Zwangerschapsblog 3: Wel vertellen, niet vertellen

Zwangerschapsblog 3: Wel vertellen, niet vertellen

Wij vertelden niemand wat, die eerste drie maanden. En dat is gek, want juist je zwangerschap is nieuws dat je het liefst met iedereen wilt delen. De eerste mens die wist dat ik zwanger was, naast natuurlijk vriend Tjeerd, was het meisje achter de kassa van een drogisterij. Ik kocht bij haar een groot pak vitaminepillen voor zwangeren, maar ze gaf geen kick. Geen felicitatie, geen glimlach.

De volgende personen die van mijn zwangerschap op de hoogte waren, waren de huisarts ('Gefeliciteerd!'), de verloskundige ('Gefelicteerd! Wat was de eerste dag van je laatste menstruatie?'), de kapper ('Wat leuk. Wilt u het gewassen hebben?') en de visboer ('Ja, vis is gezond hè?'). Vervolgens belde ik een hele waslijst aan kinderdagverblijven die alwéér een kind onder de voorlopige naam 'baby' konden inschrijven. De stem aan de andere kant van de lijn was nooit zo uitbundig en vrolijk als die van mezelf.

Daarna brak een lastige periode aan. Hoe hield ik mijn zwangerschap geheim voor vrienden en collega's? Wanneer vertelden we het onze ouders? En moest het eigenlijk wel een geheim zijn die eerste drie maanden? Wij kozen van wel. Deels omdat we voorzichtig waren en rekening hielden met het feit dat het nog mis kon gaan. Deels ook omdat we het heel leuk vonden om zo’n groot geheim te bewaren. Dus als vrienden vroegen of we niet al aan kinderen toe waren, hielden wij een overtuigend verhaal over een nieuwe baan, reisplannen en nog wat jaren uitstel. Iedereen trapte erin.

Ook hadden we een strategie voor etentjes en feestjes. Ik ben niet de meest fanatieke bierdrinker, maar een avond lang sap drinken zou verdacht zijn, dachten we. Ik speelde daarom veelvuldig onder één hoedje met de barman, die alcoholvrije biertjes voor me leeg schonk in een normaal bierglas. Vriend Tjeerd had daarnaast de taak om flesjes bier voor me leeg te drinken en te vullen met water. Liefst bevonden we ons daarbij in een donker hol waar geen mogelijkheid was om mijn waterige bierflesjes te identificeren. Niemand die wat vermoedde en voor we het wisten kwam de dag dat ons geheim onthuld kon worden.

De enige uitzonderingen op ons geheimhoudingsspelletje waren de heren en dames in pak bij wie ik aan tafel zat om te solliciteren naar een baan. Ik wist dat ik geen plicht had om ze te informeren, maar ik had ook geen zin om mijn eventuele nieuwe werkgever kort na de aanstelling met mijn nieuws te verrassen. Bovendien: 4 maanden verlof tijdens een aanstelling van één jaar leek me wat onhandig. Ik wilde graag ergens werken waar ik welkom was met mijn uitbuikende lijf en dat bleek geen enkel probleem. Uiteindelijk kon ik kiezen tussen twee banen.

Wij vertelden niemand wat, die eerste drie maanden. En dat is gek, want juist je zwangerschap is nieuws dat je het liefst met iedereen wilt delen. De eerste mens die wist dat ik zwanger was, naast natuurlijk vriend Tjeerd, was het meisje achter de kassa van een drogisterij. Ik kocht bij haar een groot pak vitaminepillen voor zwangeren, maar ze gaf geen kick. Geen felicitatie, geen glimlach.

De volgende personen die van mijn zwangerschap op de hoogte waren, waren de huisarts ('Gefeliciteerd!'), de verloskundige ('Gefelicteerd! Wat was de eerste dag van je laatste menstruatie?'), de kapper ('Wat leuk. Wilt u het gewassen hebben?') en de visboer ('Ja, vis is gezond hè?'). Vervolgens belde ik een hele waslijst aan kinderdagverblijven die alwéér een kind onder de voorlopige naam 'baby' konden inschrijven. De stem aan de andere kant van de lijn was nooit zo uitbundig en vrolijk als die van mezelf.

Daarna brak een lastige periode aan. Hoe hield ik mijn zwangerschap geheim voor vrienden en collega's? Wanneer vertelden we het onze ouders? En moest het eigenlijk wel een geheim zijn die eerste drie maanden? Wij kozen van wel. Deels omdat we voorzichtig waren en rekening hielden met het feit dat het nog mis kon gaan. Deels ook omdat we het heel leuk vonden om zo’n groot geheim te bewaren. Dus als vrienden vroegen of we niet al aan kinderen toe waren, hielden wij een overtuigend verhaal over een nieuwe baan, reisplannen en nog wat jaren uitstel. Iedereen trapte erin.

Ook hadden we een strategie voor etentjes en feestjes. Ik ben niet de meest fanatieke bierdrinker, maar een avond lang sap drinken zou verdacht zijn, dachten we. Ik speelde daarom veelvuldig onder één hoedje met de barman, die alcoholvrije biertjes voor me leeg schonk in een normaal bierglas. Vriend Tjeerd had daarnaast de taak om flesjes bier voor me leeg te drinken en te vullen met water. Liefst bevonden we ons daarbij in een donker hol waar geen mogelijkheid was om mijn waterige bierflesjes te identificeren. Niemand die wat vermoedde en voor we het wisten kwam de dag dat ons geheim onthuld kon worden.

De enige uitzonderingen op ons geheimhoudingsspelletje waren de heren en dames in pak bij wie ik aan tafel zat om te solliciteren naar een baan. Ik wist dat ik geen plicht had om ze te informeren, maar ik had ook geen zin om mijn eventuele nieuwe werkgever kort na de aanstelling met mijn nieuws te verrassen. Bovendien: 4 maanden verlof tijdens een aanstelling van één jaar leek me wat onhandig. Ik wilde graag ergens werken waar ik welkom was met mijn uitbuikende lijf en dat bleek geen enkel probleem. Uiteindelijk kon ik kiezen tussen twee banen.