Zwangerschapsblog 11: Verlof

Zwangerschapsblog 11: Verlof

Alle tekenen wijzen erop dat ik het beste zo snel mogelijk met verlof ga. De concentratie op het werk is ver te zoeken, mijn buik past niet meer onder het bureau en een hele dag zitten is, hoe ontspannen het ook lijkt, vreselijk vermoeiend.

Liefst had ik een bed op mijn werkkamer, zodat ik mijn werkdag kon afwisselen met wat hazenslaapjes, maar dat zou de concentratie zeker niet ten goede komen. Sinds een paar weken ben ik zeer getalenteerd in het uitvoeren van hazenslaapjes. Her en der plof ik neer met de smoes 'even te moeten uitbuiken' en voor ik het door heb droom ik alweer over volstrekt onbelangrijke en lang vergeten zaken.

Mijn concentratie beperkt zich tegenwoordig vooral tot de thema's opruimen, babyuitzet, en bevallingsverhalen. Wat betreft het opruimen: ik begrijp nu eindelijk hoe hele mooie en functionele spullen in kringloopzaken terechtkomen. Het zijn de zwangeren. Zwangeren gooien alles weg, hoe mooi en functioneel ook. Dat betekent dat de huisraad van een zwangere vaak bestaat uit slechts het babygerelateerde spul, inclusief wat meubels en keukengerei die het ontvangen van kraambezoek mogelijk maken.

Ik doe er verstandig aan de vuilniszakken met afgedankte kleding, schoenen en jeugdherinneringen nog even op zolder te stallen. Wie weet hoe mijn hormoonhuishouding er na de bevalling aan toe is. Het zal niet de eerste keer zijn dat een kersverse moeder de vlizotrap opklautert, op zoek naar de kapotte rode schoenen met gespjes die ze op haar 19e in Amsterdam had gekocht, of naar kleine doosjes zwarte vulpenvulling waar de guldenprijs nog op staat.

Naast de opruimwoede is er, logischerwijs, ruimte voor het verzamelen van de babyuitzet. Na het lezen van een ontelbare hoeveelheid tijdschriften en boeken, ben ik er van overtuigd dat we hydrofiel luiers (6 stuks) en hydrofiel washandjes (3 stuks) moeten kopen. Ik heb er zelfs foto's van gezien, wat de aanschaf van die dingen gelukkig enigszins vergemakkelijkt. Ook moeten we dringend luiers, luierdoekjes, billenzalf, wiegdekentjes en wieglakentjes.

Hoeveel er van dat alles precies nodig is, is nog een raadsel. In de babyuitzet-schrijverij bestaat al decennia lang complete onenigheid over de aantallen hydrofielproducten, wieglakentjes en spuugdoekjes die men dient aan te schaffen. Gelukkig is de Hema vlakbij.

De bevallingsverhalen lees ik 'ter voorbereiding'. Volgens mijn zwangerschapsboek ben ik niet verplicht zulke verhalen te lezen en hoef ik me er niet vervelend over te voelen als ik liever wat anders lees dan dat. Nu zijn echt niet alle bevallingsverhalen even fraai, maar ik weet liever wat me te wachten staat. Ik hoop maar dat het ventje in mijn buik me nog even van mijn verlof laat genieten. Nog één week proberen mijn concentratie vast te houden, met de bureaustoel in de laagste stand.

Alle tekenen wijzen erop dat ik het beste zo snel mogelijk met verlof ga. De concentratie op het werk is ver te zoeken, mijn buik past niet meer onder het bureau en een hele dag zitten is, hoe ontspannen het ook lijkt, vreselijk vermoeiend.

Liefst had ik een bed op mijn werkkamer, zodat ik mijn werkdag kon afwisselen met wat hazenslaapjes, maar dat zou de concentratie zeker niet ten goede komen. Sinds een paar weken ben ik zeer getalenteerd in het uitvoeren van hazenslaapjes. Her en der plof ik neer met de smoes 'even te moeten uitbuiken' en voor ik het door heb droom ik alweer over volstrekt onbelangrijke en lang vergeten zaken.

Mijn concentratie beperkt zich tegenwoordig vooral tot de thema's opruimen, babyuitzet, en bevallingsverhalen. Wat betreft het opruimen: ik begrijp nu eindelijk hoe hele mooie en functionele spullen in kringloopzaken terechtkomen. Het zijn de zwangeren. Zwangeren gooien alles weg, hoe mooi en functioneel ook. Dat betekent dat de huisraad van een zwangere vaak bestaat uit slechts het babygerelateerde spul, inclusief wat meubels en keukengerei die het ontvangen van kraambezoek mogelijk maken.

Ik doe er verstandig aan de vuilniszakken met afgedankte kleding, schoenen en jeugdherinneringen nog even op zolder te stallen. Wie weet hoe mijn hormoonhuishouding er na de bevalling aan toe is. Het zal niet de eerste keer zijn dat een kersverse moeder de vlizotrap opklautert, op zoek naar de kapotte rode schoenen met gespjes die ze op haar 19e in Amsterdam had gekocht, of naar kleine doosjes zwarte vulpenvulling waar de guldenprijs nog op staat.

Naast de opruimwoede is er, logischerwijs, ruimte voor het verzamelen van de babyuitzet. Na het lezen van een ontelbare hoeveelheid tijdschriften en boeken, ben ik er van overtuigd dat we hydrofiel luiers (6 stuks) en hydrofiel washandjes (3 stuks) moeten kopen. Ik heb er zelfs foto's van gezien, wat de aanschaf van die dingen gelukkig enigszins vergemakkelijkt. Ook moeten we dringend luiers, luierdoekjes, billenzalf, wiegdekentjes en wieglakentjes.

Hoeveel er van dat alles precies nodig is, is nog een raadsel. In de babyuitzet-schrijverij bestaat al decennia lang complete onenigheid over de aantallen hydrofielproducten, wieglakentjes en spuugdoekjes die men dient aan te schaffen. Gelukkig is de Hema vlakbij.

De bevallingsverhalen lees ik 'ter voorbereiding'. Volgens mijn zwangerschapsboek ben ik niet verplicht zulke verhalen te lezen en hoef ik me er niet vervelend over te voelen als ik liever wat anders lees dan dat. Nu zijn echt niet alle bevallingsverhalen even fraai, maar ik weet liever wat me te wachten staat. Ik hoop maar dat het ventje in mijn buik me nog even van mijn verlof laat genieten. Nog één week proberen mijn concentratie vast te houden, met de bureaustoel in de laagste stand.