Ivana: Sjaak Afhaak

Ivana: Sjaak Afhaak

Ivana(25) vindt hardlopen een hele opgave maar is vastbesloten om op 16 oktober acht kilometer te lopen. Het trainingsprogramma van My Asics gaat haar hierbij helpen. Regelmatig zal zij voor GezondheidsNet schrijven over haar inspanningen.Mijn hardloopmaatje komt bij mij eten. Ze heeft nog een paar dagen vakantie en komt mij verblijden met een bezoek. Ergens ben ik heel zenuwachtig, maar ik weet niet waarom. Na een luchtige gedagzegging en de mededeling wat we gaan eten wordt het akelig stil. Er hangt iets tussen ons in.

Dan wordt de beruchte vraag gesteld. "Hoe gaat het met je training?". We kijken elkaar aan en schieten in de lach. Zowel bij haar als bij mij staan training op een laag pitje, maar de Dam tot Dam Ladies Run staat voor de deur. We wijten het aan het weer ("Het regent de hele tijd."), aan onze zin ("Na 8 uur werken ga ik echt niet hardlopen, hoor.") en aan onze vakantie ("We moeten ook relaxen. Straks hebben we het druk genoeg."). We lachen erom en de lucht lijkt geklaard.

Na haar vertrek gaat het toch spoken in mijn hoofd. De Dam tot Dam Ladies Run is echt al bijna. Dat betekent dat de Marathon van Amsterdam nu ook niet meer lang op zich laat wachten. De knop moet om: vanaf nu keihard trainen. En gestructureerd.

En zo gaat het nu ook. Ik train 3 keer per week: bij voorkeur binnen, maar ook buiten. Ik combineer het ook met pilates, goed voor mijn spieren.

Het harde werken wordt beloond. Mijn conditie heeft mij niet in de steek gelaten en ik ren aan een stuk door. Een collega vertelde mij eerder dat mijn conditie wel zou blijven, maar je moet het wel onderhouden. Daarin heeft hij gelijk. Mijn conditie mag er echt wel wezen, maar toch ben ik na het rennen op. En de spierpijn de volgende dag blijft. Niet klagen. Het hoort er bij. En ergens is het ook wel lekker.

Helemaal in mijn nopjes heb ik toegewerkt naar die Dam tot Dam Ladies Run. Ik was er helemaal klaar voor. Ik ben er nog steeds helemaal klaar voor. Maar ik heb hem niet gelopen. De vriend van mijn hardloopmaatje gaf me de 'Sjaak Afhaak Award 2011', maar ik kon er niets aan doen. Een onverwachte privéafspraak waar ik echt niet onderuit kon.

Sta je dan met je goede gedrag op die loopband of loop je buiten met windkracht 7 (Den Haag, hè?!). Maar geen wedstrijd om te laten zien wat ik kan. Toch ben ik niet rouwig om al mijn inspanningen. Ik voel me energieker dan ooit en ik ben ervan overtuigd dat ik die 8 kilometer ga halen. Voorlopig blijf ik dus hardlopen en pilatessen. Elke keer langer, zowel in tijd als in kilometers. Het moet me lukken, maar ik ben er nog niet helemaal klaar voor. Ik geloof erin, dat is het belangrijkste!

p.s. Dan nog een kleine update over de blessure: geen kramp meer sinds drie weken. Voldoende drinken en goed rekken en strekken heeft z’n vruchten afgeworpen!

Mijn hardloopmaatje komt bij mij eten. Ze heeft nog een paar dagen vakantie en komt mij verblijden met een bezoek. Ergens ben ik heel zenuwachtig, maar ik weet niet waarom. Na een luchtige gedagzegging en de mededeling wat we gaan eten wordt het akelig stil. Er hangt iets tussen ons in.

Dan wordt de beruchte vraag gesteld. "Hoe gaat het met je training?". We kijken elkaar aan en schieten in de lach. Zowel bij haar als bij mij staan training op een laag pitje, maar de Dam tot Dam Ladies Run staat voor de deur. We wijten het aan het weer ("Het regent de hele tijd."), aan onze zin ("Na 8 uur werken ga ik echt niet hardlopen, hoor.") en aan onze vakantie ("We moeten ook relaxen. Straks hebben we het druk genoeg."). We lachen erom en de lucht lijkt geklaard.

Na haar vertrek gaat het toch spoken in mijn hoofd. De Dam tot Dam Ladies Run is echt al bijna. Dat betekent dat de Marathon van Amsterdam nu ook niet meer lang op zich laat wachten. De knop moet om: vanaf nu keihard trainen. En gestructureerd.

En zo gaat het nu ook. Ik train 3 keer per week: bij voorkeur binnen, maar ook buiten. Ik combineer het ook met pilates, goed voor mijn spieren.

Het harde werken wordt beloond. Mijn conditie heeft mij niet in de steek gelaten en ik ren aan een stuk door. Een collega vertelde mij eerder dat mijn conditie wel zou blijven, maar je moet het wel onderhouden. Daarin heeft hij gelijk. Mijn conditie mag er echt wel wezen, maar toch ben ik na het rennen op. En de spierpijn de volgende dag blijft. Niet klagen. Het hoort er bij. En ergens is het ook wel lekker.

Helemaal in mijn nopjes heb ik toegewerkt naar die Dam tot Dam Ladies Run. Ik was er helemaal klaar voor. Ik ben er nog steeds helemaal klaar voor. Maar ik heb hem niet gelopen. De vriend van mijn hardloopmaatje gaf me de 'Sjaak Afhaak Award 2011', maar ik kon er niets aan doen. Een onverwachte privéafspraak waar ik echt niet onderuit kon.

Sta je dan met je goede gedrag op die loopband of loop je buiten met windkracht 7 (Den Haag, hè?!). Maar geen wedstrijd om te laten zien wat ik kan. Toch ben ik niet rouwig om al mijn inspanningen. Ik voel me energieker dan ooit en ik ben ervan overtuigd dat ik die 8 kilometer ga halen. Voorlopig blijf ik dus hardlopen en pilatessen. Elke keer langer, zowel in tijd als in kilometers. Het moet me lukken, maar ik ben er nog niet helemaal klaar voor. Ik geloof erin, dat is het belangrijkste!

p.s. Dan nog een kleine update over de blessure: geen kramp meer sinds drie weken. Voldoende drinken en goed rekken en strekken heeft z’n vruchten afgeworpen!