Beste Allemaal,
Ik ben na 3 jaar relatie en half jaar samenwonen bijna zo ver om een einde te maken aan mijn relatie. Dit allemaal wegens de dochter van mijn vriend. Eerlijk gezegd, had ik, voordat ik hieraan begon, geen idee over wat een samengesteld gezin betekent, maar nu zou ik iedereen afraden om daaraan te beginnen. Veel moeite voor niets of weinig en zo gaan je mooie jaren voorbij. Als ik ruzie heb met mijn vriend, gaat het altijd over zijn kind, ik vind hem een schat van een man, maar hij kan absoluut niet tegen kritiek over dochterlief. Ik loop voordurend op mijn tenen terwijl ik na een intensieve en lange werkdag weleens rust en begrip zou willen hebben.
Ik ben gewoon doodmoe ervan. Het ergste is dat men ervan uitgaat dat je als vrouw, zorg een opvoeding overneemt. Ik heb al die tijd het maar netjes gedaan maar krijg ik niets terug, geen verjaardag cadeau, geen moederdag, geen knuffel, niet eens een bedankt. Nooit een vraag over mijn familie, nooit een vraag over mijn jeugd, werk, leven, wel genieten van mijn zorg en de extra financiële ruimte door mijn komst. Het leven is geven en nemen. Als iemand alleen maar neemt, raakt de koektrommel ineens leeg.
Veel sterkte voor iedereen. Dames, nog wat, geeft je financiële onafhankelijkheid nooit op, dan heb je nog een houvast, zou echt zonde zijn om minder te gaan werken om voor de stiefjes te zorgen. Laat dat maar aan hun ouders, moeder over.

Groetjes,
Ann

Beste Allemaal,
Ik wilde even reageren.
Ik ben ook gescheiden van me ex, maar hadden geen kinderen. Ik heb sinds vorig jaar maart een nieuwe relatie, wie ook gescheiden is, en zij hadden 1 zoon van 15 jaar. Met me nieuwe partner gaat het heel goed, en met zijn zoon ook helemaal toppie, die noemt me al, Zijn 2e moeder en geeft me zelfs knuffel en zei vorige week voor het eerst tegen mij: Desiree ik hou van jou." Nou daar werd ik wel heel erg stil van. Het gaat zelfs zo goed, dat mijn partner en ik volgend jaar gaan trouwen.
Verder wil ik iedereen veel geluk in de liefde wensen.

Groetjes

Beste Jolanda,
Wat naar dat je samengestelde gezin is uitgemond in een nachtmerrie. Ik zal je boek zeker lezen.
Bij ons is het en stuk beter verlopen, hoewel ook met veel haken en ogen. Maar eind goed al goed. Ik heb baat gehad bij de hulp van twee keigoede professionals van: http://www.hetsamengesteldgezin.nl/index.html

Ik wens je verder veel geluk.
Groeten,
Maria Morshuis

Beste allemaal,

Het is ontzettend moeilijk om een samengesteld gezin tot een succes te laten verlopen als niet beide partijen meewerken, of de kinderen. Hoe wij ook ons best doen, met name in een tweede relatie, in ieder geval een samengesteld gezin, er blijven altijd struikelblokken. Mijn samenwonen met wederzijdse kinderen is helaas uitgemond in een nachtmerrie en daarover heb ik een boek geschreven die eind maart 2011 uitkomt. Het heeft de titel: 'Nooit meer een samengesteld gezin". Voor diegene die geïnteresseerd is: deze is te bestellen bij Free Musketeers.

Met vriendelijke groet,
Jolanda Wijshake

Lucia,

Ben je al een stukje verder? Ik ben erg benieuwd... Ik zit zelf nu een jaar in zo'n situatie, maar ik vind het erg moeilijk worden. Groetjes

inderdaad het is gigantisch moeilijk en ik had nooit gedacht dat ik op een punt zou komen dat ik het niet meer zou zien zitten handvaten aub ik ben radeloos heb mijn huur opgezegd een jaar geleden heb gelukkig wel werk gevonden maar ik zou zo graag willen weten hoe we het beter kunnen krijgen

Mooi bericht. Is ideale situatie. Zou mooi zijn. Echter: indien hulp vraag. Praktische hulp bij het opzetten van bovenstaande is zeer moeilijk te vinden in het zuiden van het land. Ik bedoel dan niet relatie therapie of psychologische hulp, maar bijv. hulp in: hoe creeren de partners samen privacy, tijd voor elkaar, hoe krijg je verwachtingen en behoeften bij elkaar. Een plan van aanpak dus.