Hoofdluis uit je haar

Hoofdluis uit je haar

De kinderen gaan weer naar school en ineens is hij daar weer: de hoofdluis. Hij lijkt terug van weg geweest, maar in werkelijkheid wordt hij door de vele controles simpelweg vaker ontdekt. Het is geen ramp en zegt niets over lichamelijke hygiëne. Wel is het zaak om snel in te grijpen. De hoofdluis is een parasiet en leeft van mensenbloed. Hij zoekt graag warme plekjes, zoals achter de oren, in de nek of onder een pony. Naast het hoofdhaar kan een luis ook voorkomen op de wenkbrauwen, wimpers of in de baard. Het beestje leeft vlakbij de hoofdhuid, waaruit het bloed opzuigt om zich te voeden.

Een hoofdluis is ongeveer 3 millimeter groot en grijsblauw van kleur. Als de luis net bloed opgezogen heeft is hij roodbruin. Mensen en alle diersoorten hebben een eigen luissoort. De luizen van honden of katten bijvoorbeeld kunnen op mensen niet overleven. 

Acht eitjes per nacht

Een vrouwelijke luis legt per nacht ongeveer acht eitjes (neten). Deze kleeft ze stevig vast aan het haar. Na zeven dagen komt de luis uit het eitje. Nog eens tien dagen later kan de nieuwe luis zich ook voortplanten. Een luis kan ongeveer een maand leven en legt in die tijd zo'n 250 eitjes.

Hoofdluizen worden overgebracht door direct contact met iemand met hoofdluis. Dit kan gebeuren tijdens het spelen of via besmette kledingstukken, zoals mutsen of jassen. Luizen kunnen alleen lopen, niet springen. Kinderen tussen de 3 en 12 jaar krijgen vaak hoofdluis omdat ze tijdens het spelen met de hoofden vaak dicht bij elkaar zijn.

Jeuk en neten

Een van de eerste verschijnselen van hoofdluis is jeuk. Deze wordt veroorzaakt door het speeksel dat de luis in de hoofdhuid achterlaat als hij bloed opzuigt.

Daarnaast is hoofdluis makkelijk te herkennen aan de neten. Dit zijn de witgele eitjes van de luis, die worden afgezet op de haren, dichtbij de hoofdhuid. Neten lijken op roos en worden meestal aangetroffen in de nek, achter de oren en onder de voorhoofdharen. Roos zit echter los, neten kleven vast aan de haren.

Maatregelen

Bij een besmetting is het belangrijk om de school van het kind te informeren, zodat passende maatregelen genomen kunnen worden. Controleer ook alle gezinsleden, maar behandel alleen als er daadwerkelijk sprake is van hoofdluis.

Was alle gebruikte kleding, beddengoed, jassen, dassen, mutsen, petten en eventueel knuffels op ten minste 60°C. In plaats van wassen kun je ook stomen, 48 uur buiten luchten, 24 uur in een diepvriezer (-18°C) leggen of 48 uur in een afgesloten plastic zak bij kamertemperatuur bewaren. Daarna zijn de luizen dood. Klop en borstel de spullen goed uit.

Behandeling

Er zijn twee methoden om hoofdluis te behandelen:

1) Dagelijks met een speciale netenkam het natte haar (met gewone crèmespoeling erin) intensief kammen gedurende twee weken. Dit is de voorkeursbehandeling, omdat in het algemeen altijd de voorkeur uitgaat naar niet-medicamenteuze behandeling. Bovendien leidt deze behandeling niet tot resistentie-ontwikkeling.

2) Behandelingen van het haar met een geregistreerde antihoofdluismiddel in combinatie met dagelijks kammen van het haar met een luizenkam gedurende 14 dagen, zijn bewezen effectief. Men moet altijd na één week de behandeling met hetzelfde middel herhalen om een optimaal effect te bereiken.

In Nederland zijn de onderstaande middelen geregistreerd voor de behandeling van hoofdluis.

• dimeticon, lotion, spray
• malathion, lotion, shampoo
• permetrine, lotion
• bioalletrine/piperonylbutoxide, spray

Bij de behandeling met een antihoofdluismiddel is het belangrijk om te vragen naar bijwerkingen. Kinderen met hooikoorts, COPD of eczeem kunnen gevoelig zijn voor één van de werkzame stoffen. Daarnaast mag een kind dat behandeld is met een middel waar malathion in zit, die dag niet zwemmen. Chloor gaat de werking van malathion tegen. 

De hoofdluis is steeds vaker resistent tegen een antihoofdluismiddel. Als een middel niet werkt, probeer dan een ander geregistreerd middel met een andere werkzame stof.

Er zijn nog andere middelen met andere werkzame stoffen op de markt. De werking van deze stoffen is echter niet altijd even goed onderzocht.

Controleren

Indien er in de omgeving hoofdluis voorkomt is het van belang om minimaal een keer per week alle gezinsleden te controleren. De aanwezigheid van luizen en neten kan het makkelijkst worden vastgesteld door het kammen van het haar met een luizen- of netenkam boven een stuk wit papier.

Hoofdluis is beslist geen drama. Het is betrekkelijk onschadelijk, maar kan wel veel jeuk geven. Door krabben kunnen infecties ontstaan, dus het is van belang om de nagels zo kort mogelijk te houden. Het krijgen van hoofdluis heeft helemaal niets te maken met lichamelijke hygiëne. 

De hoofdluis is een parasiet en leeft van mensenbloed. Hij zoekt graag warme plekjes, zoals achter de oren, in de nek of onder een pony. Naast het hoofdhaar kan een luis ook voorkomen op de wenkbrauwen, wimpers of in de baard. Het beestje leeft vlakbij de hoofdhuid, waaruit het bloed opzuigt om zich te voeden.

Een hoofdluis is ongeveer 3 millimeter groot en grijsblauw van kleur. Als de luis net bloed opgezogen heeft is hij roodbruin. Mensen en alle diersoorten hebben een eigen luissoort. De luizen van honden of katten bijvoorbeeld kunnen op mensen niet overleven. 

Acht eitjes per nacht

Een vrouwelijke luis legt per nacht ongeveer acht eitjes (neten). Deze kleeft ze stevig vast aan het haar. Na zeven dagen komt de luis uit het eitje. Nog eens tien dagen later kan de nieuwe luis zich ook voortplanten. Een luis kan ongeveer een maand leven en legt in die tijd zo'n 250 eitjes.

Hoofdluizen worden overgebracht door direct contact met iemand met hoofdluis. Dit kan gebeuren tijdens het spelen of via besmette kledingstukken, zoals mutsen of jassen. Luizen kunnen alleen lopen, niet springen. Kinderen tussen de 3 en 12 jaar krijgen vaak hoofdluis omdat ze tijdens het spelen met de hoofden vaak dicht bij elkaar zijn.

Jeuk en neten

Een van de eerste verschijnselen van hoofdluis is jeuk. Deze wordt veroorzaakt door het speeksel dat de luis in de hoofdhuid achterlaat als hij bloed opzuigt.

Daarnaast is hoofdluis makkelijk te herkennen aan de neten. Dit zijn de witgele eitjes van de luis, die worden afgezet op de haren, dichtbij de hoofdhuid. Neten lijken op roos en worden meestal aangetroffen in de nek, achter de oren en onder de voorhoofdharen. Roos zit echter los, neten kleven vast aan de haren.

Maatregelen

Bij een besmetting is het belangrijk om de school van het kind te informeren, zodat passende maatregelen genomen kunnen worden. Controleer ook alle gezinsleden, maar behandel alleen als er daadwerkelijk sprake is van hoofdluis.

Was alle gebruikte kleding, beddengoed, jassen, dassen, mutsen, petten en eventueel knuffels op ten minste 60°C. In plaats van wassen kun je ook stomen, 48 uur buiten luchten, 24 uur in een diepvriezer (-18°C) leggen of 48 uur in een afgesloten plastic zak bij kamertemperatuur bewaren. Daarna zijn de luizen dood. Klop en borstel de spullen goed uit.

Behandeling

Er zijn twee methoden om hoofdluis te behandelen:

1) Dagelijks met een speciale netenkam het natte haar (met gewone crèmespoeling erin) intensief kammen gedurende twee weken. Dit is de voorkeursbehandeling, omdat in het algemeen altijd de voorkeur uitgaat naar niet-medicamenteuze behandeling. Bovendien leidt deze behandeling niet tot resistentie-ontwikkeling.

2) Behandelingen van het haar met een geregistreerde antihoofdluismiddel in combinatie met dagelijks kammen van het haar met een luizenkam gedurende 14 dagen, zijn bewezen effectief. Men moet altijd na één week de behandeling met hetzelfde middel herhalen om een optimaal effect te bereiken.

In Nederland zijn de onderstaande middelen geregistreerd voor de behandeling van hoofdluis.

• dimeticon, lotion, spray
• malathion, lotion, shampoo
• permetrine, lotion
• bioalletrine/piperonylbutoxide, spray

Bij de behandeling met een antihoofdluismiddel is het belangrijk om te vragen naar bijwerkingen. Kinderen met hooikoorts, COPD of eczeem kunnen gevoelig zijn voor één van de werkzame stoffen. Daarnaast mag een kind dat behandeld is met een middel waar malathion in zit, die dag niet zwemmen. Chloor gaat de werking van malathion tegen. 

De hoofdluis is steeds vaker resistent tegen een antihoofdluismiddel. Als een middel niet werkt, probeer dan een ander geregistreerd middel met een andere werkzame stof.

Er zijn nog andere middelen met andere werkzame stoffen op de markt. De werking van deze stoffen is echter niet altijd even goed onderzocht.

Controleren

Indien er in de omgeving hoofdluis voorkomt is het van belang om minimaal een keer per week alle gezinsleden te controleren. De aanwezigheid van luizen en neten kan het makkelijkst worden vastgesteld door het kammen van het haar met een luizen- of netenkam boven een stuk wit papier.

Hoofdluis is beslist geen drama. Het is betrekkelijk onschadelijk, maar kan wel veel jeuk geven. Door krabben kunnen infecties ontstaan, dus het is van belang om de nagels zo kort mogelijk te houden. Het krijgen van hoofdluis heeft helemaal niets te maken met lichamelijke hygiëne.