Brenda is met basketbal opgegroeid. "Vanaf de commode kon ik de verrichtingen van mijn buurjongen zien op het veld achter ons huis. Dat wilde ik ook. Toen ik op mijn zesde eindelijk bij JBC Noorderhaven mocht gaan spelen, twijfelde ik geen moment. We waren met een gezellige groep meiden en hadden altijd veel lol. Dat we alles verloren, vonden we niet erg. Ambities om de top te halen, had ik in die tijd nooit."

Posttraumatische dystrofie
Op haar zestiende staat het leven van Brenda opeens op z'n kop. Ze struikelt over een sporttas. In eerste instantie wordt aan een onschuldige blessure gedacht. "Uitgerekte kniebanden was de eerste diagnose, maar later bleek het posttraumatische dystrofie te zijn. Helaas waren de artsen er toen te laat bij om een succesvolle behandeling te starten. Na lang sukkelen, kon ik niet anders dan in een rolstoel plaatsnemen."

Eigenlijk wil Brenda helemaal niets van die rolstoel weten. "Ik zat in een dip. De straat op in mijn rolstoel? Dat durfde ik echt niet, want dan zou iedereen kijken. Uiteindelijk heeft de coach van het rolstoelbasketbalteam mij er doorheen gesleept. Hij vroeg of ik niet bij het team wilde spelen. In eerste instantie wilde ik dat niet, omdat ik er van overtuigd was dat ik na revalidatie gewoon weer kon spelen."

"Toen zei hij dat ik tot die tijd best mee kon spelen en daarna gewoon weer naar het andere team kon. Verder gingen we ook samen de straat op. Dan reed ik in eerste instantie wel achter hem, omdat hij zo groot en breed is. Langzamerhand ging ik steeds meer dingen ondernemen. Wat dat betreft heeft basketbal me echt uit een diep dal geholpen."

Leven draait om basketbal
Trainen met het Nederlands team voor de Paralympics en werken op de buitenschoolse opvang. Uit die twee dingen bestaat het leven van Brenda op dit moment. Dat had ze nooit gedacht. "In eerste instantie dacht ik echt dat ik niets meer met de bal kon. Normaal gebruik je de kracht van je beenspieren om de bal te gooien. Nu moet de kracht vanuit mijn armen komen."