Gezondheidsnet.nl maakt gebruik van cookies: functioneel, om instellingen en voorkeuren te onthouden, voor beter en eenvoudiger navigeren en inloggen; analytisch, om bezoeken bij te houden en te bestuderen; voor commerciële doeleinden, om bij te houden hoe vaak bepaalde advertenties zijn getoond en geklikt; voor targeting doeleinden, om advertenties op uw interesses te kunnen aanpassen en zodat andere sites ook gerichte advertenties kunnen tonen. Door hiernaast op akkoord te klikken, of door gebruik te blijven maken van deze website gaat u hiermee akkoord. Lees voor meer informatie ons Cookiebeleid.

Akkoord
woensdag, 22 februari 2017

Lege Nest Syndroom

Geef je leven een nieuwe invulling

Afscheid nemen van een kind dat uit huis gaat, is een emotionele gebeurtenis. Het huis, dat jarenlang een druk, gonzend nest was, is leeg. Alle kinderen zijn uitgevlogen. Sommige vrouwen worden daar depressief van. Zij lijden aan het Lege Nest Syndroom (Empty Nest Syndrome). Hoe kun je je leven een nieuwe invulling geven?

Het Lege Nest Syndroom speelt niet in elk huishouden waarvan de kinderen het huis verlaten. Maar veel vrouwen ervaren gevoelens van verdriet en leegheid als de jongste zelfstandig gaat wonen.

Gemis en leegheid

Zo'n twintig jaar lang draaide het grootste deel van hun tijd om de zorg voor de kinderen en het huis. Daaraan is ineens een einde gekomen. Geen chipskruimels meer op de bank, geen sportkleren in de was. De tijd is voorbij gevlogen! Moeders voelen zich uitgerangeerd en worstelen met vragen als: "Welke taak heb ik nog als moeder en vrouw? Ben ik nog nuttig?"

Het Lege Nest Syndroom is te vergelijken met een rouwproces, waarbij twee gevoelens overheersen. Het eerste is het 'fysieke' gemis van de kinderen. Je mist hun vanzelfsprekende tegenwoordigheid, hun verhalen aan tafel en de aanspraak. Ook kun je de aanloop missen die kinderen genereren, de gezelligheid van hun vriendenkring. Het loslaten zelf doet ook pijn. Je bent veel minder betrokken bij hun leven en moet leren afstand te nemen.

Een tweede gevoel is doelloosheid of nutteloosheid. Het kan moeilijk zijn om de zeeën van tijd te vullen die je voorheen aan de kinderen besteedde; van het rijden naar sport tot het helpen met huiswerk. Het huis wordt minder vuil en je hebt minder was, dus je bent simpelweg minder tijd kwijt aan het huishouden. Als je moeite hebt die tijd zinvol te vullen, kun je depressief worden.

Bij sommige (echt)paren ontstaan relatieproblemen als de kinderen het huis uit gaan. De kinderen waren jarenlang het onderwerp van gesprek en nu blijkt er eigenlijk weinig over wat je bindt. Of er ontstaan spanningen: de vrouw heeft eindelijk haar handen vrij en wil samen leuke dingen doen, terwijl de man nog hard moet werken.

Reactieve depressie

De psychologie karakteriseert het Lege Nest Syndroom als een 'reactieve depressie'. De gevoelens van leegte en verdriet zijn een reactie op een gebeurtenis in het leven, namelijk het uit huis gaan van de kinderen.

Dit in tegenstelling tot een autonome depressie, waarvoor geen directe aanleiding te vinden is en die als het ware 'chemisch' van aard is. In andere levensfases kun je overigens soortgelijke gevoelens van rouw ervaren als je 'in een gat valt' na afronding van een groot project.

Psychologe Rita Kohnstamm denkt dat het begrip Lege Nest Syndroom door feministen is gelanceerd. Vrouwen die eenzijdig als moeder geleefd hadden, waren niet voorbereid op de fase als alle kinderen uit huis waren. Dan was er opeens een leegte en een besef van zinloos bestaan. Daar moest dus preventief wat aan gedaan worden door vrouwen ook buitenshuis een werkkring te geven. Zodat zij na het vertrek van de kinderen zinvol en gewaardeerd bezig konden blijven.

Risicogroepen

De feministen hadden in zoverre gelijk dat het Lege Nest Syndroom vooral voorkomt bij vrouwen die zorg voor het gezin als belangrijkste taak in hun leven beschouwen. Als je geen of geen inspirerende werkkring hebt, valt het lege huis je extra zwaar. Ook 'controlfreaks' en vrouwen met een beschermende opvoedstijl, die hun kinderen moeilijk los kunnen laten, lopen meer risico.

In veel gevallen valt het vertrek van de kinderen samen met de overgang. Naast lichamelijke klachten, zoals opvliegers, slapeloosheid en lusteloosheid, komt de stilte van het huis. In combinatie met de stemmingswisselingen door de overgangshormonen, kan het uitvliegen van de kinderen dan tot een serieuze depressie leiden. Vrouwen van wie de kinderen vanwege studie op kamers gaan wonen, hebben doorgaans minder last van het syndroom. De overgang naar zelfstandigheid verloopt geleidelijker. De studenten komen aanvankelijk ieder weekend nog thuis en er moet nog gewassen worden. In de loop van de studie komen ze steeds minder thuis tot ze uiteindelijk een baan vinden en een 'echte' woning betrekken of gaan samenwonen.

Het grote loslaten

Iedere ouder zal zijn kinderen missen als ze niet meer dagelijks in huis zijn. Maar de beste manier om te voorkomen dat je echt in een depressie terechtkomt, is zorgen dat je óók een leven buiten het gezin hebt. Een (parttime) baan en hobby's vergroten je wereld.

Door af en toe zonder de kinderen op vakantie te gaan, wen je aan leven met z'n tweeën. Realiseer je ook dat het grote loslaten al begint op de middelbare school. De kinderen worden steeds zelfstandiger, hebben je minder nodig. Het verlaten van het ouderlijk huis is dan alleen een volgende stap.

Het helpt ook om er af en toe bij stil te staan dat het kind het huis uit gaat. Vlak voor het vertrek van de kinderen is het dikwijls heel druk. Moeders helpen de nieuwe woning klaar te maken of steken veel tijd in de voorbereidingen van een huwelijk. Zorg voor momenten van rust en reflectie in alle hectiek. Geniet bewust van alledaagse dingen, zoals de gezinsmaaltijden. Anders is het ineens zover en val je met een extra grote klap in het gat.

Het nest weer vullen

Veel vrouwen die blijvend last hebben van het lege nest, vullen het nest simpelweg weer. Met een hond, oppaskinderen of een pleegkind bijvoorbeeld. Anderen vangen studenten op via uitwisselingsprogramma's. Wil je niet je huis vullen, maar wel je tijd, zoek dan naar een zinvolle besteding. Activiteiten waarbij je anderen kunt helpen, geven meer voldoening dan privéactiviteiten zoals sport. Mantelzorg bijvoorbeeld of vrijwilligerswerk in een bejaardenhuis. Zo kun je toch blijven zorgen. Mis je het contact met jonge mensen, ga dan een jeugdteam coachen op een sportclub.

Houd het contact met je kind goed, zodat je letterlijk kunt blijven meeleven. Maak eens een afspraak om samen buitenshuis te lunchen. Twee volwassenen die samen een hapje gaan eten, is minstens zo leuk als voor je schoolgaande kind een boterham smeren.

Ongeveer een jaar nadat de deur werd dichtgeslagen, hebben de meeste vrouwen weer evenwicht in hun leven gevonden. Ze hebben een prettige dagbesteding, gaan op reis en besteden tijd aan hobby's. Als de depressieve gevoelens meer dan een jaar aanhouden, is het tijd voor de huisarts. Die kan eventueel doorverwijzen naar een psycholoog of medicijnen voorschrijven.

Reden voor trots

Het doel van ouders is om kinderen zelfstandig te maken. We leren ze hun veters te strikken, een ei te bakken en geen rode sokken in de witte was te gooien. We helpen ze met schoolwerk en betalen hun rijlessen. En hopelijk resulteren al die inspanningen in onafhankelijke en productieve jonge volwassenen, die zichzelf prima kunnen redden.

Hoewel je altijd ouder zult blijven, zit je belangrijke taak als opvoeder er op. Daar kun je trots op zijn. Uiteraard ben je vanaf de zijlijn nog steeds bij de kinderen betrokken, maar het huis is weer van jou en je partner. Gun het jezelf om te genieten van al die dingen die er de afgelopen twintig jaar bij ingeschoten zijn. Van eindeloos uitslapen tot ongestoord je favoriete tv-programma's kijken…

Reactie toevoegen

26 Comments

Door Eva (niet gecontroleerd) op vr, 02/03/2017 - 23:28

Vandaag is mijn zoon dan toch echt verhuist naar zijn eigen flatje. Hij helemaal trots en ik met gemengde gevoelens. Natuurlijk ben ik blij voor hem en gun het hem zo, maar wat heb ik het er moeilijk mee.
24 jaar heeft hij hier gewoond en ik heb hem grotendeels alleen opgevoed, en dan is er zo ineens de tijd dat hij het huis gaat verlaten, de tijd is zo snel gegaan.
Tranen met tuiten heb ik gehuild toen hij de deur uit was op weg naar zijn flatje....
En dan probeer ik mezelf te troosten; nee, hij woont niet ver weg ( 10 minuten op de fiets) stel je niet zo aan zeg, je bent zo bij hem als je wilt.
Hij komt heus nog wel thuis ( voor zijn was of samen te eten) Maar tot nu toe helpt het niet veel moet ik zeggen.
Heb ik ook nog de pech dat mijn vriend die hier bijna elk weekend is, juist dit weekend niet kon komen, snik :(
En zo snotter ik nog maar even door. En ik weet; het komt vast goed, het is voor hem ook wennen zo alleen.....

Een praatgroep zou inderdaad een goed idee zijn, lekker tegen elkaar aan kunnen praten, of misschien email-adressen uitwisselen?

Sterkte voor alle moeders met uitvliegende kinderen, het is zeker niet gemakkelijk weet ik nu.

Door Cora Broersma (niet gecontroleerd) op wo, 01/11/2017 - 17:19

Is er een praatgroep voor moeders met het lege Nest Syndroom?

Ligt het voor moeders die alleen 3 kinderen hebben grootgebracht niet moeilijker omdat je dan echt alleen overblijft? Is er geen mogelijkheid om die moeders in een praatgroep te plaatsen onder leiding?

Door Anonymous (niet gecontroleerd) op wo, 01/11/2017 - 17:12

Ik denk dat als je kinderen alleen hebt opgevoed, door vroeg overlijden van vader, is het toch heftiger?, want dan ben je echt alleen?
Kunnen jullie dit herkennen? Zijn er contactgroepen voor het lege nest syndroom?

Door Marijke (niet gecontroleerd) op zo, 11/20/2016 - 23:45

To herkenbaar, ook ik verhuisde met een van mijn kinderen 400km verder (van Duitsland terug naar Nederland) en nu na 3 maanden is hij terug gegaan omdat daar z'n vriendin woont. Ergens best begrijpelijk voor een knul van 23 maar voor mij ontzettend moeilijk. Niemand meer om me heen en in een vreemde omgeving.

Door Anonymous (niet gecontroleerd) op za, 10/15/2016 - 07:50

Ja, ik ben ook alleenstaande ouder (moeder) en ik denk inderdaad dat het dan nog moeilijker kan zijn als je (laatste) kind het huis uit gaat. Ik heb het momenteel moeilijk daarmee. Oudste is twee jaar geleden op kamers gegaan, jongste twee weken geleden. Vijf jaar geleden mijn baan kwijt en nu zeeën van tijd en daarnaast geldgebrek… Een nieuwe invulling is door dat laatste ook erg moeilijk, want elke stap die je zet kost geld. Te oud voor een baan blijkt iedere keer… Depressief? Zeker wel.

Door angelique (niet gecontroleerd) op zo, 09/25/2016 - 22:40

Ik heb 4 maanden geleden een nieuwewoning gekregen waar mijn kind nog 6 weken gewoond heeft. Tegelijk met mijn verhuizing kreeg mijn zoon ook een nieuwe woning. Die 6 weken heeft hij gebruikt om ook zelf te verhuizen. Hij was al eerder uit huis gegaan, toen hij 26 was, daarna weer 2 jaar bij mij en nu dus weer zelfstandig. Deze keer vind ik het moeilijker dan de eerste keer. Wij zijn altijd met z'n 2en geweest. De combinatie van een nieuwe woning en zijn vertrek is zwaar. Hij woont nu ook veel verder weg. Ik heb overdag veel te doen, maar de avonden zijn verschrikkelijk.

Door Yvonne (niet gecontroleerd) op zo, 09/18/2016 - 15:12

Hoi verdrietig,

Jeetje wat herken ik jouw verhaal. Bij mij is ook de oudste pas geleden uit huis gegaan. Gelukkig komt hij elk weekend nog even naar huis maar op het moment dat hij weer weggaat gaat het even mis en ben ik behoorlijk verdrietig. En ja met je werk heb je inderdaad afleiding maar er zijn gewoon zomaar momenten dat het je weer overvalt.
Ik probeer ook van alles te bedenken om te gaan doen en dan gaat het zeker beter maar ik zou heel graag iemand vinden waar ik over dit gevoel mee kan praten. Misschien hebben we wat aan elkaar?

Door Pila (niet gecontroleerd) op do, 09/15/2016 - 09:01

Sinds maart is mijn laatste kind uit huis vertrokken en als alleenstaande ouder heb ik er heel erg veel moeite mee dat ik nu niks meer heb om voor te zorgen,
En omdat het wereldje om mij heen toch wel heel klein is en nu niks meer om handen heb is het toch wel wat moeilijker om de draad van het leven weer op te pakken,
lees hier dat ik niet de enige ben en dat er wel meer moeders zijn die hier last van hebben.

Door Christina (niet gecontroleerd) op di, 09/06/2016 - 17:33

Jammer dat er geen boek over te vinden is. Iemand een idee voor een boek?

Door miriam (niet gecontroleerd) op zo, 08/28/2016 - 15:06

Ook mijn oudste (dochter van 18) gaat het huis uit. Ik verwacht dat ze het zo leuk gaat krijgen in Leiden dat ik haar niet veel thuis zal zien. Ik maak me absoluut geen zorgen om haar. En ik ben ook niet bang dat ik me ga vervelen, maar ik ga haar zo verschrikkelijk missen in huis, aan tafel, voor de tv, op vakantie etc. Ook haar vader en broertjes zijn verdrietig, omdat iedereen beseft dat we als gezin nooit meer hetzelfde zullen zijn vanaf nu. En dat doet nu pijn.