Babyblog 1: De bevalling

Babyblog 1: De bevalling

Na 38 weken en 4 dagen besloot Jilles dat het wel welletjes was in die donkere buik van mij. Het was 2 juli, de tot-dan-toe heetste dag van het jaar en bovendien de dag waarop het Nederlands voetbalelftal dat van Brazilië versloeg. Alleen de zomerhitte was aangekondigd, de rest noem ik een wonder van groot formaat.

Mijn lijf had de komst van onze zoon feilloos aangevoeld. Nog net op tijd kreeg ik op 1 juli ineens een onbedwingbare behoefte om orde op zaken te stellen. Huisarts, dierenarts, drogist en supermarkt had ik al getrotseerd en nog één keer deed ik de was en maakte ik het trappenhuis schoon. Om zes uur 's avonds kwamen de harde buiken: in regelmatig tempo en met steeds een vleugje meer pijn onderin mijn rug.

Tjeerd en ik waren vol verwachting, strijdvaardig en tegelijkertijd totaal onthand. Wat moesten we doen? Hoe lang zou het duren? Nog even slapen? Mensen bellen? Nog snel even schilderijtjes ophangen in de babykamer? Het verliep zoals ik me had voorgesteld. De weeën waren nog van het type oh-leuk-de-bevalling-begint. Ik kon er nog heerlijk mee afwassen en vreugdedansjes doen in de woonkamer.

Nadat de verloskundige om half 12 's nachts nog geen ontsluiting (maar, om me op te beuren, wél een klein begin) had geconstateerd, kropen we in bed. Nog geen minuut later zat ik op mijn knieën op het tapijt in de woonkamer. Daarna bevond ik me afwisselend krampachtig zittend op de wc, hangend over de trapleuning, steunend op het aanrecht en hurkend voor de bank. De katten keken me verschrikt aan en maakten dat ze wegkwamen.

Om 7 uur 's ochtends stond de zon al te broeien op de slaapkamerramen. De verloskundige constateerde 3 centimeter ontsluiting en berekende dat ik zeker nog 8 uur te gaan had. Ineens had ik geen zin meer in die kamer, de hitte die nog zou komen en de pijn die nog erger zou worden. Rugweeën zijn blijkbaar van het venijnigste soort. Binnen een uur waren we in het ziekenhuis. Ik in een rolstoel, Tjeerd in euforische toestand.

Jilles werd geboren na een reeks van indrukken die ik in een roes beleefde. Ik kreeg pijnstilling via een infuus, waardoor de toppen van de weeën werden afgevlakt en ik tussendoor heerlijk wegsufte. Ik herinner me het afdelingsteam dat geen moment van mijn bed week, Tjeerd die me aanmoedigde en lieve dingetjes tegen me zei, de koude washandjes in mijn nek en gezicht en de schreeuw van de overbuurvrouw - opgevolgd door het eerste luide gekrijs van haar pasgeboren kindje.

Na een lichte paniek over de navelstreng die om zijn hoofdje zat en snel moest worden verwijderd, kwam ons jongetje met veel geglibber en gekledder ter wereld. De stagiair aan het voeteneind van mijn bed verbeet zich even en het hele team hopte van schrik een pas achteruit, de enorme plas vruchtwater op de grond ontwijkend.

Er is gedweild en er zijn lakens verschoond, maar ik heb er niks van meegekregen. Wij snikten en keken voor het eerst in de wijd open ogen van onze zoon.

Na 38 weken en 4 dagen besloot Jilles dat het wel welletjes was in die donkere buik van mij. Het was 2 juli, de tot-dan-toe heetste dag van het jaar en bovendien de dag waarop het Nederlands voetbalelftal dat van Brazilië versloeg. Alleen de zomerhitte was aangekondigd, de rest noem ik een wonder van groot formaat.

Mijn lijf had de komst van onze zoon feilloos aangevoeld. Nog net op tijd kreeg ik op 1 juli ineens een onbedwingbare behoefte om orde op zaken te stellen. Huisarts, dierenarts, drogist en supermarkt had ik al getrotseerd en nog één keer deed ik de was en maakte ik het trappenhuis schoon. Om zes uur 's avonds kwamen de harde buiken: in regelmatig tempo en met steeds een vleugje meer pijn onderin mijn rug.

Tjeerd en ik waren vol verwachting, strijdvaardig en tegelijkertijd totaal onthand. Wat moesten we doen? Hoe lang zou het duren? Nog even slapen? Mensen bellen? Nog snel even schilderijtjes ophangen in de babykamer? Het verliep zoals ik me had voorgesteld. De weeën waren nog van het type oh-leuk-de-bevalling-begint. Ik kon er nog heerlijk mee afwassen en vreugdedansjes doen in de woonkamer.

Nadat de verloskundige om half 12 's nachts nog geen ontsluiting (maar, om me op te beuren, wél een klein begin) had geconstateerd, kropen we in bed. Nog geen minuut later zat ik op mijn knieën op het tapijt in de woonkamer. Daarna bevond ik me afwisselend krampachtig zittend op de wc, hangend over de trapleuning, steunend op het aanrecht en hurkend voor de bank. De katten keken me verschrikt aan en maakten dat ze wegkwamen.

Om 7 uur 's ochtends stond de zon al te broeien op de slaapkamerramen. De verloskundige constateerde 3 centimeter ontsluiting en berekende dat ik zeker nog 8 uur te gaan had. Ineens had ik geen zin meer in die kamer, de hitte die nog zou komen en de pijn die nog erger zou worden. Rugweeën zijn blijkbaar van het venijnigste soort. Binnen een uur waren we in het ziekenhuis. Ik in een rolstoel, Tjeerd in euforische toestand.

Jilles werd geboren na een reeks van indrukken die ik in een roes beleefde. Ik kreeg pijnstilling via een infuus, waardoor de toppen van de weeën werden afgevlakt en ik tussendoor heerlijk wegsufte. Ik herinner me het afdelingsteam dat geen moment van mijn bed week, Tjeerd die me aanmoedigde en lieve dingetjes tegen me zei, de koude washandjes in mijn nek en gezicht en de schreeuw van de overbuurvrouw - opgevolgd door het eerste luide gekrijs van haar pasgeboren kindje.

Na een lichte paniek over de navelstreng die om zijn hoofdje zat en snel moest worden verwijderd, kwam ons jongetje met veel geglibber en gekledder ter wereld. De stagiair aan het voeteneind van mijn bed verbeet zich even en het hele team hopte van schrik een pas achteruit, de enorme plas vruchtwater op de grond ontwijkend.

Er is gedweild en er zijn lakens verschoond, maar ik heb er niks van meegekregen. Wij snikten en keken voor het eerst in de wijd open ogen van onze zoon.