Zwangerschapsblog 6: Jongen

Zwangerschapsblog 6: Jongen

Die van ons wordt een jongetje. Ik vermoed een blonde, met heel veel kleine krulletjes. Van dat laatste was nog niets te zien tijdens de echo, maar duidelijk was wel dat het een jongetje is. Hij was er even goed voor gaan liggen. Benen wijd, geslacht naar voren, zoiets.

Gek hoe dat gaat met zo'n 20-weken echo. Eerst kwam de vraag of we ook het geslacht wilden weten. Dat wilden we. Daarna legde de echoscopist uit dat we niet moesten schrikken als ze ineens hardop allerlei vitale lichaamsdelen zou opnoemen; alles wat ze zou opnoemen was goed nieuws. Van het allereerste beeld dat vervolgens kwam, kon ik weinig maken. Ik was nog gewend aan die mooie overzichtsfoto na 12 weken: een kleine baby in een grote zwarte ruimte waarin het lekker rondduikelen was. Nu paste de baby niet meer in één beeld. Niks overzicht. "Maag", riep de echoscopist.

Daarna volgde het hart. "Mooi beeld!", riep de echoscopist opgetogen. Het was inderdaad prachtig. Hartkamertjes en bewegende klepjes; alles deed wat het doen moest. Vervolgens kwamen navelstreng, hersenen, gezichtje, wervelkolom, longen, nieren, en blaas. En daarna nog een compleet stel handen en voeten, inclusief scheenbeen ("Tibia!") en kuitbeen ("Fibula!").

Elk nieuw lichaamsdeel in close-up maakte ons gelukkig. Maar of we nou hersenen in beeld hadden of een blaas; wij waren stiekem vooral op zoek naar dat geslacht. Leek dat op een piemel? "Navelstreng!" Of dit dan daar achter dat grijze - uhm, deel? "Handje!" Je zou denken dat je als aanstaande ouder een natuurlijk talent hebt voor het lezen van de echo van je eigen kind. Maar wij lazen niets uit al dat zwart en grijs.

Met een close-up van de intieme delen van ons kind kwam een einde aan de onzekerheid. En hoewel ik steeds geprobeerd had compleet onverschillig te zijn over het geslacht van de baby, was ik heel erg blij met deze uitslag. Een jongetje! Dat betekent kleine gymschoentjes, kniebroeken met van die ronde lapjes erop en boomhutten. En crossfietsen, speelgoedauto's en willekeurige voorwerpen om mee te schieten. En, zoals ieder ander jongetje: een zesde zintuig voor het ontwaren van hijskranen en treinen.

Na de echo belden we onze ouders, aten we een taartje en renden we naar de Hema. Of eigenlijk: rende ik naar de Hema. Daar stond ik weer, als vastgeketend door een stel dwaze hormonen, turend tussen de babyspulletjes. Niets was veranderd ten opzichte van alle vorige bezoekjes sinds mijn zwangerschap, behalve misschien de focus. Ik kwam thuis met gymschoentjes in de kleinste maat die er was. Nu weet ik best dat pasgeboren baby's weinig ambities hebben op het gebied van gymschoentjes. Maar toch, je kunt er maar vast op voorbereid zijn...

Die van ons wordt een jongetje. Ik vermoed een blonde, met heel veel kleine krulletjes. Van dat laatste was nog niets te zien tijdens de echo, maar duidelijk was wel dat het een jongetje is. Hij was er even goed voor gaan liggen. Benen wijd, geslacht naar voren, zoiets.

Gek hoe dat gaat met zo'n 20-weken echo. Eerst kwam de vraag of we ook het geslacht wilden weten. Dat wilden we. Daarna legde de echoscopist uit dat we niet moesten schrikken als ze ineens hardop allerlei vitale lichaamsdelen zou opnoemen; alles wat ze zou opnoemen was goed nieuws. Van het allereerste beeld dat vervolgens kwam, kon ik weinig maken. Ik was nog gewend aan die mooie overzichtsfoto na 12 weken: een kleine baby in een grote zwarte ruimte waarin het lekker rondduikelen was. Nu paste de baby niet meer in één beeld. Niks overzicht. "Maag", riep de echoscopist.

Daarna volgde het hart. "Mooi beeld!", riep de echoscopist opgetogen. Het was inderdaad prachtig. Hartkamertjes en bewegende klepjes; alles deed wat het doen moest. Vervolgens kwamen navelstreng, hersenen, gezichtje, wervelkolom, longen, nieren, en blaas. En daarna nog een compleet stel handen en voeten, inclusief scheenbeen ("Tibia!") en kuitbeen ("Fibula!").

Elk nieuw lichaamsdeel in close-up maakte ons gelukkig. Maar of we nou hersenen in beeld hadden of een blaas; wij waren stiekem vooral op zoek naar dat geslacht. Leek dat op een piemel? "Navelstreng!" Of dit dan daar achter dat grijze - uhm, deel? "Handje!" Je zou denken dat je als aanstaande ouder een natuurlijk talent hebt voor het lezen van de echo van je eigen kind. Maar wij lazen niets uit al dat zwart en grijs.

Met een close-up van de intieme delen van ons kind kwam een einde aan de onzekerheid. En hoewel ik steeds geprobeerd had compleet onverschillig te zijn over het geslacht van de baby, was ik heel erg blij met deze uitslag. Een jongetje! Dat betekent kleine gymschoentjes, kniebroeken met van die ronde lapjes erop en boomhutten. En crossfietsen, speelgoedauto's en willekeurige voorwerpen om mee te schieten. En, zoals ieder ander jongetje: een zesde zintuig voor het ontwaren van hijskranen en treinen.

Na de echo belden we onze ouders, aten we een taartje en renden we naar de Hema. Of eigenlijk: rende ik naar de Hema. Daar stond ik weer, als vastgeketend door een stel dwaze hormonen, turend tussen de babyspulletjes. Niets was veranderd ten opzichte van alle vorige bezoekjes sinds mijn zwangerschap, behalve misschien de focus. Ik kwam thuis met gymschoentjes in de kleinste maat die er was. Nu weet ik best dat pasgeboren baby's weinig ambities hebben op het gebied van gymschoentjes. Maar toch, je kunt er maar vast op voorbereid zijn...