Hoe herkenbaar ,mijn jongst is al 3 jaar het huis uit mijn dochter 12jaar.De zondagen zijn een hel .Ik lig het liefst op bed,ik moet heel veel moeite doen om me staande te houden.
De kinderen komen regelmatig thuis ,ik pas 1 dag inde weeek op mijn kleindochter,maar ik voel me zo leeg vanbinnen.Ik heb het gevoel dat het leven aan mij voorbij gaar zonder dat ik daar deel aan neem.Als ik een van de kinderen aan de telefoon heb gehad huil ik soms tranen met tuiten .Ik weet niet waarom,ikgun ze alle goedsmaar ik voel me zo waardeloos en overbodig.
Ik besef me ook wel dat ik nu een andere rol heb in hun bestaan maar het is wel een rol die ik niet leuk vind.Ik heb nooit nagedacht over een leven zonder de kinderen thuis.Het lijkt wel of opgehouden ben met bestaan.
IK laat niets merken aan man en kinderen want ergens diep van binnen denk ik ,zo hoort het wel te gaan in het leven.Ik probeer er maar iets van te maken .

Hallo Lieve Mensen !! Mischien heb ik een mooie oplossing voor dit probleem ,hoewel de somberheid mij ook overvalt maar dit meer door het gevoel dat de kinderen er anders over denken dan jij !Gisteren is mij nl verteld door een Zoon die net het huis uit is en ik geholpen heb bij alles verven,inrichten enz ik hem in zijn eigen huis niet hoef te vertellen hoe hij moet leven ...ook al vind je dit ongezond als Moeder ...oeps hij heeft gelijk !
Eigenlijk leven wij allemaal toe naar het uit huis gaan van de kinderen om te kunnen doen wat we willen toch ? Nou dan ! doe het !!
Ik heb het gedaan en voel me geweldig !! verliefd ,vlinders en de hele rataplan ! Dat de kinderen uit huis gaan veranderd er niet aan !
Mijn Man is plotseling overleden 3 jr geleden ,binnen 2 dgn was hij er niet meer ..en Nu ? 3 volwassen zoons nog thuis (lekker goedkoop )Maar potverdorie dacht ik vrij snel ...ik ben nog te jong om alleen te blijven en heb nog zoveel liefde te geven ! Met alle respect voor mijn Man.... 25 jr getrouwd geweest ...dus de stoute schoenen aangetrokken en op Lexa .nl rond gekeken en warempel Raak !maar wat raar is dat hoor ,je word terug geworpen 25 jr en moet opnieuw daten en zoenen en de rest ...je lichaam is ook ouder geworden ..afijn wat ik bedoel lieve mensen , er is nog hoop op een leuk leven ...wij gaan samen scharrelen op rommelmarkte ,plakken er een weekend brussel of luik aan vast en zeggen tegen elkaar dat wij dit nog mee mogen maken ....Maar intussen ook mijn Moeder overleden ,hond van 15 jr in laten slapen , 2 zoons uit huis en zit hier in een nieuwbouw wijk ! Mijn vriend werkt overdag , wat te doen met al die tijd? Tja de kinderen mis je en alles er om heen maar ....er zijn zoveel leuke dingen nog ,ga met vriend of vriendin lekker de weekenden rommelmarkten bezoeken en ga iets verzamelen wat je leuk vind ,en zoek op internet naar je gevonden schatten ,en geloof me er is nog heel veel en je tijd vliegt om ! Ik ben blij en gelukkig maar ook somber ,vandaar dat ik hier ben beland ,maar ik vertik het om als een plantje binnen te blijven hoewel ik zelf rugpatient ben .Ik ga verhuizen naar de binnenstad om mezelf te dwingen lekker naar de stad te gaan ,markt en de Hema .Dat kan niet in een nieuwbouw wijk !!Dus lieve allemaal ...onderneemiets en blijf niet sippen want je veranderd er niets aan , het overkomt ons allemaal dus geniet van het leven !!Want je kinderen genieten nu ook van HUN vrijheid !!
lieve groetjes Yvonne

Hier lezen niet de enige te zijn die worstelt met dergelijke verdrietige gevoelens na volkomen normale levensloop-ontwikkelingen van het uitvliegen van jongste kind doet een beetje goed.Weten dat anderen ook niet direct om kunnen gaan met de leegte nadat zoals bij mij (gescheiden vrouw 62) m'n jongste zoon sinds kort samenwoont met zijn vriendin en tegelijkertijd zijn hond waar ik grotendeels mee optrok en voor zorgde,nu ook naar een nieuw baasje is verplaatst. Hoewel ik wéét dat mijn zoon niets liever dan eindelijk zijn dromen over huisje-boompje-beestje (maar helaas door de enorme grootte van zijn hond geen beestje erbij) wil beleven en dat ik alleen alle wandelingen en zorg (zeker bij ziekteof blessures)van zo'n grote hond in huis op 1e verdieping zonder lift niet totaal aan kan en de hond dus beter af is bij liefhebbende baas op begane grond, voelt deze nieuwe situatie te koud, te leeg, te stil, doods.
Dacht me er ruim van te voren al goed op voorbereid te hebben; ben bezig met een pittige studie, heb hobby's en interesses genoeg, en idealiseerde het toekomstbeeld waarin ik niet meer gebonden zou zijn aan wandeltijden met de hond tot heerlijke vrijheid van gaan en staan.
Maar de praktijk is anders: ik mis nu de oppervlakkige babbeltjes met andere hondenwandelaars, zonder hond gaan wandelen is helemaal knudde,ik kom vooralsnog veel te weinig buiten en heb in alternatieven die ik voor ogen had, zoals buiten gaan fotograferen, simpelweg geen zin.Daarnaast ervaar ik een hele slechte concentratie, vergeetachtigheid en kon de eerste week door hartkloppingen absoluut niet inslapen in m'n bed,slechts op de bank met tv aan kon ik een beetje slapen met als gevolg rugpijn bij opstaan. M'n zoon heeft me in die eerste week een bezoekje gebracht en me toen juist in een soort overspannen , bijna ontoerekeningsvatbare staat aangetroffen:ik wou de hond terughalen en bleef maar huilen.Dat hij zich daardoor bezorgt maakte om mij voelde ook niet goed. Hoewel ik me realiseer dat mijn huidige situatie ontstaan is uit het stapel-effect van een aantal fikse veranderingen in korte tijd,valt het zwaar tegen er zo slecht raad mee te weten.In het afgelopen half jaar is het grootste deel van mijn werkzame leven ten einde gekomen, werk nu nog 1 dag per week.Aanloop van jeugdigen naar mijn zoon is sterk teruggelopen en heb zonder de zorg voor de hond mijn voorheen felbegeerde situatie van: veel meer tijd voor mijn persoonlijke dingen opeens a.h.w. in de schoot geworpen gekregen.Waarom ben ik daar nou niet gelukkig mee?
Na het lezen van vele ervaringen op dit forum, ben ik geneigd me aan te sluiten bij de mening van An die het idee opperde samen koffie te drinken met lotgenoten,ik denk dat dit kan helpen in deze (hopenlijk) tussenfase totdat het beter gaat.Wegzinken in een 'niets' zoals Tanina beschrijft, wil ik hoe dan ook tegengaan en daartoe pruts ik aan allerlei zinnige en onzinnige dingen totdat ik ontdek wat het meest voldoening geeft.Dan ben ik tenminste lichamelijk zo moe dat ik als een blok in slaap kan vallen.Ook weerhoud ik mezelf ervan te worden of zijn als de moeder van Sigrid, die zich zo over-controlerend naar haar dochter opstelt.
Veel tips of handvaten heb ik nog niet gevonden voor Magda. De beste tip die ik een paar dagen geleden kreeg van een goeie vriend was om minder op het gemis te focussen en me meer te richten op de nieuwe mogelijkheden en die zien te omarmen.Inderdaad staat hierboven ook van mij een opsomming van alle nare kanten, die ik nu nog tevens fysiek pijnlijk ervaar (maagpijn, rugpijn).Ik ga vandaag nog met minstens 2 strategieën aan de slag. Eerst een lijstje maken uitgaande van de spreuk Tel je zegeningen.
En een navenante lijst, die dagelijks moet groeien: een succes-dagboekje. Dat heb ik eerder ook een tijd gedaan ter vergroting van m'n zelfvertrouwen en weet uit voorgaande ervaringen dat dit positief werkt.
Opschrijven waarover je trots bent op jezelf.Dagelijks bijhouden, dan zie je steeds positieve dingenen en heb destijds gemerkt dat dit bij mij een betere stemming bevordert.

Hallo allemaal, wat een herkenbare verhalen allemaal, onze oudste is al meer dan 12 jaar de deur uit, heb toen het lege nest syndroom gehad tegelijk met de overgang, was dus best een hle heftige tijd, liep de gehele dag te huilen,weet niet waardoor maar op een dag was het over en is ons gezinsleven weer normal geworden, we hadden nog een zoon thuis waar ik heerlijk voor kon zorgen. Maar ook die is vier jaar geleden gaan samen wonen, en jawel hoor weer het lege nest syndroomn, nu veel heftiger als de vorige keer, ben zelfs onder behandeling geweest van een psycholoog, had nu helemaal niets meer om voor te zorgen,het lege nest syndroom is wel zo goed als over, maar heb nog steeds geen zin om iets in huis te doen, zou niet weten voor wie...ja als er visite komt of voor een verjaardag, dan poets ik wat af, daarna is alle zin weer weg. Het ergst vind ik dat nu de kinderen ook kinderen heb, wij weer een stapje terug moeten doen, want ja hun gezin staat op de eerst plaats, mijn verstand snapt dat wel, alleen mijn gevoel wil daarin niet mee, mijn man begrijpt niet dat ik daar zo mee zit, dus dan wordt het ook niet makkelijker. Probeer ervan te maken wat er van te maken is maar ik blijf het heel moeilijk vinden.

Hallo,
Wat een herkenbare verhalen. Mijn man heeft een burnout, de oudste is uit huis, 3 verhuizingen achter de rug en nu gaat de jongste ook uit huis. Wat geeft dat een verdriet en gevoelens van leegte. Ik doe een opleiding voor therapeut en leer daar hoe om te gaan met gevoelens van leegte. Veel gevoelens linken aan vroeger. Ik leer daar mijn gevoelens te ervaren, ik word liefdevol getroost en vind een plek bij mezelf om rust te vinden en met deze gevoelens om te gaan. Dat heeft me veel gebracht en haalt me uit het dal van gevoelens die me mee zogen naar beneden. Ik kan weer een nieuwe invulling aan mijn leven geven. Zou je deze therapie ook willen ervaren, ik geef onder supervisie therapie voor een gereduceerde prijs (35.- euro per sessie van 1,5 uur. Intake 25,-) Info: 06- 52657739. www.boswijkinstituut.nl Ik woon in Duivendrecht, bij Amsterdam. Warme groet, Marianne Telgenhof.

Hallo,
Wat een herkenbare verhalen. Mijn man heeft een burnout, de oudste is uit huis, 3 verhuizingen achter de rug en nu gaat de jongste ook uit huis. Wat geeft dat een verdriet en gevoelens van leegte. Ik doe een opleiding voor therapeut en leer daar hoe om te gaan met gevoelens van leegte. Veel gevoelens linken aan vroeger. Ik leer daar mijn gevoelens te ervaren, ik word liefdevol getroost en vind een plek bij mezelf om rust te vinden en met deze gevoelens om te gaan. Dat heeft me veel gebracht en haalt me uit het dal van gevoelens die me mee zogen naar beneden. Ik kan weer een nieuwe invulling aan mijn leven geven. Zou je deze therapie ook willen ervaren, ik geef onder supervisie therapie voor een gereduceerde prijs (35.- euro per sessie van 1,5 uur. Intake 25,-) Info: 06- 52657739. www.boswijkinstituut.nl Ik woon in Duivendrecht, bij Amsterdam. Warme groet, Marianne Telgenhof.

Beste ouders,

Ik ben een 25 jarige student en ben op dit moment bezig met het thema, 'Uit huis gaan van hun kinderen en het loslaten'.

Ik ben op zoek naar ouders die mij kunnen vertellen hoe zij dit beleven en hoe ze hier mee omgaan. Ik heb gepraat met jongeren die uit huis gaan, maar ik ben juist benieuwd naar het perspectief van de ouder(s). Hoe is het om je kind 'los' te laten en welke keuzes maak je hier bij?
Het liefste zou ik in contact komen met ouders waarbij het uit huis gaan van hun kind op dit moment bijna gaat gebeuren of net is gebeurd.

U kunt uw contact gegevens E-mailen naar: diederick_h@hotmail.com
Of bellen naar 06-13424350.

Bijvoorbaat heel hartelijk bedankt!

Diederick Helder

ook ik heb altijd alleen voor mijn twee kids gezorgd. Mijn zoon is al een aantal jaar het huis uit, mijn dochter van 18 nog niet. Maar ikvoel het al wel. Probeer er ook heel bewust mee om te gaan, maar soms grijpt de angst me naar de keel. Ik ben ook alleen, werk nog wel, ook nooit een pensioen opgebouwd door 0-contracten en de financiele shit waarin ik kwam na de scheiding omdat mijn man financieel me enorm heeft bedruvelt. Ik wil dat mijn dochter leuke dingen doet en uitgaat, zo hoort dat. maar de angst schiet er goed in....dus dacht kijk hier maar vasst eens

hallo mede lotgenoten van het lege nest syndroom. Wat ik me af vraag, is hoe jullie hieruit gekomen zijn??? Wie kan mij tips hierover geven, of handvatten??
gr. Magda

Wat een herkenbare verhalen lees ik hier. Ben zelf nu 4 jaar gescheiden en heb drie kinderen van 22, 20 en 17. Vorig jaar moest ik de woning verlaten en mijn ex is hier weer ingegaan met de kinderen.Mijn oudste woont inmiddels samen met haar vriend. en allemaal om de hoek. Ik zie ze bijna nooit meer. Ik heb een ontzettend lieve vriend die me hier heel goed in steunt, maar het nare gevoel blijft. Ineens ben je na 22 jaar zonder kinderen, Ik kan daar maar moeilij mee omgaan. heb de hele dag de neiging om ze te bellen, maar daar bereik ik het tegenovergestelde mee. Hoop echt dat er betere tijden aan breken>

ik weet soms niet hoe ik de dagen door moet komen, vooral de weekenden zijn echt erg.ben 2 jr geleden plotesling weduwe geworden. 2 kinderen toen nog thuis. 1 kreeg eenvriend en is 16 mnd na overlijden van mijn man uit huis gegaan, de ander puberde zooo errug , geen land mee te bezeilen. op een gegeven moment uit huis "moeten"(politie erbij)zetten om de situatie leefbaar te houden, woont nu bij bekenden..... en toen was ik ineens helemaal alleen. van een gewoon gezin van 4 binnen 1,5 jaar naar alleen. het verzorgen van een gezin en nu alleen mezelf is ..., ik doe nog steeds teveel boodschappen, alleen eten is dus niks, mijn bed is leeg, de was: van elke dag wassen naar 1 0f 2 keer per 8 dagen, eten wordt weggegooid. heb snachts tv aan omdat ik niet kan slapen. .....

Hallo allemaal,

Heel herkenbaar, het komt echter ook bij alleenstaande vaders voor. Ik ben 11 jaar geleden gescheiden. Na 2 jaar zijn mij zoon en dochter bij mij komen wonen en heb ik hen verder alleen opgevoed. Mijn zoon is 2½ jaar geleden uit huis gegaan om te gaan studeren. Mijn dochter (16)en ik moesten een heel nieuw evenwicht vinden. Na 1½ jaar (begin dit jaar) heeft ze echter toch besloten om bij haar moeder en stiefvader te gaan wonen. Mijn dochter heeft inmiddels een vriend, zodat ik haar nu bijna helemaal niet meer zie. Ik dacht dat ik weer een redelijk evenwicht had gevonden maar in deze periode voor de feestdagen word ik er toch weer mee geconfronteerd. Zeker nu ik voor het eerst in 58 jaar de feestdagen helemaal alleen moet doorbrengen. Beide kinderen en aanhang vieren de feestdagen bij mijn ex of bij ouders vriend. Aan een kant begrijp ik het wel. Met veel mensen bij elkaar is het ook veel gezelliger dan alleen bij je vader. Daarnaast komen ook schuldgevoelens bovendrijven wat ik in mijn opvoeding allemaal anders/beter had kunnen doen. En door alle bezuinigingen heb ik ook minder werk en daardoor ook minder afleiding en dus zal ik mijzelf bij mijn kraag moeten pakken en afleiding zoeken.

Groetjes, Hennie

Hallo,
Ik herken dit heel erg, mijn moeder heeft hier denk ik ook last van. Ik woon nog thuis, maar heb een vriend die een eigen huisje heeft en waar ik de dagen mee verdeel dat ik bij hem ben en slaap en bij mijn ouders slaap. Als ik thuis kom of thuis ben moppert mijn moeder over allerlei dingen, ook over het verleden wat we allang uitgepraat hebben. En het is niet van een dag, dit gaat elke dag zo door. En tuurlijk snap ik haar wel. Maar ze is zo overbezorgd en heeft zoveel last van dat ze mij niet kan loslaten, en dat ik 23 ben geworden en toch meer mijn eigen weg wil gaan. Ze controleert me overal bij, ik moet me bij alles verantwoorden wat ik doe, waar ik heenga, hoelaat ik weer thuis ben, hoeveel geld ik heb uitgegeven, wat er op mijn rekening staat, dingen die ze vind dat ik dat niet mag doen. Als ze me wil bellen en ik ben even niet bereikbaar gelijk 10 gemiste oproepen soms. Ik wil juist de band tussen mij en mijn moeder goed houden, en leuk houden en gezellige dingen met haar doen, ook als ik niet meer thuis woon, en dat leg ik aan haar uit maar dat snapt ze niet.

Wat kan ik hiermee doen? Met haar zelf praten word elke keer weer geeindigd op ruzie, moppers.
Zelf denk ik eraan om met de huisarst te praten, of een maatschappelijk werker? Maar ik twijfel ook weer heel erg, maar zit er wel erg mee, en het word voor mijn gevoel steeds erger, bij mij is de emmer overgestroomd.

Lieve groet,
Sigrid

Ik voel me gesterkt door jullie allen hier. Konden we nu maar eens allemaal samen koffie drinken :-) .
Ik zal in mijn cursussen taallessen die ik recent startte iedereen die er is nu met andere ogen bezien. Waarschijnlijk zijn er daar velen in 'onze' situatie, daar is er wel koffiepauze. Ik zal extra vriendelijk voor iedereen zijn want dat kunnen we allemaal wel gebruiken.
Liefs en sterkte allemaal. We slaan er ons wel door, elk op zijn manier. Laten we denken: 't is ook maar een fase in het leven......

Ik weet nu dat ik na mijn scheiding last heb gehad van het dit syndroom. Dus ook na een scheiding (waarbij de kinderen vnl bij je partner wonen) kan je hier last van hebben.

Hallo.

Goed om te lezen dat er meer moeders zijn met dit probleem.
Een luxe probleem. Vaak vinden vinden de kinderen het geweldig op hun zelf te zijn en vaak gaat het goed wat wij vaak toch nog even willen horen van thuis was het beter maar dat wil je ook niet aan 1 kant dubbele gevoelens dus allemaal. En soms word je daar zelf dol van. Druk in het hoofd. Des te erger je dat vind en dan vind je je zelf weer egocentrisch en zo draai je in het rondje met je gedachten het wordt er inderdaad dan niet poditiefer op. Maar er is verschil met zelfmedelijden en een echte depressie. Inwendig ben ik er zeer trots op dat onze kinderen zich prima redden maar er zijn soms dagen dat ik me echt heel zielig vind dat ze ook eens wat vaker bellen moeten of meer aandacht voor mijn gevoelens moeten hebben want ik heb dat toch ook voor hun? Ach daar zijn ze heus niet mee bezig ze hebben het druk met hun eigen leven op pootjes te zetten. En zonen heb je voor het even en dochters heb je voor het leven. Ik kan nog een hele poos door gaan maar ik brei er een eind aan en ga weer ouderwets genieten van mijn pas verworven vrijheid en werk en hobby,s en mijn man en nog genieten van het laatste kind in huis. Vrouwen pas goed op jullie zelf er is leven na de kinderen maar je zal er zelf voor moete vechten want het gaat niet van zelf en heb je een slechte dag wees dan ontzettend trots op je zelf want hoe verdrietiger jij bent hoe gelukkig is waarschijnlijk jou kind want hij heeft dan heel veel liefde van je gehad als je er zo verdrietig om bent. Je krijgt het vaak op een wat latere leeftijd terug als ze zelf kinderen hebben Ze zijn zonder vaak wat egocentrischer en hun gevoel is nog niet zo ontwikkeld in emoties dan de jouwe dat heb je op ze voor en kan je soms nog bijdragen aan een verstandig advies op latere leeftijd. Alles heeft zijn tijd nodig en dat is het antwoord wat doe je met de tijd. Weer aan je zelf werken je eigen ik weer opzoeken want die raak je vaak toch wel wat kwijt bij de opvoeding. Sucses allemaal en denk maar zo je bent niet de enigste.

Hoi,
Hier nog zo'n moeder met het lege nest syndroom..
Moeder van 4 kinderen 3 jongens 30,28,22 1 meisje 24,de jongens zijn al langer de deur uit,mijn dochter sinds afgelopen juni.
Heel plotseling voor mij,ze woonde met haar Franse vriend bij ons in huis,een eigen gedeelte,de relatie liep stuk na 5 jaar,hij ging terug en zij ging paar dagen naar mijn zus in Drenthe ,we wonen zelf in het oosten van het land..zij voelde zich daar fijn,ging daar solliciteren en vond een baan,dus ook het huis uit,ze is 24 dus heel normaal dat ze haar eigen weg gaat...maar oh vindt het zo moeilijk ,kan ook dagenlang janken,terwijl zij het daar heel erg naar haar zin heeft ,maar het is wel 1/5 uur van hier vandaan..kan niet zomaar even op de thee,weet momenteel niet goed er mee om te gaan,ik vul mijn dagen met het verzorgen van de huisdieren..winkelen in mijn eentje nu,eerder waren we veel samen..ja ik moet knopje omzetten,maar kan hem nog niet vinden...natuurlijk ben ik blij dat zij het geluk daar heeft gevonden..groetjes en sterkte voor allemaal die hier ook mee kampen..het gaat over zegt men..

Ik ben blij dat ik nietde enige ben. Onze zoon van 18 is twee dagen geleden verrokken voor een jaar naar Amerika, in een gastgezin. Ik heb het zelf voorgesteld, maar het was net een klap in mijn gezicht toen het vliegtuig opsteeg. Het lijkt ook alsof het verlies van mijn ouders, die allebei vorig jaar overleden zijn, dan weer ineens hard terugkomt.

Hier een wat ander verhaal, maar wel dezelfde 'symptomen' als ik hieronder lees. Mijn broertje van 18 (ben zelf 24) is sinds vandaag op kamers, op 2u afstand van hier. Sinds het overlijden van onze moeder (nu 14 jaar geleden) heb ik veel voor hem gezorgd en met hem opgetrokken omdat mijn vader daar lang niet helemaal toe in staat was. En nu is hij weg en al ben ik zelf gesetteld, getrouwd enz. toch denk ik telkens aan hoe het nu met hem zal gaan en of hij zich wel redt.
Niet reeël natuurlijk, maar wel heel lastig. Respect voor MOEDERS die dit doormaken, dat zal nog moeilijker zijn!
H. gr.
T.

Onze enige zoon woont na een driejarige verkeringstijd sinds drie dagen samen met zijn lieve vriendin. Sindsdien heb ik de tranen in mijn keel en lopen de ogen over. Na een drukke tijd waarin de ratio regeerde val ik nu in een emotioneel (rouw)gat. Ik herken het gevoel van 28 jaar geleden toen mijn eerste baby overleed. Ik laat de waterlanders dus maar gewoon komen;de tijd zal ook deze wond weer helen.Ik heb een druk leven: eigen zaak, vrijwilligerswerk, lieve man, groot huis etc., dus daar ligt het niet aan, het is puur het verlies, het bewust afstand moeten nemen van een geliefde. Tegelijkertijd is er ook dankbaarheid en trots: onze zoon is een gelukkig, sociaal en volwassen mens geworden.

dochters al een tijdje uit huis.
Weekend wel vaak thuis, maar alleen om te slapen, eten en wegbrengen!
Verder willen ze niets delen met ons. Vind het zo rot.
Als ik zeg dat ze maar beter de weekenden ook weg kunnen blijven voel ik me een slechte moeder.
Ik ben wel bekaf na een weeekend en mij eigen waarde is naar nul gedaald

mijn oudste is nu een jaar de deur uit, gaat erg goed. was ook beter voor iedereen, hij was er zó aan toe. hij komt nog vaak thuis en dan is het heel erg gezellig! mijn middelste wil nu ook de deur uit. Ik was altijd erg close met hem maar nu hij de vrijheid ruikt lijkt hij zich met hand en tand tegen ons te willen afzetten. Ik weet niet wat dat is, verlaat pubergedrag? Het doet zeer want ik wil eigenlijk dat we nog een gezellige tijd hebben tot hij vertrekt, maar het schijnt niet te kunnen...ik kan niks meer goed doen, ij heeft overal commentaar op en is veel uit huis naar vrienden.Stelselmatig te laat voor het eten, dan ook niet meer willen eten zodat ik het kan weggooien...hij lijkt met opzet te willen kwetsen. ik snap ook wel dat dat losmaken is en dat ik hem los moet laten maar ik kan er af en toe intens verdrietig om zijn....

In mijn eentje heb ik 3 kinderen opgevoed, de jongste was destijds 2, de middelste 6 en de oudste 9. Ik werkte met 0-uur contracten. Dus géén pensioen opgebouwd. Nu leef ik van een bijstandsuitkering. Alleen 1 kind zie ik nog, want die woont redelijk in de buurt.Afgezien van het feit dat ik in een zwart gat ben gevallen -> geen werk meer (te oud) en geen kinderen + hun vrienden over de vloer, kan ik me financieel niets veroorloven. Ook ik heb het gevoel dat ik mijn taak heb volbracht, maar dat er geen enkel persoonlijk toekomst perspectief meer is. Hoe het verder moet? Geen idee. Nergens meer nodig voor te zijn is afschuwelijk. Alleen voor en met jezelf leven, terwijl je altijd voor anderen klaarstond, leer je niet meer op 64-jarige leeftijd. Geen geld voor leuke dingen. Alleen een bibliotheekpas heb ik nog en internet. Dit is een leven zonder kwaliteit.
Nooit gedacht dat een vrolijk, ondernemend en creatief mens zo weg kan zinken in een 'niets'.

Onze jongste zoon is het huis uit, samen gaan wonen met zijn vriendin.Normaal kan ik daar gerust afstand van doen, wat ik ook nu deed,(dacht ik).
Ik heb een zee van tijd, en weet die niet meer in te vullen. Nu wil ik terug méér genieten, samen met mijn man,maar die heeft zijn eigen leven opgebouwd toen ik er altijd was voor de kinderen.Ik ben als het ware gestraft dat ik er altijd was voor onze kinderen en niet voor hem. Ik heb zo het gevoel dat hij zegt....nu is het mijn beurt.Hij laat me niet toe in zijn leven buitens huis, dat hij al zo gewoon is, dus voor mij lijkt het, uw taak is volbracht, ga nu maar uw eigen weg!!Ik heb u niet meer nodig.

Mijn oudste zoon van bijna 26 heeft de afgelopen vier maanden weer een tijdje bij mij gewoond. Nu is hij dan toch echt vertrokken en ik ben voor de tweede keer zo verdrietig. Mis hem en zijn broer en zou het liefst elke dag even willen bellen of afspreken. De wetenschap dat zij daar niet op zitten te wachten maakt mij nog verdrietiger dan dat ik al ben. Gevoel dat de fijnste tijd van mijn leven voorbij is.Gelukkig heb ik wel een baan maar ik heb heimwee naar de tijd van vroeger toen de jongens nog ,als vanzelfsprekend, bij mij woonden

Heb 1 dochter van 24, ze heeft nooit geen vriendje gehad en dan is ie daar opeens....! December 2010 leren kennen, februari 2011 is ze het huis uit!
Het is een goede jongen en ze woont niet eens niet ver weg. Ik ben blij voor haar en in het begin genoot ik van de vrijheid die ik ineens had. Maar nu lijkt het wel steeds moeilijker te worden, er zijn nu 3, bijna 4 maanden vooorbij en elke keer als ik haar gezien heb wordt ik verdrietiger en depressiever. Ik denk dat ik me (onbewust) ga realiseren dat het voor het echie is en ze echt niet meer thuiskomt komt wonen.
Het zal ongetwijfeld wel weer over gaan, maar voorlopig heb ik het er nog erg moeilijk mee!

het is vreselijk, nooit gedacht dat ik zo emotioneel zal reageren. loop nu al 4 dagen te huilen terwijl ze het land niet uit is, wel 1.5uur van me vandaan, mijn zoon is nog thuis maar metmijn dochter hebben we de laatste 5 maanden een erg turmulente tijd meegemaakt en binnen 4 weken liep het zo dat ze in braband een baan vond en bij haar vriend introk. wij wonen in het westland. ze is niet met ruzzie weggegaan integendeel, en ze heeft daar al veel vrienden gemaakt, haar nieuwe vriend is ook een beste jongen, maar ik ben mijn meisje kwijt altans zo voelt het. ik zei tegen mijn man het lijkt wel alsof ik aan het rouwen bent, lees ik in dit artikel dat het dus niet vreemt is, toch wel een opluchting!

allen veel sterkte en lotgenotencontact?

Lieve mensen

Het is wat, zo ben je nog happy samen en zo ben je alleen. Wat me het meest pijn doet is de reactie uit de maatschappij. Het is alsof je boven de 50 jaar niet meer mee telt. Ik probeer te solliciteren maar krijg vaak niet eens een antwoord! Dat terwijl mijn man ook vaak in het buitenland is. Ik voel me vreselijk onzeker en uit zelfbehoud schrijf ik niet meer op vacatures waardoor ik in een neerwaartse spiraal kom. Ik heb wel genoeg activiteiten en vriendinnen maar ik blijf met dat lege gevoel zitten. Daardoor ga ik meer eten. Ben na de kerst al 3 kilo aangekomen ondanks de fitness. Ik weet dat het lege gevoel niet opgevuld wordt door eten maar waardoor dan wel... Ik wil zo graag een betaalde baan maar ben bang om de verkeerde keuzes te maken. Dat had ik nooit. Eigenlijk ben ik heel ondernemend maar iets weerhoudt mij om daadwerkelijk weer wat te gaan doen. Daarnaast ben ik ook boos op mijn man. Ik weet dat het irrationeel is en dat er helemaal geen reden voor is maar omdat hij vaak in het buitenland zit voel ik me vreselijk in de steek gelaten. Mijn persoonlijke doelen zijn ook niet bereikt. Het gevoel dat dat ook niet meer gaat lukken en dat ik hem dat mede verwijt geeft dat ik ook geen zin meer heb in seks met hem. Echt balen. Misschien moet ik maar eens gaan praten met een psycholoog... Hopenlijk kan ik mezelf weer motiveren om mijn eigen lot in eigen hand te nemen. Wie kan me helpen?

Mijn jongste dochter is vorige week op zichzelf gaan wonen, samen met een goede vriendin, in een 3 kamer starterswoning. Dan kunnen ze samen de huur enz. wel betalen. Ze is 23 jr, en het is de normale gang van zaken.
Alles is in pais en vree verlopen, maar ik heb er moeite mee dat ze nu niet meer thuis woont.Mijn docher studeert nog aan het HBO, en is over ruim een jaar klaar met de studie.
Ik ben 62 jr, alleenstaand, mijn man is voor 16jr terug overleden, en heb onze 3 dochters verder alleen opgevoed, en dat is prima gelukt.De andere 2 hebben een goede relatie, baan, en ben zelfs oma van een kleinkind van 1 jaar, een schatje!Vanf deze week loop ik echt met m´n ziel onder de arm, heb een steen op de maag gevoel, en ben erg labiel.Ik heb n paar hobby´s, oa zingen in een koor, 3 schatten van honden (al wat oudere).
Ik dacht dat ik er wel mee kon handelen, maar moet bekennen dat dit nu niet gaat. Via de reacties lees ik dat het overgaat, maar nu dus even niet.
Ik ervaar een doelloos, nutteloos gevoel.
Dit wilde ik even meedelen...

Wat herkenbaar! Mijn jongste is dit weekend verhuisd. Geen kids meer thuis. Allebei hebben ze een goeie baan, leuke vrienden en een lekker huisje. Ik heb ze dus, als gescheiden moeder, goed afgeleverd zegt mijn huidige partner. Maar dát troost nu effe niet. Ik heb een drukke baan en hobby's, maar dat gevoel...Ik jank om een scheet. Ik besef dat ik dit proces door moet, maar het doet me veel meer danm ik vooraf bedacht had. Het hardste treft het me dat ik, die altijd voor iedereen klaar sta, kennelijk zo'n sterke indruk achterlaat, dat er geen enkele vriendin nu even vraagt hoe het met mij is...

ja, dit is inderdaad heel herkenbaar, en ik had nooit gedacht dat het me zo hard zou treffen. 19 jaar geleden zette de komst van mijn tweeling mijn wereld op z'n kop, van af dat moment draaide alles om die 2 hummels. Nu zijn ze in een maand tijd alletwee de deur uit (1 naar Den Helder, en 1 naar zuid-Spanje), en weet ik me geen raad. ik kom net van de huisarts, en heb wat kalmeringstabletjes gekregen (had ik zelf om gevraagd). Ik heb nog een 14 jarige thuis, maar die is zo rustig dat het lijkt alsof hij er niet is, nu de 2 druktemakers weg zijn. Koken voor 3 kan ik niet, na jaren voor 5 te hebben gekookt. Boodschappen doen voor 3 is ook al bijna niets. Ik werk wel drie dagen in de week buitenshuis, maar op de andere momenten ('s avonds, in het weekend) is het zo ongelooflijk stil, geen trainingen of wedstrijden waar ze heen gebracht moeten worden. Ik probeer te genieten van een roodborstje in de tuin, of de gesprekjes met mijn jongste, maar van binnen schreeuwt het. volgens de huisarts moet ik gewoon iemand opzoeken om lekker tegenaan te zeuren, echt alles van me af te klagen, maar vriendinnen lijken/zijn nu heel ver weg.

Mijn jongste is naar de universiteit, heeft het daarbij zelf moeilijk om wekelijks te vertrekken,dat maakt het afscheid ook pijnlijker, mijn kleindochter die ik praktisch 3 jaar grootgebracht heb zie ik nog nauwelijks, je zou voor minder depressief worden; de ene dag gaat het goed, de andere zit ik er diep in.k heb genoeg hobby's maar toch, de stilte overvalt me.

De oudste is al weg. De jongste is 17. Ik zie er verschrikkelijk tegenop om alleen achter te blijven. Ik probeer me er op voor te bereiden, opdat het verdriet dadelijk minder zal zijn. Ik werk wel fulltime gelukkig. Maar wat moet ik nog als alleenstaande 50 jarige vrouw? Ik weet het niet.

zo herkenbaar. En het gebeurt ineens. Je kunt er nog zoveel over lezen, de stilte is oorverdovend. Ik werk 32 uur en desalnietemin. Overigens blijven veel mensen ook nog eens zonder partner over met wie ze hun melancholie kunnen delen. Rest ons niets anders dan weer ons eigen leven op te pikken. En dan wordt ook dat weer leuk, ouders met grote kinderen buitenshuis= volwassenen met een nieuwe zingeving. We gaan ervoor.

Ik kreeg rond mijn 40e nog een dochter die nu uit huis gaat.Heb heel de dag huilbuien, zo erg dat ik bij de dokter ben beland.
Zit dus in een flinke depressie.
Gelukkig heb ik nog mijn werk,alhoewel dit maar 15 uur per week is.
De stilte in huis is niet om te harden.
Hoe kom je hieruit?

Doelloosheid, onrustig, zoekend, twijfelend, huilbuien ... dit is pas het echte moment om de navelstreng door te knippen ... ik knip niet, kan het niet ...

Des te erger is het als een moeder de jongste (inmiddels 20) weer in huis neemt, nadat het bij zijn vader moeilijk werd.
Vooral als de reden van vertrek voorheen de financiën waren en nog nauwelijks veranderd.
De band die in die 2 jaar verwaterd is en nog broos was is dan moeilijk te herstellen, om vervolgens te ontdekken dat er eigenlijk geen echte band was door allerlei andere oorzaken zoals bindingsangst van het kind. Ook niet zo raar. Zo kan alsnog je relatie kapot gaan.

Ook ik zat met dat lege nest syndroom toen de kinderen de deur uit gingen gelukkig heb ik mijn zoon en schoondochter nog een tijd in huis gehad als echtpaar dat ging erg goed.Toen ben ik op de kleinkinderen gaan passen en best wel intens dus de depressie werd een beetje weg gedrukt maar de kleinkinderen worden ook groter en zijn verhuist dus het is nu echt een gevoel die ik niemand gun het is zo'n verlaten gevoel ik kan het in mijn huis niet goed vinden het is geen veilige haven meer heb hobby's genoeg en moet ook nog veel naar mijn moeder die lichtelijk dement is (dus weer een kind) Na het zoeken op het net kwam ik deze site tegen en wist niet dat er zoveel last van hadden Ik werk keihard om uit deze depressie te komen maar dat gaat niet zo als ik wil .

Hier had ik nog nooit iets over gelezen.
Maar ik herken het goed als gescheiden vader.
IK heb elke zondag avond een depresie als mijn,
kids weer het huis verlaten waar ze opgegroeit,
hadden moeten zijn. het is dan weer een empty nest.

het is en blijft een héél naar gevoel om niet meer te zorgen voor de kinderen en om geen deelgenoot meer te zijn van hun leven..... ik mis het enorm en heb toch ook een baan in de zorg van 32 uur per week, maar dat gevoel blijft en is verschrikkelijk akelig... ik ga er veel op uit en probeer buiten de deur rust te vinden die ik in huis niet meer ervaar

Het heeft bij mij zeker 2 jaar geduurd voor ik er doorheen was verschrikkelijk nutteloos gevoel depressief geworden maar je moet er zelf weer uit zien te komen dat kan alleen jij zelf !!!ik heb ,n oude hobby van me opgepakt (accordeon) ben weer lessen gaan volgen in ,n vereniging gegaan heel leuk.daarna nog wel ,n keer in de put geraakt en er ook weer uitgekomen heb inmiddels 2 prachtige kleinkinderen gekregen en ja'h feit is gewoon daarvoor gaan ze de deur uit om hun eigen nestje te bouwen!!!!!!!!

Ook ik weet me geen raad, probeer rationeel te zijn, trots te zijn op het feit dat ook de jongste het goed heeft, en een fijne relatie, maar die leegheid, die doelloosheid, dat felle gemis, ik zou er zo graag van af willen.

Ik heb een hond en een kat en ook nog een fulltime baan. Tóch voel ik me ontzettend verdrietig, eenzaam en weet me geen raad. Nooit gedacht dat dit alles me zó zwaar zou vallen. Het doet echt pijn.

Ik vind het heel beroerd dat de kinderen het huis hebben verlaten.Maar het werkt zo nu eenmaal.
Ik heb echt het lege nest syndroom, en ben er depressief van geworden.
Ik voel me eenzaam en leeg, en inderdaad nutteloos.

Ik heb hobby's genoeg daar ligt het niet aan.

An

Het Lege Nest Syndroom is een verschijnsel wat optreedt bij OUDERS die voor hun kinderen gezorgd hebben. Het is daarom onjuist en discriminerend om het in deze aan VROUWEN toe te schrijven. Neem dat van een zorgende vader aan.