De vergelijking is cruw inderdaad maar heeft er wel toe aangezet dat we toch wel even dit stuk gingen lezen....want het is wel een groot probleem in deze maatschappij....Dik zijn als kind is een vreselijke beleving...Vooral als de ouders in de eertse instantie hier zo roekeloos mee omgaan.Het kind hoort zich het veiligst en geliefd te voelen in zijn ouders schoot!!!.Het klinkt naar GEESTELIJKE mishandeling ,maar niet zo erkent want het is onwetendheid.dommigheid en fataal .
Ouders moeten leren zichzelf te coachen om op een verantwoorde manier met het overgewicht van hun kind om te gaan en daar dan ook naar handelen.
Het probleem wordt verergerd door ouders en de kinderen treffen hier geen blaam,zij verergeren het probleem alleen maar door hun negatieve suggestieve gedrag waardoor het tegengestelde gebeurd.Steikeme eters,juist doen wat niet mag,wat doet het ertoe syndroom.
Tewijl het voor haar bestwil is....wie mooi wil zijn moet pijnlijden????Mooi niet,fout dus.
Want door die druk krijg je stress en creeer je emotieeters,uiteindelijk kinderen die zich niet geliefd voelen en onveilig en er ontstaat in veel gevallen een walging van henzelf in de adolescentie en vervallen in een eetstoornis.
De ouders zijn de mensen die het kind moet leren om van zichzelf te houden
Ouders houden ook niet van zichzelf als ze dit niet inzien.
Het probeem jeugddikte is daarmee niet verholpen,maar we kunnen onze kinderen ook meer complimenteren met wat ze goed kunnen om hun eigenwaarde in zo een geval te sterken!!!
En in overeenstemming met een aangepast schema zonder er teveel druk op te leggen????Dat ligt bij de ouders !!!!
Dan denken ze later eerder aan hun talenten ontwikkelen dan aan zelfmoord....

nou ik vind als ouders dit doen die maar eens naar een psygoloog moeten gaan.
Die zijn dan toch echt gestoord

Ik vind het ook een rare vergelijking.
De een wil niet leven en de ander (het kanker patientje) wil heel graag leven. Maar allebei zielig, dat is waar.

Het kan wel zo zijn dat kinderen, die dik zijn, hierdoor geestelijke problemen krijgen die vergelijkbaar zijn met de geestelijke problemen van personen die kanker hebben. Maar ik vind het teveel "appels met peren" vergelijken om dan maar te zeggen dat "Dik zijn even erg als kanker" is. Subtieler zou zijn door te stellen dat "Dik zijn is geestelijk net zo belastend als kanker". Met de kanttekening dat elke persoon natuurlijk anders is, en het daarom anders beleeft.