Ik denk dat Pieter wel gelijk heeft. Stotteren is zó veel meer dan moeite hebben met spreken. Mijn idee is dat er ooooit een keer iets is misgegaan in het spreken, daar schrok je van en je wilde dat het niet weer zou gebeuren. Daarom ontstaat er vanaf dan spanning als je moet praten en als je dan aanleg hebt voor stotteren, dan ga je stotteren.

Jammer aan dit artikel vind ik de inleiding, waarin jullie uitleggen 'wat stotteren is'. Dit is echter niet de enige verklaring voor stotteren, maar een van de vele. Door jullie beeld als feit op te schrijven, komt Pieter wel heel erg controversieel over terwijl hij gewoon een van de mogelijke verklaring benoemt.

sssssslecht ttttoetsenbord

Ik heb de neiging om te stotteren. Mijn vader stotterde en als ik mij niet bewust bleef om gewoon te praten dan ging ik ook zo praten.
Ik heb mij verdiept in de vraag waarom en ontdekte dat ik mij snel aanpas aan mijn omgeving en tevens dat ik op zo'n moment teveel impulsen te verwerken krijg.
Zodra ik mij dat bewust werd, leerde ik er mee omgaan en heb er geen last meer van.

Ik als ex stotteraar ben er deels mee eens.
Heb zelf een zoon die ook stoottert vooral tijdens stress.
Want als ik een borrel teveel ophad kon ik wel gewoon praten mijn zoon doet dat ook (niet dat je dan daarom maar meer moet gaan drinken) Ook als je een koptelefoon opheb met geluid en je eigen stem niet hoort praat ik ook gewoon. Is ook te zien in de film the king's speech
Maar rond mijn 21-22jaar groeide ik over mijn stotteren heen, ik voelde mij toen wel zekerder in het leven staan.
Ik zie het zelfde bij mijn zoon, aleen bij stress begeint hij nog te stotteren is hij ontspannen sotterd hij niet.

Stotteren is een ademhalingsprobleem, met uiteraard een psychische component.Heb erg veel mensen tijdens yogalessen ervan af kunnen helpen.Ook hyperventilatie heeft alles te maken met de wijze waarop je je middenrifspier gebruikt.

Ik ben het deels met dit artikel eens. Maar om nu voor 100% te zeggen dat het afhankelijk is van sociaal-emotionele aspecten klopt niet!

Mensen die een spraaktaalontwikkeling hebben, zijn helemaal niet bang of angstig om te spreken. Sommige kletsen de oren van je hoofd, zonder dat je er iets van verstaat (eigen taaltje). Zodra ze de taal proberen te spreken, gaan ze stotteren. Dit komt niet omdat ze bang zijn, maar omdat ze de klanken nog niet kunnen vormen, dus een lichamelijke oorzaak.
Daarna krijgen ze een proces waarbij ze stotteren omdat ze weten 'hoe' het moet, maar daar teveel bij nadenken. Het gaat nog niet automatisch.

Stotteren kan dus zeker 2 oorzaken hebben: sociaal-emotioneel en lichamelijk.

Ik vind het niet terecht dat er in het artikel staat dat logopedie niet helpt. Ik ben het ermee eens dat je zeker geen nadruk moet gaan leggen op het spreken. Ik ben zelf logopedist en heb geleerd dat er bij stotteraars geen nadruk op het spreken moet worden gelegd, maar vooral op het sociaal-emotionele aspect. Zo zal elke logopedist op zijn/haar eigen manier met stotteraars werken, afhankelijk van de stotteraar die tegenover je zit. Ook bij stotteren geldt dat niet iedere stotteraar hetzelfde is en daar pas je je therapie op aan!

Het lijkt logisch. Dan zou de geurgel Hulp bij Angst het probleem moeten kunnen oplossen (helpt bij allerlei fobieën). Leuk onderzoek lijkt me. Stotter je en wil je meedoen aan zo'n onderzoek? email naar onderzoek@gels4.me

da da da dat z z z z zou bb b best ee ee eens ku kunnen