Urineverlies niet veroorzaakt door bevalling

Urineverlies niet veroorzaakt door bevalling

Ongeveer 90 procent van de vrouwen had aan het begin van de zwangerschap al een of meerdere vormen van ongewild urineverlies. Een jaar na de bevalling bleken klachten als vaak en nodig moeten plassen licht gedaald, alleen het percentage vrouwen dat last had van urineverlies bij hoesten of lachen (stressincontinentie) bleek gestegen. De onderzoekster zei echter niet uit te kunnen sluiten dat dit komt omdat vrouwen tijdens de zwangerschap minder klagen over ongewild urineverlies. Het zou kunnen dat ze vinden dat plasklachten bij zwangerschap horen, maar dat ze er een jaar na de bevalling wel genoeg van hebben.

Het bleek niet veel uit te maken of een vrouw een keizersnede had ondergaan of niet. Na een keizersnede kwam wel iets minder stressincontinentie voor, zei Van Brummen. Daar bestaan overigens wel goede behandelingen voor. Uit een onderzoek van gynaecoloog Steven Schraffordt Koops die ook deze week aan het UMC Utrecht promoveert blijkt dat de al vaak voorkomende behandeling van het spannen van een bandje onder de urinebuis om stressincontinentie tegen te gaan, ook drie jaar na dato nog werkt. Vrouwen zijn vooral tevreden over het werk van gynaecologen die de behandeling al minimaal twintig keer hebben uitgevoerd.

Uit haar onderzoek kwam ook naar voren dat vrouwen die bij twaalf weken zwangerschap niet seksueel actief zijn, een jaar na de bevalling niet tevreden zijn over hun seksleven. De wijze van bevallen (keizersnede of niet) had daar geen invloed op. Van Brummen vergeleek de antwoorden op vragen over plasklachten en seksualiteit van 524 vrouwen die in verwachting waren van hun eerste kind aan het begin en aan het eind van de zwangerschap. Van hen werden bovendien 344 vrouwen een jaar na de bevalling nog eens ondervraagd.

Ongeveer 90 procent van de vrouwen had aan het begin van de zwangerschap al een of meerdere vormen van ongewild urineverlies. Een jaar na de bevalling bleken klachten als vaak en nodig moeten plassen licht gedaald, alleen het percentage vrouwen dat last had van urineverlies bij hoesten of lachen (stressincontinentie) bleek gestegen. De onderzoekster zei echter niet uit te kunnen sluiten dat dit komt omdat vrouwen tijdens de zwangerschap minder klagen over ongewild urineverlies. Het zou kunnen dat ze vinden dat plasklachten bij zwangerschap horen, maar dat ze er een jaar na de bevalling wel genoeg van hebben.

Het bleek niet veel uit te maken of een vrouw een keizersnede had ondergaan of niet. Na een keizersnede kwam wel iets minder stressincontinentie voor, zei Van Brummen. Daar bestaan overigens wel goede behandelingen voor. Uit een onderzoek van gynaecoloog Steven Schraffordt Koops die ook deze week aan het UMC Utrecht promoveert blijkt dat de al vaak voorkomende behandeling van het spannen van een bandje onder de urinebuis om stressincontinentie tegen te gaan, ook drie jaar na dato nog werkt. Vrouwen zijn vooral tevreden over het werk van gynaecologen die de behandeling al minimaal twintig keer hebben uitgevoerd.

Uit haar onderzoek kwam ook naar voren dat vrouwen die bij twaalf weken zwangerschap niet seksueel actief zijn, een jaar na de bevalling niet tevreden zijn over hun seksleven. De wijze van bevallen (keizersnede of niet) had daar geen invloed op. Van Brummen vergeleek de antwoorden op vragen over plasklachten en seksualiteit van 524 vrouwen die in verwachting waren van hun eerste kind aan het begin en aan het eind van de zwangerschap. Van hen werden bovendien 344 vrouwen een jaar na de bevalling nog eens ondervraagd.