Zwangerschapsblog 4: Geprikkeld

Zwangerschapsblog 4: Geprikkeld

Letterlijk en figuurlijk ben ik geprikkeld. De lange winter heeft mijn eczeem hartelijk verwelkomd en zorgt voor extra sessies krabben, proberen van de wondjes af te blijven en uiteindelijk toch weer krabben. De zwangerschap doet daar een extra schepje bovenop. Veel zwangeren schijnen last te hebben van jeuk. Voorheen was dat een goed bewaard geheim met natuurlijk als reden dat foto's van breed lachende zwangere vrouwen met bekrabde buiken niet zo fraai zijn. En dat, overigens, is ook de reden dat ik maar beter geen foto van mijn eigen buik plaats.

Wat te doen aan al die jeuk? Mijn devies: niets. Ik krabbel wat, maar ondertussen ligt de eczeemzalf werkloos in het medicijnkastje. Liever jeuk dan dat ik de hormonen uit mijn zalf doorgeef aan de baby. Volgens de dermatoloog kan het geen kwaad als ik 'incidenteel' wat zalf opsmeer, maar ondertussen is mijn huid er zo droog en rood bevlekt aan toe dat ik me niet meer kan voorstellen dat ik aan één keer smeren genoeg heb. Bovendien: het wordt weer wat warmer buiten, wat betekent dat de verwarming omlaag kan en mijn huid minder droog blijft. Nog eventjes en die buikfoto kan eindelijk gemaakt worden.

Dan de figuurlijke prikkels. Al vanaf dag 1 in de zwangerschap heb ik telkens vreselijk de behoefte om voordringers, afsnijders, roodrijders en andere obstakels in mijn omgeving ervan op de hoogte te brengen hoe vervelend ze zijn. Zo ook de voordringende man in de rij voor de kassa van een lunchroom, die bromde dat hij 'toch alleen maar een soepje had'. Of de enigszins trage medewerker aan de kassa van een boekwinkel die niet doorhad dat ze zó sloom was dat alle wachtenden na mij vlug naar haar collega snelden. Ik stond daar maar, want ik wilde niet onbeleefd zijn. Daar had het arme mens natuurlijk niks aan. Toen ik eindelijk aan de beurt was kwam er iets vreselijks kribbigs uit mijn mond wat ik liefst alweer vergeten zou zijn.

Volgens mijn zwangerschapshandboek is het allemaal te wijten aan de hormonale veranderingen in mijn lichaam. Zwangere vrouwen zijn ongetwijfeld assertiever en meer uitgesproken, las ik. Herkenbaar! Stemmingswisselingen zijn bij de meeste zwangeren nadrukkelijk aanwezig. Dat verklaart ook waarom ik tegenwoordig ineens moet huilen bij het slot van een slechte televisieserie en waarom ik, ondanks een enorme behoefte aan het opknappen van ons huis, ineens niet meer weet wat ik eigenlijk mooi vind.

Door rood rijden doe ik sinds de zwangerschap niet meer. Daardoor is ook mijn begrip voor fietsers die dat wél doen plotsklaps afgenomen. Van roodrijders die snel nog even voor een afslaande auto oversteken krijg ik steevast een hartverzakking. Zwangeren schijnen ook sneller te schrikken, maar misschien is dat een verzinsel van mezelf...

Letterlijk en figuurlijk ben ik geprikkeld. De lange winter heeft mijn eczeem hartelijk verwelkomd en zorgt voor extra sessies krabben, proberen van de wondjes af te blijven en uiteindelijk toch weer krabben. De zwangerschap doet daar een extra schepje bovenop. Veel zwangeren schijnen last te hebben van jeuk. Voorheen was dat een goed bewaard geheim met natuurlijk als reden dat foto's van breed lachende zwangere vrouwen met bekrabde buiken niet zo fraai zijn. En dat, overigens, is ook de reden dat ik maar beter geen foto van mijn eigen buik plaats.

Wat te doen aan al die jeuk? Mijn devies: niets. Ik krabbel wat, maar ondertussen ligt de eczeemzalf werkloos in het medicijnkastje. Liever jeuk dan dat ik de hormonen uit mijn zalf doorgeef aan de baby. Volgens de dermatoloog kan het geen kwaad als ik 'incidenteel' wat zalf opsmeer, maar ondertussen is mijn huid er zo droog en rood bevlekt aan toe dat ik me niet meer kan voorstellen dat ik aan één keer smeren genoeg heb. Bovendien: het wordt weer wat warmer buiten, wat betekent dat de verwarming omlaag kan en mijn huid minder droog blijft. Nog eventjes en die buikfoto kan eindelijk gemaakt worden.

Dan de figuurlijke prikkels. Al vanaf dag 1 in de zwangerschap heb ik telkens vreselijk de behoefte om voordringers, afsnijders, roodrijders en andere obstakels in mijn omgeving ervan op de hoogte te brengen hoe vervelend ze zijn. Zo ook de voordringende man in de rij voor de kassa van een lunchroom, die bromde dat hij 'toch alleen maar een soepje had'. Of de enigszins trage medewerker aan de kassa van een boekwinkel die niet doorhad dat ze zó sloom was dat alle wachtenden na mij vlug naar haar collega snelden. Ik stond daar maar, want ik wilde niet onbeleefd zijn. Daar had het arme mens natuurlijk niks aan. Toen ik eindelijk aan de beurt was kwam er iets vreselijks kribbigs uit mijn mond wat ik liefst alweer vergeten zou zijn.

Volgens mijn zwangerschapshandboek is het allemaal te wijten aan de hormonale veranderingen in mijn lichaam. Zwangere vrouwen zijn ongetwijfeld assertiever en meer uitgesproken, las ik. Herkenbaar! Stemmingswisselingen zijn bij de meeste zwangeren nadrukkelijk aanwezig. Dat verklaart ook waarom ik tegenwoordig ineens moet huilen bij het slot van een slechte televisieserie en waarom ik, ondanks een enorme behoefte aan het opknappen van ons huis, ineens niet meer weet wat ik eigenlijk mooi vind.

Door rood rijden doe ik sinds de zwangerschap niet meer. Daardoor is ook mijn begrip voor fietsers die dat wél doen plotsklaps afgenomen. Van roodrijders die snel nog even voor een afslaande auto oversteken krijg ik steevast een hartverzakking. Zwangeren schijnen ook sneller te schrikken, maar misschien is dat een verzinsel van mezelf...