Jammer genoeg zijn er bepaalde aannames over psychologiche onderwerpen gaan heersen onder de bevolking.
Aanname 1 is bijv dat een depressie per definitie komt door een biochemisch defect en altijd oplosbaar is met pillen.
Aanname 2 is dat je met sporten al je problemen oplossen.
Aanname 3 is dat werken binnen een therapeutische setting als zijnde een groepstherapie altijd goed is voor iedereen.

Eerste negative kant van iets dergelijks is dat ieamnd vaak overspannen instapt in een groep en dan overweldigd wordt door kuluitsparken van leken.

Tweede negative kant is dat men aan je practische problemen geen aandacht wordt gegeven.
Men houdt bij een hulpverlende instantie nl liever het hoge budget bij zichzelf dan het uit te laten geven aan oplossingen in de practische sfeer.

In mijn ervaring gebeurdde het dat ik mede ziek werd door een slecht huis.
De huisbaas is malafide, maar word in NL wel gewoon gepermitteerd decennia door te gaan met immorele praktijken. Ws omdat men niet kan of wil werken aan iemand die veel macht heeft binnen de onroerend goed sector.
Het Maatschappelijk Werk reageerde op de psychische problemen die t wanbeleid v d huisbaas als oorzaak hadden met : Ga maar praten met de RIAGG. Of : Je moet bij t RIAGG iets ondernemen tegen je ANGST voor problemen met je huisbaas.
Het RIAGG wilde niet praten over dit soort practische shit maar bracht mij liever terug naar het verleden om mij te laten praten over mijn moeder.

Zelf sportte ik, voordat ik instortte, erg veel.
Voordat practische problemen mij overspannen maakten en vervolgens angstig en depressief, had ik daar erg veel aan.
Maar sporten is ook "mijn ding". Het is niet voor iedereen.
Tijdens de intake fase v d therapie gaf ik aan al veel te sporten en dus geen behoefte te hebben aan de door hen georganiseerde hardloopbegeleiding.
Ik liep gewoon stuk op een zwart wit muur.

Ik heb meermalen duidelijk gemerkt dat je eenmaal in een dergelijke situatie beland, als een kind wordt behandeld.
Op kritische vragen reageerde men met : Je moet gewoon aannemen van ons.

Wie hardlopen wil aanbevelen, be my guest maat breng t niet als HET middel.

Heb zelf ondervonden dat hardlopen werkt. Ik was ook depressief en kwam weinig buiten. Ik ben in therapie geweest en heb anti-depressiva gehad. Maar die pillen bevielen me absoluut niet: geen energie, slaapproblemen etc. Ik loop nu inmiddels drie keer in de week een half uur en het doet me echt goed. Je moet het natuurlijk wel rustig aan opbouwen (zie beginnersschema's). Het geeft een kick als je steeds weer een stukje langer kunt lopen. En als je je doel bereikt, geeft 't ook zelfvertrouwen. Maar je moet niet gaan hardlopen als je er echt niks aan vindt. Zoek dan iets wat wel leuk vindt. Fietsen is bv. ook actief en gezond. Ik dacht trouwens altijd dat joggen niks voor mij was (ben nooit echt een sporter geweest), maar nu blijk ik dus best in staat te zijn om te hardlopen en ik vind 't ook nog leuk. Nu ben ik zelfs een beetje verslaafd aan hardlopen. Maar verslaafd aan hardlopen is iig veel gezonder dan verslaafd zijn aan andere dingen of onder de medicijnen zitten.

Hoewel in principe iedereen die goed ter been is kan hardlopen, is het aan te raden je aan te sluiten bij een runningtherapie groep. Hier loop je onder begeleiding van een therapeut met kennis van sport en psyche. Daardoor loop je niet het gevaar te hard van stapel te lopen en dus door blessures uit te vallen. Uit een onderzoek is gebleken dat hardlopen hetzelfde resultaat bereikte als een antidepressivum. Echter, de bijwerkingen van het medicijn, zoals overgewicht, lusteloosheid en slaapproblemen krijg je bij hardlopen niet. Sterker nog, daar heeft het juist een gunstig effect op. Dus grijp bij een sombere stemming niet naar een pil maar eerder naar je loopschoenen. En meld je aan bij een runningtherapeut.