Frisse blik na ooglidcorrectie

Frisse blik na ooglidcorrectie

Ooglidcorrecties horen tot de meest uitgevoerde cosmetische operaties. Veel mensen storen zich dan ook erg aan het overhangende vel en/of de wallen onder hun ogen. Hoe gaat zo'n ingreep precies in z'n werk?

Overhangende losse huid van het bovenooglid kan ook het gezichtsveld beperken en tot vermoeidheid en hoofdpijn leiden. Je trekt dan immers voortdurend de oogleden en het voorhoofd omhoog.

Slap weefsel

De oorzaak ligt in het natuurlijke verouderingsproces van het lichaam. De elastische bindweefselvezels verminderen, zodat de huid haar strakheid en elasticiteit verliest, losraakt van de onderlaag en gaat hangen.

De bindweefselschotten houden het vetweefsel binnen de oogkas. Deze worden slapper als gevolg van het verouderingsproces. Door hun verslapping kan het vet naar buiten uitpuilen. Dat uitpuilende vet onder of boven het oog zijn de beruchte 'wallen'. Hoewel dat vaak wordt gedacht, bestaan die dus vrijwel niet uit vocht.

Rimpels en wallen rond de ogen komen in bepaalde families vaker voor dan in andere. Bij rokers treden deze verschijnselen ook vroeger op. Van alle cosmetische operaties in het gezicht, waaronder facelift, laserbehandeling en inspuitingen, levert een correctie van de oogleden veelal het sterkste verjongende en meest opvallende resultaat op.

De operatie

Het doel van de ooglidcorrectie, ook wel blepharoplastiek genaamd, is om de rimpels en wallen te corrigeren en weer een jeugdige aanblik te geven. Vroeger verwijderde men hiervoor een reepje huid van de bovenoogleden. Nu verwijdert men ook een deel van de kringspier, samen met het teveel aan uitpuilend vet.

Vervolgens moet de - bij jongeren heel duidelijk aanwezige - strakke plooi (sulcus palpebrae) boven het ooglid hersteld worden. Omdat het litteken in deze natuurlijke plooi komt te liggen, is het vrijwel onzichtbaar.

Wallen

Bij de onderste oogleden wordt in het algemeen minder huid verwijderd, maar is de correctie van het vet en dus de wallen belangrijker. Het vet wordt niet alleen verwijderd, maar vooral herplaatst om de vaak storende gleuf onder de wallen te corrigeren.

De schaduw van licht dat van boven komt, kan de gleuf een extra opvallende donkere kleur geven. Daarom wordt de huid veelal strak naar opzij getrokken. Het litteken ligt net onder de wimpers, meestal iets doorlopend in een kraaienpootje naar opzij. Op termijn is ook dit litteken nauwelijks nog zichtbaar.

Er bestaan ook technieken om via de binnenzijde vet te verwijderen, zonder zichtbare littekens. Soms is er een wat donker of blauw gekleurd gebied onder het onderooglid. Deze verkleuring kan over het algemeen niet operatief gecorrigeerd worden, en moet dus gecamoufleerd worden met make-up.

Ooghoek

Als aanvullende ingreep bij de onder- of bovenooglidcorrectie kan ook de buitenste ooghoek iets omhoog gebracht worden (laterale cantopexie), wat een jeugdiger en vrolijker gezicht geeft. Een ooglidcorrectie kan onder plaatselijke verdoving uitgevoerd worden, al werken sommige plastisch chirurgen liever met een volledige narcose. Zo'n operatie (onder of boven) duurt één tot anderhalf uur.

Na de operatie

Na de ingreep wordt een koud kompres aangelegd om de zwelling zoveel mogelijk te beperken en de kans op nabloeding te verkleinen. De eerste dagen moet je zo weinig mogelijk persen of tillen. De hechtingen mogen er meestal uit na vijf tot tien dagen, tenzij ze van oplosbaar materiaal zijn.

Vaak ontstaan er wat bloeduitstortingen en zwellingen, die er alarmerend kunnen uitzien. Een bloeduitstorting in de bovenoogleden kan zelfs naar de onderoogleden uitzakken, ook wanneer daar niets aan veranderd werd. Om dit te camoufleren raden artsen aan tijdelijk een zonnebril te dragen. Na twee weken verdwijnen de bloeduitstortingen vanzelf.

Herstelperiode

Na ongeveer zes weken krijg je al een indruk van het resultaat van de correcties van de oogleden. Om het eindresultaat te beoordelen, moet je echter drie tot zes maanden wachten. De eerste weken kan je last hebben van tranende ogen. Het oog kan wat trekken door een littekenreactie. Het kan weken tot maanden duren voordat het helemaal tot rust komt.

Een garantie voor perfecte symmetrie is er niet, omdat het gaat om twee of vier wonden, die elk op hun eigen wijze genezen. Wanneer er voor de operatie sprake is van lymfeophoping in de oogleden (lymfoedeem) is het resultaat onvoorspelbaar. Dikwijls zwellen de oogleden na de operatie weer op, al is dat zelden evenveel als voor de ingreep.

Het resultaat van een ooglidcorrectie is meestal langdurig, maar hangt wel af van een verdere verslapping van het weefsel. Na verloop van tijd is een nieuwe correctie wel mogelijk.

Complicaties

Bloeduitstortingen komen veel voor, infecties nauwelijks. Soms kan er een reactie optreden op een onderhuids oplosbare hechting. Sommige mensen hebben lange tijd last van droge ogen, omdat de traanklieren minder goed werken, of van een prikkeling van het hoornvlies. Gelukkig is dat zeldzaam.

Bij de onderoogleden kan het onderooglid wat van de oogbol afstaan (ectropion) of het ogenwit te veel zichtbaar zijn (scleral show) wanneer er te veel huid is verwijderd. Indien de bovenoogleden te sterk gecorrigeerd zijn, kan het oog mogelijk moeilijk sluiten. Daarom kies je best een ervaren chirurg. Blindheid na een ooglidcorrectie is voorgekomen, maar is uiterst zeldzaam.

Overhangende losse huid van het bovenooglid kan ook het gezichtsveld beperken en tot vermoeidheid en hoofdpijn leiden. Je trekt dan immers voortdurend de oogleden en het voorhoofd omhoog.

Slap weefsel

De oorzaak ligt in het natuurlijke verouderingsproces van het lichaam. De elastische bindweefselvezels verminderen, zodat de huid haar strakheid en elasticiteit verliest, losraakt van de onderlaag en gaat hangen.

De bindweefselschotten houden het vetweefsel binnen de oogkas. Deze worden slapper als gevolg van het verouderingsproces. Door hun verslapping kan het vet naar buiten uitpuilen. Dat uitpuilende vet onder of boven het oog zijn de beruchte 'wallen'. Hoewel dat vaak wordt gedacht, bestaan die dus vrijwel niet uit vocht.

Rimpels en wallen rond de ogen komen in bepaalde families vaker voor dan in andere. Bij rokers treden deze verschijnselen ook vroeger op. Van alle cosmetische operaties in het gezicht, waaronder facelift, laserbehandeling en inspuitingen, levert een correctie van de oogleden veelal het sterkste verjongende en meest opvallende resultaat op.

De operatie

Het doel van de ooglidcorrectie, ook wel blepharoplastiek genaamd, is om de rimpels en wallen te corrigeren en weer een jeugdige aanblik te geven. Vroeger verwijderde men hiervoor een reepje huid van de bovenoogleden. Nu verwijdert men ook een deel van de kringspier, samen met het teveel aan uitpuilend vet.

Vervolgens moet de - bij jongeren heel duidelijk aanwezige - strakke plooi (sulcus palpebrae) boven het ooglid hersteld worden. Omdat het litteken in deze natuurlijke plooi komt te liggen, is het vrijwel onzichtbaar.

Wallen

Bij de onderste oogleden wordt in het algemeen minder huid verwijderd, maar is de correctie van het vet en dus de wallen belangrijker. Het vet wordt niet alleen verwijderd, maar vooral herplaatst om de vaak storende gleuf onder de wallen te corrigeren.

De schaduw van licht dat van boven komt, kan de gleuf een extra opvallende donkere kleur geven. Daarom wordt de huid veelal strak naar opzij getrokken. Het litteken ligt net onder de wimpers, meestal iets doorlopend in een kraaienpootje naar opzij. Op termijn is ook dit litteken nauwelijks nog zichtbaar.

Er bestaan ook technieken om via de binnenzijde vet te verwijderen, zonder zichtbare littekens. Soms is er een wat donker of blauw gekleurd gebied onder het onderooglid. Deze verkleuring kan over het algemeen niet operatief gecorrigeerd worden, en moet dus gecamoufleerd worden met make-up.

Ooghoek

Als aanvullende ingreep bij de onder- of bovenooglidcorrectie kan ook de buitenste ooghoek iets omhoog gebracht worden (laterale cantopexie), wat een jeugdiger en vrolijker gezicht geeft. Een ooglidcorrectie kan onder plaatselijke verdoving uitgevoerd worden, al werken sommige plastisch chirurgen liever met een volledige narcose. Zo'n operatie (onder of boven) duurt één tot anderhalf uur.

Na de operatie

Na de ingreep wordt een koud kompres aangelegd om de zwelling zoveel mogelijk te beperken en de kans op nabloeding te verkleinen. De eerste dagen moet je zo weinig mogelijk persen of tillen. De hechtingen mogen er meestal uit na vijf tot tien dagen, tenzij ze van oplosbaar materiaal zijn.

Vaak ontstaan er wat bloeduitstortingen en zwellingen, die er alarmerend kunnen uitzien. Een bloeduitstorting in de bovenoogleden kan zelfs naar de onderoogleden uitzakken, ook wanneer daar niets aan veranderd werd. Om dit te camoufleren raden artsen aan tijdelijk een zonnebril te dragen. Na twee weken verdwijnen de bloeduitstortingen vanzelf.

Herstelperiode

Na ongeveer zes weken krijg je al een indruk van het resultaat van de correcties van de oogleden. Om het eindresultaat te beoordelen, moet je echter drie tot zes maanden wachten. De eerste weken kan je last hebben van tranende ogen. Het oog kan wat trekken door een littekenreactie. Het kan weken tot maanden duren voordat het helemaal tot rust komt.

Een garantie voor perfecte symmetrie is er niet, omdat het gaat om twee of vier wonden, die elk op hun eigen wijze genezen. Wanneer er voor de operatie sprake is van lymfeophoping in de oogleden (lymfoedeem) is het resultaat onvoorspelbaar. Dikwijls zwellen de oogleden na de operatie weer op, al is dat zelden evenveel als voor de ingreep.

Het resultaat van een ooglidcorrectie is meestal langdurig, maar hangt wel af van een verdere verslapping van het weefsel. Na verloop van tijd is een nieuwe correctie wel mogelijk.

Complicaties

Bloeduitstortingen komen veel voor, infecties nauwelijks. Soms kan er een reactie optreden op een onderhuids oplosbare hechting. Sommige mensen hebben lange tijd last van droge ogen, omdat de traanklieren minder goed werken, of van een prikkeling van het hoornvlies. Gelukkig is dat zeldzaam.

Bij de onderoogleden kan het onderooglid wat van de oogbol afstaan (ectropion) of het ogenwit te veel zichtbaar zijn (scleral show) wanneer er te veel huid is verwijderd. Indien de bovenoogleden te sterk gecorrigeerd zijn, kan het oog mogelijk moeilijk sluiten. Daarom kies je best een ervaren chirurg. Blindheid na een ooglidcorrectie is voorgekomen, maar is uiterst zeldzaam.