Bij mijn vader gingen ze uit van een hernia. Hij is niet direct doorverwezen, eerst kijken of het met paracetamol was te bestrijden. Toen hij door zijn benen is gezakt is hij naar het martiniziekenhuis Groningen gebracht alwaar een week is gewacht met een gedegen onderzoek. Ook in het ziekenhuis kreeg hij geen morfine ondanks de erge pijn. Wat was de diagnose: meneer u heeft nog zes weken te leven, u heeft kankeruitzaaingen tussen de ruggewervels. Wat een lijdensweg heeft hij gehad! Ik wou dat we het eerder wisten en dat hij eerder was behandeld. Misschien hadden we dan nog een keer een autoritje kunnen maken langs zijn favouriete plekken. Hij wilde zo graag nog leven maar kon alleen nog maar op zijn rug liggen. Ik neem het de arts die de onheilstijding heeft gebracht het zeer kwalijk dat hij op zon botte manier mijn vader heeft toegesproken. Dat hij daarna is vergeten om de familie ook in te lichten is buitengewoon triest. Toen de palliatieve zorg van thuiszorg mij belde had ik door dat de diagnose ongeneeselijk luidde. Wat een fouten hebben ze gemaakt in het martiniziekenhuis! Ze hebben hem om half vijf vrijdagmiddag zonder medicatie en zonder ontslagbrief naar huis laten gaan. Die zorgplicht is met voeten getreden.