De partners en andere naaste familieleden van mensen met kanker zijn de mantelzorgers. Zij kunnen voor ondersteuning terecht, zoals ook in het artikel wordt gezegd, bij steunpunten mantelzorg.
Wie niet genoemd worden zijn de mantelzorgmakelaars: professionals die mantelzorgers kunnen ondersteunen bij alles wat geregeld moet worden. Het bericht van de diagnose slaat vaak in als een bom, en vervolgens moet je het, als mantelzorger, allemaal maar aan kunnen. Mantelzorgmakelaars staan voor mantelzorgers klaar, weten de weg in zorgland, en nemen, als dat nodig is, regeltaken over. Mentaal en emotioneel geeft dit vaak veel verlichting.
Kijk voor informatie op www.BMZM.nl
Vr. gr.
Freke Schoemaker
bestuurslid beroepsvereniging van mantelzorgmakelaars-BMZM

hallo allemaal,

mijn man is enigst kind ik heb mijn schoonouders belooft dat zij tot op het laats in hun huis blijven wonen. ze zijn 91 en 84 ik werk zelf in de zorg, ik zou het nooit over mijn hart verkrijgen om hun weg te stoppen. ik zie zelf teveel wat er in verz/verp huizen gebeurt. het is zwaar een baan en de zorg over mijn schoonouders, maar wat ik eervoor terug krijg de dankbaarheid en 2 overgelukkige mensen is onbetaalbaar. ben trots op jullie en alle mantelzorgers.

Ben opgegroeid in een warm gezin, veel liefde en veel vrijheid. op mijn 26e(1982) kreeg ik te horen dat mijn zus MS had, zij was slechts 3jaar ouder als ik. Mijn ouders hebben alles voor haar en haar kinderen gedaan. Ze zijn zelfs verhuisd om dicht bij haar en het gezin te zijn om steun te geven. Uiteindelijk is mijn zus 12 jaar later(1994)aan deze ziekte overleden. Nu was ik de enige die nog iets kon doen voor mijn ouders. Ik belde elke dag om contact te houden , en ging wekelijks langs ( ik zag het verdriet altijd, het verlies van je kind) . 13 jaar later is mijn vader overleden(2007)en ik mis hem nog steeds. Nadien had ik veel contact met mijn moeder . Ik heb mijn werk opgegeven, en heb gezorgd dat ze in een mooi appartement dicht bij mij is komen wonen. Nu ze 88 is en eigenlijk afhankelijk is van mij( ontbijt, douchen,medicijnen ,daginvulling etc.) valt het me zwaar. maar wat ben ik blij dat ik dit doe, en een beetje kan teruggeven. Geen baan meer , interen op wat je hebt opgebouwd, maar o wat ben ik trots dat ik haar kan helpen. Ik hou van haar en zij van mij.

kon ik maar dag en nacht voor mn moeder gezorgd hebben nadat ik haar moest achterlaten in een rusthuis waar enkel de vliegen en de muggen hun leventje konden doen zoals ze wilden. Op een morgen zag ik mn moeder haar fruitsap brengen door de verzorgenden,er zaten niet meer dan 3 muggen in, Het was een snikhete zomer,iedereen sliep nog van mn zussen,ikke was er altijd tot de laatste man. veel gezien en gehoord. Veel gevraagd weinig gekregen, mn moeder zei een paar dagen voor haar dood, zwijg kind, je kan de boel hier niet veranderen. sorry moeder ik vind het heel erg dat ik opkom voor je rechten. Helaas had ik de wereld nooit zo onrechtvaardig gezien voor de oudere mensen, die hulpeloos zijn en afhankelijk van anderen. Laat me niet lachen als iemand zegt,mn moeder is tot last. we kunnen nooit terug doen wat zij voor ons betekend hebben. Zelfs na haar onverwacht overlijden zal haar dossier niet gesloten worden. Ze mogen me kennen,ze zullen me herinneringen. Een oud mens heeft recht op een waardig ouder worden. Ieder die dit leest moet wakker worden en opkomen voor een betere verzorging waar de ouders dik voor gewerkt hebben. Ze hebben tenminste recht op een droge pamper. Zeiden ze niet dat ze 6 keer per dag gingen verversd worden en dat medicijnen in vervolg ging geplet worden,tengevolge van de slikproblemen. Nee,er moet meer aandacht besteed worden aan de mensen die gewerkt hebben voor dat luxebestaan van de huidige mensheid. We hebben het goed dank zij de zweettranen van ons moeder.

En toch is het ontzettend zwaar, als je je moeder altijd moet helpen als dochter zijnde en oudste zoon de kantjes er van afloopt. Ook door haar dementie, denkt ze dat ze nog alles kan en doet, maar niets is minder waar overal moet ze mee geholpen worden dokters
bezoek, boodschappen huishouden en medicatie.Deze week
is ze eindelijk na ruim 2 jaar zorgen naar een ver-
pleeghuis gegaan,omdat het echt niet meer anders kon.
Het is ook niet eerlijk dat myn broer alle credit krijgt en ik een schop na!!!!! Maar ik houd me staande met mijn gezin en ik weet wel beter

Ik behoor tot de mantelzorger. Zo'n 2 a 3 dagen(a 3 uurtjes) verzorg ik mijn moedertje die na 3 medische missers in 1 jaar, nu wel weer thuis is, maar slecht ter been. Zij heeft zelfs voor haar herstel 4 maanden bij mij gewoond. Niettemin ben ik na wat zij heeft moeten mee maken heel blij en dankbaar dat ik haar nog heb en zij met hulpmiddelen nu weer in haar eigen flatje kan functioneren.Ik voel me bevoorrecht dat ik dit haar ter zijde kan staan en heb er gelukkig de tijd en middelen voor, want als je het van de zorginstellingen moet hebben, kom je van de koude kermis thuis om van de bureaucratie en formulieren nog maar niet te spreken.
Zwaar is het wel eerlijk gezegd en tijdrovend ook, maar ach, ik heb haar nog:)!!!!