Babyblog 2: De eerste weken

Babyblog 2: De eerste weken

Ik dacht altijd dat kersverse ouders vooral trotse mensen waren, misschien een beetje moe ook, en dat ze niet veel anders zouden doen dan beschuit smeren, telefoontjes aannemen, mailtjes versturen en verliefd staren naar hun slapende kind. Voor het gemak was ik vergeten dat kersverse baby's meer dingen doen dan alleen maar slapen, en van hetgeen dat kersverse ouders doen, had ik eigenlijk geen weet.

Inmiddels weet ik alles. Ik weet bijvoorbeeld waarom het kraampakket van die grote lappen kraamverband bevat, en ik weet ook hoe snel ze op gaan. Ik weet dat bevallen een helse klus is en dat kraamvrouwen niet uit luiheid of voor de gezelligheid in bed blijven, en ik weet dat het geven van borstvoeding inderdaad niet vanzelf gaat. Verder is mijn woordenschat enorm verrijkt sinds ik veelvuldig rep van kolfapparaten, tepelhoedjes en lactatiedeskundigen, en heeft onze favoriete soeppan een nieuwe functie gekregen: het dagelijks uitkoken van bewaarbakjes, flesjes en spenen. Ons huishouden is drastisch veranderd, zoveel is duidelijk.

Kersverse ouders zijn van alle oudersoorten misschien nog wel het drukst bezette soort. Een onhandige eigenschap, want kersverse ouders hebben hun tijd hard nodig. Bij ons heerste er de eerste dagen chaos. We hadden een huilend baby'tje dat niet wilde drinken, een eerste kraamhulp, een tweede kraamhulp die de eerste verving, een verloskundige, nog een verloskundige, een borstvoedingsexpert, een druk mens van de GGD op wegwerppantoffels, een ontsnapte jaloerse kat, kraambezoek en – om het geheel nog wat drama in te geven – kraamtranen.

Van kraamtranen dacht ik voorheen dat ze van het lieflijke, gelukzalige soort zouden zijn. Ze bleken echter van alle markten thuis. Het ene moment huilde ik uit pure bewondering, dan weer van blijdschap en, ten slotte, uit een gevoel van wanhoop waar ik zelf nauwelijks controle over had. Niet dat ik echt wanhopig was. Het was meer een wanhoop om niks. Een glas water dat net niet binnen reikwijdte stond, appelsap die perensap bleek te zijn, dat soort wanhoop, en dan met urenlange huilbuien.

Na 8 dagen van betrekkelijke chaos is de rust wedergekeerd. De praatgrage kraamhulp heeft haar diensten erop zitten, het bed is van klossen ontdaan en ons kindje leert langzaamaan te drinken uit de borst. Naar het voorbeeld van de kraamhulp wordt er bij ons nu elke dag netjes afgewassen en gestofzuigd. Het beddengoed wordt meer dan wekelijks verschoond en de wasmachine draait dagelijks. Het enige wat nog verslonst, zijn we zelf. Douchen gebeurt meestal pas na tweeën en aankleden heeft, tenminste in mijn geval, vaak nog maar weinig zin. Onderbroek en voedingsbeha volstaan prima zolang de zomer nog aanhoudt en er toch even geen bezoek is.

Jilles lijkt van chaos en rust maar weinig mee te krijgen. Hij drinkt, sukkelt tevreden in slaap, wordt pruttelend wakker en drinkt dan weer. Zijn oogjes zijn elke dag wat langer open en de grimassen worden steeds talrijker. Ondertussen gaan de zomerfestivals en zwempartijtjes aan ons voorbij, en hebben we de mooiste zomer van ons leven.

Ik dacht altijd dat kersverse ouders vooral trotse mensen waren, misschien een beetje moe ook, en dat ze niet veel anders zouden doen dan beschuit smeren, telefoontjes aannemen, mailtjes versturen en verliefd staren naar hun slapende kind. Voor het gemak was ik vergeten dat kersverse baby's meer dingen doen dan alleen maar slapen, en van hetgeen dat kersverse ouders doen, had ik eigenlijk geen weet.

Inmiddels weet ik alles. Ik weet bijvoorbeeld waarom het kraampakket van die grote lappen kraamverband bevat, en ik weet ook hoe snel ze op gaan. Ik weet dat bevallen een helse klus is en dat kraamvrouwen niet uit luiheid of voor de gezelligheid in bed blijven, en ik weet dat het geven van borstvoeding inderdaad niet vanzelf gaat. Verder is mijn woordenschat enorm verrijkt sinds ik veelvuldig rep van kolfapparaten, tepelhoedjes en lactatiedeskundigen, en heeft onze favoriete soeppan een nieuwe functie gekregen: het dagelijks uitkoken van bewaarbakjes, flesjes en spenen. Ons huishouden is drastisch veranderd, zoveel is duidelijk.

Kersverse ouders zijn van alle oudersoorten misschien nog wel het drukst bezette soort. Een onhandige eigenschap, want kersverse ouders hebben hun tijd hard nodig. Bij ons heerste er de eerste dagen chaos. We hadden een huilend baby'tje dat niet wilde drinken, een eerste kraamhulp, een tweede kraamhulp die de eerste verving, een verloskundige, nog een verloskundige, een borstvoedingsexpert, een druk mens van de GGD op wegwerppantoffels, een ontsnapte jaloerse kat, kraambezoek en – om het geheel nog wat drama in te geven – kraamtranen.

Van kraamtranen dacht ik voorheen dat ze van het lieflijke, gelukzalige soort zouden zijn. Ze bleken echter van alle markten thuis. Het ene moment huilde ik uit pure bewondering, dan weer van blijdschap en, ten slotte, uit een gevoel van wanhoop waar ik zelf nauwelijks controle over had. Niet dat ik echt wanhopig was. Het was meer een wanhoop om niks. Een glas water dat net niet binnen reikwijdte stond, appelsap die perensap bleek te zijn, dat soort wanhoop, en dan met urenlange huilbuien.

Na 8 dagen van betrekkelijke chaos is de rust wedergekeerd. De praatgrage kraamhulp heeft haar diensten erop zitten, het bed is van klossen ontdaan en ons kindje leert langzaamaan te drinken uit de borst. Naar het voorbeeld van de kraamhulp wordt er bij ons nu elke dag netjes afgewassen en gestofzuigd. Het beddengoed wordt meer dan wekelijks verschoond en de wasmachine draait dagelijks. Het enige wat nog verslonst, zijn we zelf. Douchen gebeurt meestal pas na tweeën en aankleden heeft, tenminste in mijn geval, vaak nog maar weinig zin. Onderbroek en voedingsbeha volstaan prima zolang de zomer nog aanhoudt en er toch even geen bezoek is.

Jilles lijkt van chaos en rust maar weinig mee te krijgen. Hij drinkt, sukkelt tevreden in slaap, wordt pruttelend wakker en drinkt dan weer. Zijn oogjes zijn elke dag wat langer open en de grimassen worden steeds talrijker. Ondertussen gaan de zomerfestivals en zwempartijtjes aan ons voorbij, en hebben we de mooiste zomer van ons leven.