GezondheidsNet.nl maakt gebruik van cookies: functioneel, om instellingen en voorkeuren te onthouden, voor beter en eenvoudiger navigeren en inloggen; analytisch, om bezoeken bij te houden en te bestuderen; voor commerciële doeleinden, om bij te houden hoe vaak bepaalde advertenties zijn getoond en geklikt; voor targeting doeleinden, om advertenties op uw interesses te kunnen aanpassen en zodat andere sites ook gerichte advertenties kunnen tonen. Door hiernaast op akkoord te klikken, of door gebruik te blijven maken van deze website gaat u hiermee akkoord. Lees voor meer informatie ons Cookiebeleid.

Akkoord
dinsdag, 30 augustus 2016

Lege Nest Syndroom

Geef je leven een nieuwe invulling

Afscheid nemen van een kind dat uit huis gaat, is een emotionele gebeurtenis. Het huis, dat jarenlang een druk, gonzend nest was, is leeg. Alle kinderen zijn uitgevlogen. Sommige vrouwen worden daar depressief van. Zij lijden aan het Lege Nest Syndroom (Empty Nest Syndrome). Hoe kun je je leven een nieuwe invulling geven?

Het Lege Nest Syndroom speelt niet in elk huishouden waarvan de kinderen het huis verlaten. Maar veel vrouwen ervaren gevoelens van verdriet en leegheid als de jongste zelfstandig gaat wonen.

Gemis en leegheid

Zo'n twintig jaar lang draaide het grootste deel van hun tijd om de zorg voor de kinderen en het huis. Daaraan is ineens een einde gekomen. Geen chipskruimels meer op de bank, geen sportkleren in de was. De tijd is voorbij gevlogen! Moeders voelen zich uitgerangeerd en worstelen met vragen als: "Welke taak heb ik nog als moeder en vrouw? Ben ik nog nuttig?"

Het Lege Nest Syndroom is te vergelijken met een rouwproces, waarbij twee gevoelens overheersen. Het eerste is het 'fysieke' gemis van de kinderen. Je mist hun vanzelfsprekende tegenwoordigheid, hun verhalen aan tafel en de aanspraak. Ook kun je de aanloop missen die kinderen genereren, de gezelligheid van hun vriendenkring. Het loslaten zelf doet ook pijn. Je bent veel minder betrokken bij hun leven en moet leren afstand te nemen.

Een tweede gevoel is doelloosheid of nutteloosheid. Het kan moeilijk zijn om de zeeën van tijd te vullen die je voorheen aan de kinderen besteedde; van het rijden naar sport tot het helpen met huiswerk. Het huis wordt minder vuil en je hebt minder was, dus je bent simpelweg minder tijd kwijt aan het huishouden. Als je moeite hebt die tijd zinvol te vullen, kun je depressief worden.

Bij sommige (echt)paren ontstaan relatieproblemen als de kinderen het huis uit gaan. De kinderen waren jarenlang het onderwerp van gesprek en nu blijkt er eigenlijk weinig over wat je bindt. Of er ontstaan spanningen: de vrouw heeft eindelijk haar handen vrij en wil samen leuke dingen doen, terwijl de man nog hard moet werken.

Reactieve depressie

De psychologie karakteriseert het Lege Nest Syndroom als een 'reactieve depressie'. De gevoelens van leegte en verdriet zijn een reactie op een gebeurtenis in het leven, namelijk het uit huis gaan van de kinderen.

Dit in tegenstelling tot een autonome depressie, waarvoor geen directe aanleiding te vinden is en die als het ware 'chemisch' van aard is. In andere levensfases kun je overigens soortgelijke gevoelens van rouw ervaren als je 'in een gat valt' na afronding van een groot project.

Psychologe Rita Kohnstamm denkt dat het begrip Lege Nest Syndroom door feministen is gelanceerd. Vrouwen die eenzijdig als moeder geleefd hadden, waren niet voorbereid op de fase als alle kinderen uit huis waren. Dan was er opeens een leegte en een besef van zinloos bestaan. Daar moest dus preventief wat aan gedaan worden door vrouwen ook buitenshuis een werkkring te geven. Zodat zij na het vertrek van de kinderen zinvol en gewaardeerd bezig konden blijven.

Risicogroepen

De feministen hadden in zoverre gelijk dat het Lege Nest Syndroom vooral voorkomt bij vrouwen die zorg voor het gezin als belangrijkste taak in hun leven beschouwen. Als je geen of geen inspirerende werkkring hebt, valt het lege huis je extra zwaar. Ook 'controlfreaks' en vrouwen met een beschermende opvoedstijl, die hun kinderen moeilijk los kunnen laten, lopen meer risico.

In veel gevallen valt het vertrek van de kinderen samen met de overgang. Naast lichamelijke klachten, zoals opvliegers, slapeloosheid en lusteloosheid, komt de stilte van het huis. In combinatie met de stemmingswisselingen door de overgangshormonen, kan het uitvliegen van de kinderen dan tot een serieuze depressie leiden. Vrouwen van wie de kinderen vanwege studie op kamers gaan wonen, hebben doorgaans minder last van het syndroom. De overgang naar zelfstandigheid verloopt geleidelijker. De studenten komen aanvankelijk ieder weekend nog thuis en er moet nog gewassen worden. In de loop van de studie komen ze steeds minder thuis tot ze uiteindelijk een baan vinden en een 'echte' woning betrekken of gaan samenwonen.

Het grote loslaten

Iedere ouder zal zijn kinderen missen als ze niet meer dagelijks in huis zijn. Maar de beste manier om te voorkomen dat je echt in een depressie terechtkomt, is zorgen dat je óók een leven buiten het gezin hebt. Een (parttime) baan en hobby's vergroten je wereld.

Door af en toe zonder de kinderen op vakantie te gaan, wen je aan leven met z'n tweeën. Realiseer je ook dat het grote loslaten al begint op de middelbare school. De kinderen worden steeds zelfstandiger, hebben je minder nodig. Het verlaten van het ouderlijk huis is dan alleen een volgende stap.

Het helpt ook om er af en toe bij stil te staan dat het kind het huis uit gaat. Vlak voor het vertrek van de kinderen is het dikwijls heel druk. Moeders helpen de nieuwe woning klaar te maken of steken veel tijd in de voorbereidingen van een huwelijk. Zorg voor momenten van rust en reflectie in alle hectiek. Geniet bewust van alledaagse dingen, zoals de gezinsmaaltijden. Anders is het ineens zover en val je met een extra grote klap in het gat.

Het nest weer vullen

Veel vrouwen die blijvend last hebben van het lege nest, vullen het nest simpelweg weer. Met een hond, oppaskinderen of een pleegkind bijvoorbeeld. Anderen vangen studenten op via uitwisselingsprogramma's. Wil je niet je huis vullen, maar wel je tijd, zoek dan naar een zinvolle besteding. Activiteiten waarbij je anderen kunt helpen, geven meer voldoening dan privéactiviteiten zoals sport. Mantelzorg bijvoorbeeld of vrijwilligerswerk in een bejaardenhuis. Zo kun je toch blijven zorgen. Mis je het contact met jonge mensen, ga dan een jeugdteam coachen op een sportclub.

Houd het contact met je kind goed, zodat je letterlijk kunt blijven meeleven. Maak eens een afspraak om samen buitenshuis te lunchen. Twee volwassenen die samen een hapje gaan eten, is minstens zo leuk als voor je schoolgaande kind een boterham smeren.

Ongeveer een jaar nadat de deur werd dichtgeslagen, hebben de meeste vrouwen weer evenwicht in hun leven gevonden. Ze hebben een prettige dagbesteding, gaan op reis en besteden tijd aan hobby's. Als de depressieve gevoelens meer dan een jaar aanhouden, is het tijd voor de huisarts. Die kan eventueel doorverwijzen naar een psycholoog of medicijnen voorschrijven.

Reden voor trots

Het doel van ouders is om kinderen zelfstandig te maken. We leren ze hun veters te strikken, een ei te bakken en geen rode sokken in de witte was te gooien. We helpen ze met schoolwerk en betalen hun rijlessen. En hopelijk resulteren al die inspanningen in onafhankelijke en productieve jonge volwassenen, die zichzelf prima kunnen redden.

Hoewel je altijd ouder zult blijven, zit je belangrijke taak als opvoeder er op. Daar kun je trots op zijn. Uiteraard ben je vanaf de zijlijn nog steeds bij de kinderen betrokken, maar het huis is weer van jou en je partner. Gun het jezelf om te genieten van al die dingen die er de afgelopen twintig jaar bij ingeschoten zijn. Van eindeloos uitslapen tot ongestoord je favoriete tv-programma's kijken…

Reactie toevoegen

17 Comments

Door miriam (niet gecontroleerd) op zo, 08/28/2016 - 15:06

Ook mijn oudste (dochter van 18) gaat het huis uit. Ik verwacht dat ze het zo leuk gaat krijgen in Leiden dat ik haar niet veel thuis zal zien. Ik maak me absoluut geen zorgen om haar. En ik ben ook niet bang dat ik me ga vervelen, maar ik ga haar zo verschrikkelijk missen in huis, aan tafel, voor de tv, op vakantie etc. Ook haar vader en broertjes zijn verdrietig, omdat iedereen beseft dat we als gezin nooit meer hetzelfde zullen zijn vanaf nu. En dat doet nu pijn.

Door Kiki (niet gecontroleerd) op do, 08/18/2016 - 20:30

IDD. als alleenstaande ouder heb je zoveel jaren alleen maar gezorgd voor.. en dan plots hoeft het allemaal niet meer! Je bent gelukkig wanneer je kinderen het goed stellen, maar wat met jezelf !

Door Kiki (niet gecontroleerd) op do, 08/18/2016 - 20:25

IDD. als alleenstaande ouder heb je zoveel jaren alleen maar gezorgd voor.. en dan plots hoeft het allemaal niet meer! Je bent gelukkig wanneer je kinderen het goed stellen, maar wat met jezelf !

Door Bar Verdriet (niet gecontroleerd) op vr, 08/12/2016 - 16:45

Ik heb het heel zwaar te pakken.. Mijn enigst kind nu 2 jaar in een andere stad, ver weg, studeren. Maar met een huis-wasmachine dus één keer thuis per maand is voor haar genoeg. Maar niet voor mij.. Ondanks mooie baan, lieve man, genoeg geld is er continu gemis , verlies en angst voor de toekomst.. Al 6 maanden in goede angst-therapie, maar ben er nog niet..

Door Verdietig (niet gecontroleerd) op vr, 08/05/2016 - 12:16

Mijn oudste zoon is onlangs (nu een week) samen gaan wonen. Eerst dacht ik dat het nog wel mee zou vallen omdat hij toch af en toe bij zijn vriendin bleef slapen. Het valt mij vies tegen. Ik ben niet continue verdrietig maar als ik aan hem denk voel ik een intens verdriet zoals nu op dit moment dat ik dit schrijf. Ik weet er niet mee om te gaan en besef dat mijn kind nooit meer voor vast thuis komt. Het is een rustige jongen, als hij thuis was hoorde je hem nauwelijks en hij was vaak weg maar ik wist dat hij weer naar huis kwam. Wij hebben nog de jongste in huis en toch voel ik mij niet meer compleet. Ik hoop dat als ik straks weer aan het werk ben ( ik heb nu zomer vakantie ) dat ik afleiding heb en na mijn werk ben ik toch voor driekwart gesloopt dat ik er misschien minder aan denk. Op dit moment trek ik het niet meer maar ik val hem daar niet mee lastig, wil dat hij zijn plekje vindt en gelukkig is en zich geen zorgen om mij maak

Door Anonymous (niet gecontroleerd) op zo, 07/31/2016 - 11:24

Het valt mij op dat er uit gegaan wordt van echtparen waarvan de kinderen uit huis gaan. Maar er zijn ook veel alleenstaande ouders en bij hen komt het nog harder aan dat de kinderen het huis verlaten!

Door charlotte (niet gecontroleerd) op ma, 09/28/2015 - 08:56

Hoi Corina,

Jouw verhaal is precies wat ik zoek voor mijn onderzoek. Ik ben studente toegepaste Psychologie aan de Fontys. Op dit moment doe ik onderzoek naar het lege nest gevoel. Er is nog zo weinig over bekent en graag zou ik je willen uitnodigen voor een open gesprek over jouw ervaringen hiermee. Eventueel kan het ook via Skype.
Als je hiervoor open staat stuur mij dan een mailtje naar:
charlotte.snijders@student.fontys.nl

Groetjes,
Charlotte

Door Carmen (niet gecontroleerd) op zo, 06/21/2015 - 20:39

Hoi ouders,

Voor een onderzoek ben ik op zoek naar ouders die één of meer kinderen hebben die niet meer thuis wonen. Kunt u me misschien helpen? Invullen duurt 10/15 minuutjes.

http://www.thesistools.com/web/?id=471185

Alvast bedankt!
Groetjes Carmen

Door Corina (niet gecontroleerd) op vr, 06/19/2015 - 19:36

Hoi Ellen,ik krijg tranen in mijn ogen zo herkenbaar is jouw verhaal voor mij. Ik ben nu alweer 14jaar alleenstaande moeder van twee dochters.Ze waren nog jong na de scheiding en voornamelijk de jongste had er veel problemen mee en zette zich vaak tegen me af.
Toch kon ik het goed handelen tot ik in 2009 een ongeluk kreeg,een auto reed me op de fiets aan en liet me voor dood liggen.
Vanaf toen belandde ik in een zware depressie en had blijvend letselschade zowel lichamelijk als geestelijk opgelopen.
Ik kon niet meer voor mijn meiden zorgen,de jongste ging bij haar vader en de oudste bij een vriendin wonen.Ik ben mijn baan kwijtgeraakt,kwam in de schulden en ging uiteindelijk hulp zoeken in 2012.
Vanaf toen ga ik weer bergopwaarts en woont mijn jongste weer thuis.
Maar zij heeft een vriend en werkt naast haar studie,dus brengen we weinig tijd door samen.
Mijn oudste woont samen een uurtje rijden van mij en komt iedere week een keer eten.
Ik heb leuk vrijwilligerswerk gevonden,maar nu besef ik de jaren die ik kwijt ben,waarin ik verwijderd was van mijn dochters.
Ik mis de tijd dat ze klein waren en bij me woonden.
De tijd dat ik overal bij betrokken was en hun nr.1 was.
Ik voel me zo vaak eenzaam,wordt vaak overspoeld door verdriet.
Mijn wereld is klein,ik leef geïsoleerd,omdat ik nog steeds last van paniekaanvallen kan krijgen.
En doordat ik in de WGA zit moet ik het met 500euro per maand minder doen,ik kan geen auto meer betalen.
Ik moet iedere eurocent omdraaien en wat ik heb besteed ik aan mijn dochter die nog thuis woont.
Al mijn boodschappengeld wat ik besteden kan,daar koop ik alles wat zij lekker vind van.
Dat is het enige wat ik kan doen en als mijn oudste dochter komt eten kook ik haar lievelingskostje,mijn dochters zijn mijn alles,een relatie hoef ik niet.
Ik wil dat mijn dochters voor altijd bij mij blijven wonen en we weer alles met zijn drietjes doen ,net als toen alles nog goed was,
liefs Corina

Door rob lammers (niet gecontroleerd) op di, 06/02/2015 - 22:45

Wat ik in de site mis (tenzij ik het niet heb kunnen vinden…) is dat niet alleen moeders maar ook vaders last hebben van het lege-nest-syndroom. Vooral bij dochters worden voortekenen dat wanneer die hun eerste verkering/vriendje krijgen en daarbij vantevoren al inzien dat het niet het juiste type is dat gezien haar karakter daadwerkelijk niet bij elkaar zullen blijven passen. Het probleem wordt, dat je als vader hier niet tussen moet/mag komen en inderdaad het beste is dochter het zelf moet zullen gaan ontdekken. Ondertussen kan het handtastelijk al vrij ver gaan en krijg je last van vadergevoelens om dochter te willen gaan “beschermen”. Wanneer je als vader weet dat dochter voor het eerst waarschijnlijk met concrete seks temaken zal hebben/al gehad heeft, ook al zal het de juiste voor haar blijken te zijn, heeft vader moeite met “afstaan”. Een mooi voorbeeld dat deze gevoelens beschrijft is het liedje van bekend cabaretier Wim Sonneveld “op een mooie Pinksterdag”:
Hierbij doel ik op de regel daaruit “zou je tegen alle grote jongens willen zeggen : handen thuis en lazer op!” Als het toch die verkeerde zal blijken te zijn, zullen deze gevoelens nog eens extra zijn.
Maar ook is dat nog als er concrete plannen tussen dochter en die “juiste” zullen zijn en zij het ouderlijk huis verlate n. Het is een kwestie van wennen en toegegeven: Het wordt weer leuk om Opa te gaan worden en ben je vadergevoelens op dit vlak vergeten en hoop je op hun aller geluk/hun fijne gezin !
Rob Lammers