Zwangerschapsblog 14: Wachten

Zwangerschapsblog 14: Wachten

Natuurlijk leven we al maanden toe naar de komst van onze baby. We hebben ons verheugd om het streepje op de test, in verwondering plaatjesboeken vol vruchtjes en embryo's aanschouwd, traantjes gelaten bij het horen van de eerste hartslag en zachtjes gehuild bij het zien van de echo. We weten al 8 maanden dat er een baby komt.

Maar nu het echt élk moment kan gebeuren en alles in mijn omgeving me eraan herinnert dat we binnenkort ouders zijn, is dat vooruitzicht ineens heel onwerkelijk. Wat gaat ons leven veranderen!

Mijn schoonmaakdrift en middagslaapjes maken zo af en toe ruimte voor gepeins en gepieker. Zijn we er wel klaar voor? Wat als het niet goed gaat? Wat als we er niets van bakken? Gelukkig heeft vriend Tjeerd minder last van de hormonen. Hij is onverminderd positief en verheugt zich al enorm op ons nieuwe leven met kind.

Wat de spullen betreft zit het wel goed. We hebben alles wat nodig is voor de eerste maanden: wiegje, commode, luiers, rompertjes, pakjes, badje, badcape, kinderwagen, draagdoek, draagzak, autostoel, mutsen, jas, dekentjes, lakens en minstens 12 hydrofielluiers. Het bed is gerepareerd en staat op klossen en de tas voor een eventuele ziekenhuisbevalling staat klaar.

Ook mijn lichaam seint dat het wel goed zit. Mijn buik lijkt akelig veel op die van zwangere vrouwen in slechte soapseries. Alsof ik een bromfietshelm onder mijn hemdje draag. Ik heb zo'n buik die zich niet van achter al aankondigt, maar als een bolletje over mijn navel is gezet. Inmiddels ben ik 14 kilo dikker, waarvan de laatste grammetjes zich de afgelopen dagen in mijn voeten hebben verstopt. Als het nog lang duurt word ik een prachtig opgeblazen vrouwtje.

De baby heeft inmiddels zo weinig ruimte dat elke beweging op meerdere plekken voelbaar is. Draai ik op mijn zij; draait de baby met me mee. Veelvuldig steken er voetjes, knietjes en billen uit mijn buik. Echte spitse mannenbillen, volgens de verloskundige.

Ik gok op 30 juni. Dan ben ik 38 weken en 3 dagen zwanger, net als mijn zus toen ze beviel van haar eerste zoon. Ondertussen wachten we, dweilen we af en toe een vloertje, schuren we nog snel even een kastje en verheugen we ons op alles wat komen gaat.

Natuurlijk leven we al maanden toe naar de komst van onze baby. We hebben ons verheugd om het streepje op de test, in verwondering plaatjesboeken vol vruchtjes en embryo's aanschouwd, traantjes gelaten bij het horen van de eerste hartslag en zachtjes gehuild bij het zien van de echo. We weten al 8 maanden dat er een baby komt.

Maar nu het echt élk moment kan gebeuren en alles in mijn omgeving me eraan herinnert dat we binnenkort ouders zijn, is dat vooruitzicht ineens heel onwerkelijk. Wat gaat ons leven veranderen!

Mijn schoonmaakdrift en middagslaapjes maken zo af en toe ruimte voor gepeins en gepieker. Zijn we er wel klaar voor? Wat als het niet goed gaat? Wat als we er niets van bakken? Gelukkig heeft vriend Tjeerd minder last van de hormonen. Hij is onverminderd positief en verheugt zich al enorm op ons nieuwe leven met kind.

Wat de spullen betreft zit het wel goed. We hebben alles wat nodig is voor de eerste maanden: wiegje, commode, luiers, rompertjes, pakjes, badje, badcape, kinderwagen, draagdoek, draagzak, autostoel, mutsen, jas, dekentjes, lakens en minstens 12 hydrofielluiers. Het bed is gerepareerd en staat op klossen en de tas voor een eventuele ziekenhuisbevalling staat klaar.

Ook mijn lichaam seint dat het wel goed zit. Mijn buik lijkt akelig veel op die van zwangere vrouwen in slechte soapseries. Alsof ik een bromfietshelm onder mijn hemdje draag. Ik heb zo'n buik die zich niet van achter al aankondigt, maar als een bolletje over mijn navel is gezet. Inmiddels ben ik 14 kilo dikker, waarvan de laatste grammetjes zich de afgelopen dagen in mijn voeten hebben verstopt. Als het nog lang duurt word ik een prachtig opgeblazen vrouwtje.

De baby heeft inmiddels zo weinig ruimte dat elke beweging op meerdere plekken voelbaar is. Draai ik op mijn zij; draait de baby met me mee. Veelvuldig steken er voetjes, knietjes en billen uit mijn buik. Echte spitse mannenbillen, volgens de verloskundige.

Ik gok op 30 juni. Dan ben ik 38 weken en 3 dagen zwanger, net als mijn zus toen ze beviel van haar eerste zoon. Ondertussen wachten we, dweilen we af en toe een vloertje, schuren we nog snel even een kastje en verheugen we ons op alles wat komen gaat.