puberteit.
Ik ben meer dan mijn uiterlijk.

wat fijn om toch wel herkenning te lezen en te weten dat er meer mensen zijn,vaak heb het ook te maken met je opvoeding,en als je vroeger gepest ben dat ben ik helaas ook,dag in dag uit gepest mensen moesten eens weten wat ze een ander aanrichten en dat je er altijd last van heb!!. door te falen en je onzekerheid!!.

Hey, vraag:

Als je zo onzeker ben, met alles maar met name in een nieuwe relatie dan uit ik dit heel erg naar mijn vriend. Die wordt er stappel gek van heb ik het idee, maar de vraag is hoe kan ik mezelf uit deze spiraal halen zonder mijn directe omgeving hier naar te vragen? Kan je hierdoor lichaamlijke klachten krijgen of zit dit letterlijk tussen je oren?

Hoe kom ik hiervan af? Ik wil gewoon weer de sterkte, spontane en vrolijke vrouw worden. Ik ben mezelf kwijt en vraag me echt af, of ik mezelf ooit weer terug ga vinden.....

Doe ook eens de zelfvertrouwentest op http://www.optimaalzelfvertrouwen.nl. Op die site staan ook een hoop nuttige tips over het vergroten van je zelfvertrouwen.

De woorden:

Rijk, mooi en succesvol zijn de drie woorden die door iedere vrouw in het hoofd spookt!
Wie wil nou niet mooi wonen, fijne vakanties hebben en lekker in je vel zitten.
Mijn onzerheid is de weg naar het op eigen benen staan.
Ik heb absoluut geen geld om voor mezelf te zorgen en laat me het leven stil staan.

een wat saaie baan, weinig inkomsten, veel verwachtingen van mezelf en bereik eigenlijk helemaal niets.

Dat overweeg ik weer met het geluk dat ik 4 jaar een vriend heb. Maar dit is niet wat ik wil in mijn korte leven.

Ik wil echt leven!!

Veel van de verhalen herken ik inderdaad ook bij mezelf. Ik weet wel zo ongeveer waar mijn onzekerheid vandaan komt, deels door de opvoeding en deels doordat ik gepest ben vroeger.

Ik heb vaak gehoord dat ik iets niet moet doen, of dat kan je niet. Ook denk ik dat het deels genetisch bepaald is.

Verder wat ik kwijt wil is dat ik er echt dagelijks mee zit en het ook pessimistische en depressieve klachten met zich meebrengt. Ik ervaar geen plezier meer in kleine dingen wat ik wel heel graag zou willen. Ik twijfel over mijn eigen kunnen, ben bang om me zelf te profileren. Ik ben bang om te solliciteren naar een baan. Ik wil aardig en leuk gevonden worden en dat iedereen me behandelt zoals mijn normen en waarden zijn. Ik wil dat iedereen rekening met me houdt. Gebeurt dit niet dan raak ik emotioneel al in een dip.

Ik ga hiervoor al in therapie en ik doe een sociale opleiding ik zie vooruitgang maar het gaat zo traag. Verder is het zo dat ik alles zo persoonlijk opvat dat ik er echt gek van wordt. Ik zit er ook echt lang over na te denken, onbewust. ik gun het echt niemand.. de onzekerheid die ik voel komt overal terug tijdens rijlessen, op school, tijdens het werk, tijdens verjaardagsfeestjes, op straat .....

Het is nu kwart voor 2, mijn vriend ligt in bed en ik ben er maar uit gestapt omdat ik niet kon slapen.
"Pfoe wat ben je warm en ahh.. ik lig net lekker in te dommelen" komen voor mij als afwijzingen. Redenen waarom hij niet aan mij hoeft te zitten of tegen me aan te komen liggen.
Ik laat mijn haar weer groeien omdat het voor hem, niet echt zijn eerste keuze is. Ik ben dag en nacht bezig om mijn huid te verzorgen, omdat deze ook de wensen overlaat.

Op mijn opleiding hoor ik NOOIT, dat ik gelijk heb, dat ik het goed gedaan heb of dat ik een goede vraag stel. Ik haal alles netjes, boven de norm, doe hard mijn best.
Er wordt zelfs argwanend gekeken als ik iets zeg, mocht ik de moed toch eens een keer verzamelen.

Ik ben bang, dat als ik ergens enthousiast over ben, en ik wil graag mijn verhaal vertellen. Dat het niemand boeit, dat mensen wel luisteren en hmhm en knikken. Maar dat het eigenlijk niemand interesseert.

Als ik aan het werk ben zal ik nooit te horen krijgen dat ik goed bezig ben. Ik hoor alleen maar kritiek.

Misschien komt het door mezelf, misschien pik ik juist de negatieve dingen op. Maar ik word he-le-maal gek van mezelf!
Ik kan niet stoppen met denken.. oh.. dit kan beter... oh dat is beter.. oh dit is stom.. oh.. die anderen doen het zo.. misschien moet ik dat ook maar doen.

Iedereen vertelt me, dat ik er leuk uitzie, dat ik grappig ben en dat ik juist mooi haar heb.. Waar heb je het nou over??!?!
Misschien vinden anderen dit wel.. maar ik heb een hekel aan hoe ik eruit zie, wat ik soms zeg of doe. Soms branden mijn acties maanden al dan niet jaren in mijn gedachten...

Toch geef k niet op, er zal een dag komen wanneer dit alles voorbij is, en ik gewoon ik kan zijn

Ik loop zelf ook vaak tegen mijn onzekerheden aan. Meestal denk ik dan te veel na over bepaalde dingen die op school zijn gebeurd, en hoe ik die beter op had kunnen lossen. Ben vooral heel onzeker over hoe andere mensen over mij denken. Ik probeer het wel weg te stoppen en zelfverzekerd over te komen, maar de onzekerheid overmanteld mij dan meestal, echt super irritant. Het heeft er ook wel mee te maken dat ik vroeger op school, best veel gepest ben door andere meisjes uit mijn klas. Ik had vroeger exceem op mijn handen en een beugel, ja dat is wel het ultieme pispaaltje, bovendien was ik ook niet een van de knapste.. Ik kan mezelf ook nu nog niet echt knap noemen maar ook weer niet lelijk. Ik merk wel dat mensen die knap zijn, meer aandacht krijgen en alsof het lijkt dat ze meer vrienden hebben. Dat vind ik echt zo oneerlijk, als je knap bent vind iedereen je leuk, maar als je dat niet bent bekijken ze je geneens of vellen ze een ordeel over je zonder je eerst echt te kennen.

nou, ik ben soms ook wel onzeker van me zelf maar ook vaak stil als iedereen zijn eigen mening wil geven over iets dan wil ik dat ook doen maar het wil er gewoon niet uit en dan weet ik niet zo goed wat ik wil zeggen dan ben ik bang dat ik iets fout zeg ofso hoe kan je dat voorkomen dat het nooit meer gebeurd???

anoniem

Als ik in de spiegel kijk zie ik een mooi meisje, echt waar. Ik weet dat ik knap ben en dat mensen me mogen. Toch ben ik als ik even alleen in de stad loop of door de school loop onzeker. Ook als ik bij bepaalde mensen sta ben ik onzeker. Bij sommige mensen juist bijna niet. Wat kan ik hier aan doen?

Eindelijk een positief verhaal.
Als je positief blijft denken en jezelf steeds blijft pushen om een stapje verder te gaan en net iets te doen dat je eigenlijk eng vind, het helpt, en soms wordt het nog een leuk spelletje ook.
Zonder spanning is het leven ook saai.
Ik ben er zelf ook nog lang niet, maar als ik terug denk aan tien jaar geleden had ik nooit durven hopen dat ik het zo ver zou schoppen. En ik ben er nog lang niet, het gaat ook langzaam, maar er aan blijven werken, veel lezen er over, oefeningetjes doen, aanmelden bij nieuwsbrieven die tips hebben.
Enfin, het leven is te mooi om te veel stil te staan bij de dingen die je niet durft. En iedereen is mooi!!

Soms zit onzekerheid gewoon zo diep dat je er niet vanaf komt.

http://www.losgaan.com/uitgaantips/1244-onzekerheid?catid=52%3Aalgemeen

ook ik ben vaak onzeker,ik denk ook dat het met mijn opvoeding te maken heb!,er werd mij vaak gezegd dat ik apart was,dus nu bij alles wat ik doe en zeg voel ik me schuldig of ben ik bang dat ik wat verkeerd heb gezeg of gedaan,ik voel me vaak een slechte moeder en ben bang dat ik het niet goed doe,ik wil mijn kinderen geen pijn doen,ik wil niet falen,ik heb er vooral ook last van bij mijn schoonouders je wil het goed doen,en vaak gaat het dan juist verkeerd!.
ik heb er ook nooit geen training voor gehad voor de onzekerheid,heeft iemand hier ervaring mee?.dan zou ik het graag willen horen!.

Ik heb een eigen bedrijf met heel veel klanten en ben erg goed in het onderhouden van alle contacten, iedereen loopt 'met me weg ' . Daar is alles mee gezegd . Ik ben prive erg onzeker , heb geen vrienden want ja wie zit er nou te wachten om iets met mij af te spreken denk ik altijd en wat moet ik dan zeggen ?!! Te onzeker dus terwijl ik daar zakelijk totaal geen last van heb en ook nog leiding geef aan ruim 11 medewerkers ..hoe alleen en onzeker kan een mens zich voelen ?!

Ook ik ben net als jullie al heel mijn leven onzeker.
Bij mij is het alleen meer faalangst. Ook dat ik mezelf niet mooi vind, maar faalangst is mijn grootste probleem.

Zelf ben ik opgegroeid met alleen maar broers en neven, ik ben 13 jaar enige meisje in de familie geweest.
Ik heb zitten nadenken en denk dat de oorzaak is omdat zij heel beschermend over mij waren, eerste meisje van de familie. Ik ben dus heel beschermend opgegroeid.
Nu is het zo dat ik zelf de keuzes niet kan maken. Ik ben bang dat alle keuzes die ik maak niet goed zijn.

Ergste fase van mijn leven ben ik wel een beetje voorbij. Ik durfde 2 jaar geleden nog niet eens af te rekenen bij de kassa, ik durfde nooit te vragen waar iets lag in de winkel, dus ik zoek me dood naar een product en als ik het niet vind, dan hoeft het maar niet.
Mijn vriend heeft me hierin veel geholpen om een stap verder te gaan, alleen het gevoel zal nooit overgaan.

Zoals jullie allen hebben, we kunnen er allemaal proberen aan te werken, maar ik geloof dat het gevoelsmatig niet echt zal veranderen. Dit is de persoon die ik ben, die wij zijn.

Met werk zoeken is het vooral een drama. Ik heb het gevoel dat ik onzeker overkom omdat ik weet dat ik onzeker ben, maar ik weet dat als ik al zo denk, dat ik dan ook echt zo overkom.
Laatst had ik een sollicitatiegesprek, dat was echt een drama. Die man stelt vragen en wanneer ik antwoord gaf, keek hij om zich heen enzo. Nou voor iemand die geen zelfvertrouwen heeft is dat zeer kwetsend.

Voor iedereen die onzeker is, ik hoop dat we ooit hieruit kunnen komen. Zoals ik al eerder zei, gevoelsmatig zal dit nooit helemaal weggaan. Hopelijk kunnen we allemaal onze negatieve gedachtes omzetten naar iets positiefs. Dit wordt vaak gezegd, maar is makkelijker gezegd dan gedaan. Dat weten jullie allemaal ook.

Ik ben zo onzeker, dat ik zelfs denk, dat een partner mij niet wil, omdat ik zo onzeker ben. Helaas komt mijn voorspelling, maar al te vaak uit. Ik durf niet eens meer een partner te wensen, omdat ik denk, dat dit toch geen zin heeft (wie wil mij nou.) In mijn jeugd buitengesloten en zelfs door mijn familie. Het was overleven. Hoe kun je dan zelfvertrouwen opbouwen? Ik hou dagelijks een dagboek bij, waarin ik de positieve daden van mijzelf opschrijf. Dit doe ik al twee jaar. Het lijkt een gebed zonder eind. Toch ga ik er stug mee door, in de hoop dat er iets verandert. Helemaal houden van mijzelf, zal me niet lukken.

PERSBERICHT Wingks 24 maart 2010

Nieuwe coachingsmethode in Nijeveen ontwikkeld

Betsy Wink van coachingsbureau Wingks heeft een nieuwe succesvolle methode, ‘de airbag van Wingks’ ontwikkeld voor mensen die zó dienstbaar zijn dat ze zichzelf erdoor te kort doen.
De methode is in de afgelopen maanden door verschillende cliënten als zeer bijzonder en nuttig ervaren. Inmiddels is er belangstelling voor de methode van UWV.

Met de methode ‘De airbag van Wingks’ leren mensen hun persoonlijke airbag in te zetten, waardoor zij gemakkelijker toegang krijgen tot hun eigen behoeften. De methode is vooral geschikt voor mensen die een groot invoelend vermogen hebben en altijd klaar staan voor anderen. Deze mensen kennen vaak ook de valkuil van: niet goed voor jezelf zorgen, niet de rust kunnen vinden in jezelf of niet goed nee kunnen zeggen tegen verzoeken.

Met de airbag-methode kunnen zij leren hoe ze het beste met hun energie om kunnen gaan en hoe ze zichzelf kunnen beschermen. De methode leert hen de eigen wensen en behoeften te scheiden van die van anderen, zodat ze meer zicht krijgen op zichzelf. Immers, personen die niet echt van zichzelf houden, kunnen ook niet van anderen houden. Datzelfde geldt ook voor het zorgen; zorg eerst goed voor jezelf voordat je voor anderen kunt zorgen.

Resultaat:
Wie leert om de methode ‘de airbag van Wingks’ toe te passen in zijn of haar leven, krijgt meer rust in z’n leven. Deze mensen nemen meer ruimte in, worden dan meer gezien en krijgen het gevoel dat hun behoeften er ook toe doen. Het brengt balans in het leven. Zij kunnen dan gemakkelijker een verbintenis aangaan met mensen, zonder dat je zich erin verliezen. Ze durven voor hun mening uit te komen, te handelen vanuit de eigen autonomie en creativiteit aan te boren.

Mensen voor wie de methode geschikt is kunnen er mee leren werken met hulp van een coach die bekend is met de methode en deze toe kan passen. Informatie hierover is verkrijgbaar bij Betsy Wink, info@wingks.nl of op www.deairbagvanwingks.nl .

Profielschets Coachingsbureau Wingks.
Coachingsbureau Wingks wordt gerund door Betsy Wink, die gespecialiseerd is in het coachen van 45+ vrouwen en hun specifieke vraagstukken, in NLP en Systemisch Werken. Ze werkt grotendeels in één op één situaties. Systemisch Opstellingswerk doet ze ook in grotere groepen.
motto:
• Vind je vleugels en vlieg op eigen koers.
missie:
• WINGKS staat voor een doelgerichte aanpak, waarbij authenticiteit en integriteit het uitgangspunt zijn.
• WINGKS wil graag haar bijdrage leveren aan een ‘waardenvol’ leven van haar cliënten.

Noot voor de redactie: www.dearibagvanwingks.nl geeft uitgebreide informatie, evenals www.wingks.nl.

ik ben ookheel erg onzeker.. ik haat mezelf soms gewoon.. ik ben echt lelijk.. ook al zeggen mensen van niet.. ik denk er over na om naar een psycholoog te gaan..

xx

ik ben super vaak onzeker,
soms durf ik niet eens over straat te lopen
ik ben gewoon te bang dat ik lelijk ben
misschien ben ik dat ook wel....

Nu nog werken aan je Nederlands

Helemaal waar.Onzekerheid betekent vaak niet goed functioneren. Wellicht heb je wel eens gehoord van Neuro linguïstisch progammeren (NLP). dat worsdt ook in comerciële sex reklame gebruikt en als flitsjes in en film te kort om hnbewusatr van te zijn. Maar echte NLP is dit.

Stel je hebt het nodig. Dan doe je iets goeds. Gebeurt ook wel. Ineens zegt de ander. Goed zo uitstekend. Bevestiging. Bijna en overwinningsfeest. En je gaat hopuden van je zelf dat je dat deed. Dan komt een volgende keer. WEeer die enorme bevestiging voor je zelf. En na zo een aaantal keren heb je jezelf lief kan hje ook liefde weggeven en wordt je even wichtiger.

Alleen hericht op de dingen die al goed bioj jezelf passen. Dar horen geen commerciële dingen bij. Dat is uit winstbejach. NLP is vor de eigen ontplooiing. Prbeer het mar eens met iemand die je vertrouwd

Ik stuurde een goede email aan iemand en ineens moest ik me verantwoorden. Ik dacht dat diezelfde iemand er blij mee zou zijn. Het verantwoorden paste niet bij bij. Aansluiting gemist.

Ik ben nog al gevoelig voor nieuwe contacten.

Ik ben en actieve gyoppsy levend in de natuur. Daar voel ik me het best. zonder die akkelige stoffen in het milieu. Mensen hotren eigenlijk thuis te zijn in de natuur. Dat is bij mij wakker. Dus de tip van mij is NLP. Ja tersm017, ik geloof het.

62 Heb ik moeten worden om mijn zelfvertrouwen te kunnen en willen tonen. Door mijn verleden met 2 oudere zusters en nog verdere zeer ernstige ondervindingen, heb ik gevochten voor mijzelf. Ik ben verder gaan leren om nog meer te weten te komen van het hoe en waarom mensen op bepaalde manier met elkaar omgaan. Als jongste van de 3 meisjes was ik de domste, de dikste en nog veel meer. Om zoiets elke dag van je jeugd, later als tiener en verder tot 2001 nog te horen, was genoeg.
Ik heb geleerd mij zelf te respecteren, via mijn vrienden en vroeger al door mijn moeder (mijn vader is jong gestorven). Ik heb cursussen gedaan, als assertiviteit, echt dat helpt. Ik heb een training gevolgd van Avatar, echt het heeft geholpen. Ik kom nu voor mijzelf op, ik durf, netjes wel te verstaan, de andere manier is mij helaas overbekend, te zeggen dat ik iets niet prettig vind, moeilijk is het wel, maar je moet volhouden. Duidelijk merk je van mensen, hé dat ben ik niet van haar gewend.
Voor een ieder, die net als ik echt vreselijke dingen heb moeten aanhoren, jaren bij een psychiater heb moeten lopen, héél véél hulp van, destijds, mijn huisarts. Er is echt hoop blijf in jezelf geloven, kom op voor jezelf en je merkt, als je het op een rijtje zet, dat vaak, bijna altijd, die ander zwak is en zich op diegene die nu eenmaal rustig blijft als hij of zij wordt uitgemaakt voor alles wat lelijk is, maar daar wel héél véél pijn aan heeft sterker is dan de scheldende partij. Je gaat het echt zelf merken, je hoeft er niet voor in de spiegel te kijken. Je ogen zijn de spiegel van je ziel en die veraden wat er in je leeft. Geloof in jezelf en je straalt het uit. Mensen die je hebben aangevallen, gaan het merken en vallen op een gegeven moment door de mand omdat je kalm blijft en je weet dat jij sterk staat. Werk er a.u.b. aan.